Locus Publicus

To τέλος ενός ωραίου ταξιδιού

2009-04-13T23:31:00.019-04:00

Το blog αυτό έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του και έκλεισε. Θα συνεχίσω μερικές περιστασιακές σκέψεις, στο

http://locus-editorium.blogspot.com/

Κάπου εδώ, φίλοι μπλόγγερς, θαρρώ πως φτάνουμε στο τέλος. Το μπλόγκ αυτό κλείνει τον κύκλο του, τα ταξίδια του και τις αφηγήσεις του. Οχι οτι δεν υπάρχουν και άλλα να λεχθούν. Υπάρχουν, μα πρέπει να περιμένουν την ώρα τους.

Το ταξίδι στην ιντερνετική διάσταση κράτησε περίπου 20 μήνες. Ξεκίνησε τυχαία, με μόνη ανάγκη την έκφραση και την επικοινωνία. Ημουν τυχερός που στο ταξίδι αυτό συνάντησα και συνομίλησα με πνευματώδη άτομα, τα σχόλια και η παρέα των οποίων με κράτησαν σε πνευματική εγρήγορση.

Τα πόστ γράφτηκαν αυθόρμητα, ηλεκτρονικά και στο χαρτί, σε αεροπλάνα, τρένα, ξενοδοχεία, και τις ώρες της προσωπικής μοναξιάς. Και σαν οικοδεσπότης, προσπάθησα όσο μπορούσα, να είμαι τίμιος με όλους. Ελπίζω να τα κατάφερα. Καθόλη τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού, έσβησα ελάχιστα σχόλια.

Η ιντερνετική περσόνα Locus Publicus είναι αυτή που διαγράφεται στα πόστ αυτού του μπλόγκ. Θα ήταν αντίθετα σε κάθε μου προσωπική και φιλοσοφική τοποθέτηση να παρουσίαζα τον εαυτό μου διαφορετικά.

Σας ευχαριστώ για την τιμή της συνομιλίας, και προπαντός τον σεβασμό σας. Θα συνεχίζω να σας παρακολουθώ, περιστασιακά να σχολιάζω. Είστε για μένα το καλύτερο βαρόμετρο για το τί συμβαίνει στην πατρίδα.

Σας ευχαριστώ για την τιμή,
Locus Publicus
locuspublicus@gmail.com

ΥΓ - Σε όσους υποσχέθηκα να τους γνωρίσω απο κοντά, η επιθυμία και υπόσχεση ακόμα ισχύουν. Kai oσοι άλλοι επιθυμούν αληθινή επικοινωνία είναι ευπρόσδεκτοι. Θα χαρώ ειλικρινά.

Cartagena

2009-04-07T01:26:00.037-04:00

Μια πανέμορφη πόλη, ένα αρχιτεκτονικό θαύμα με χρώματα της Καραϊβικής, υπέροχους κήπους, παλιά ισπανικά συντριβάνια και μια φρέσκια αγορά φρούτων. Οι παλιοί καθεδρικοί ναοί της έσταζαν υγρασία, υπόγεια δέντρα είχαν εισχωρήσει απο τους τοίχους. Η λειτουργία της Κυριακής έγινε όμως κανονικά και η παλιά καμπάνα, δώρο μιας γενοβέζικιας οικογένειας προς τη μακρινή ευρωπαϊκή πόλη του Bolivar, διατηρούσε ακόμα τη δύναμή της. Τα παλιά ψηλοτάβανα σπίτια είχαν ανακαινιστεί σε όλες τις αποχρώσεις απο τους νέους κατοίκους, νεαρούς έποικους με γούστο και ύψηλή αισθητική. Το ίδιο και τα εστιατόρια. Στα στενά πλακόστρωτα σοκάκια, μια πανδαισία απο παριζιάνικες μπουτίκ.

Οι φτωχοί της πόλης είχαν τραβηχτεί στα γύρω βουνά, σε παράγκες κάθε λογής, χωρίς βάσεις, χωρίς τοίχους, χωρίς νερό. Κουρέλια κρέμονταν στα αυτοσχέδια τούβλινα παράθυρα των σπιτιών, τσίγκοι στις οροφές, ανύπαρκτες πόρτες. Στο παλιό κάστρο της πόλης τα κανόνια είχαν πια σκουριάσει, αλλά οι παλιές ισπανικές φυλακές διατηρούσαν ακόμα τη μεγαλοπρεπή φρίκη τους.Οι σκοτεινές στοές που οδηγούσαν στα κελιά, μέρος που φυλάγονταν οι μαύροι σκλάβοι με αλυσίδες στα χέρια, τα ποδια και στο λαιμό, έπνιγαν μέσα σε λίγα λεπτά εκείνους που τολμούσαν το τουριστικό tour. Και λίγα μέτρα πιο πέρα, ένας νευρικός ταύρος θυσιάζονταν κάθε Κυριακή απόγευμα στον καθιερωμένο αγώνα ταυρομαχίας που κρατούσε απο την εποχή του Κολόμβου.

Ηταν μια απο τις πιό όμορφες πόλεις που είχα δεί ποτέ μου. Ενας παράδεισος σε παρακμή. Ο αφελής ταξιδευτής του Τρίτου Κόσμου, φρέσκος και άμαθος απο ανάγκη και περιθώριο, χορτάτος απο φαγητό και νερό, θαύμασε τον παπαγάλο που ο πιτσιρικάς του έβαλε στον ώμο, και στάθηκε να χαιδέψει το όμορφο πράσινο πουλί. Ανάμεσα στη μυθική αρχιτεκτονική του χώρου, τους παρακμιακούς καθεδρικούς ναούς με τα αναγεννησιακά αετώματα, τα φωτεινά χρώματα, τα λουλούδια και τα παλιά γλυπτά των δρόμων, δεν πρόσεξε τον πιτσιρικά που με μια ξαφνική κίνηση του αφαίρεσε το πορτοφόλι της μέσης και χάθηκε γρήγορα στη βρώμικη χωματένια ανηφοριά...

Η χώρα του Simon Bolivar χρειαζόνταν επανίδρυση...

Mario Vargas Llosa

2009-04-05T01:44:00.025-04:00

Στην απόφαση της Σουηδικής Ακαδημίας για την απονομή του Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας, σίγουρα μετράνε τρία πράγματα. Το πρώτο είναι η αυθεντικότητα της θεματογραφίας στη συνολικότητα του έργου ενός συγγραφέα. Τί θίγεται στο έργο, τί αναδύεται σαν θεματολογία μέσα απο τα κείμενα του συγγραφέα.

Το δεύτερο, είναι η αυθεντικότητα του λόγου, το γλωσσικό ιδίωμα που πρέπει να ξεχωρίζει τον συγγραφέα. Ο βαθμός στον οποίον ο λόγος είναι μοναδικός, αναγνωρίσιμος, ποιοτικός.

Ο τρίτος λόγος, υποπτεύομαι, είναι πολιτικός και έχει να κάνει με την πιθανή επηρροή του έργου στην παγκόσμια σκηνή, ανάλογα με τις συγκυρίες της εποχής και την κρίση της Ακαδημίας. Αξίζει το μήνυμα το λόγου να προβληθεί διεθνώς;

Εχω μια ιδιαίτερη σχέση και αγάπη για τον εικονιζόμενο συγγραφέα, τον κύριο Mario Vargas Llosa. Η λογοτεχνία του κοσμεί την βιβλιοθήκη μου με ελάχιστες ελλείψεις. Με συνόδεψε για χρόνια πολλά σε ταξίδια της εφηβείας, μούδωσε μια τέρψη και μια αισθητική που προσωπικά είχα ανάγκη, με εισήγαγε σε ένα κόσμο που κάποτε είχα την τύχη να βιώσω και προσωπικά. Γνωρίζω καλά την ζωή του και έλκομαι απο τον ελιτισμό και την πνευματικότητα που αναδύει. Σοβαρός αλλά όχι σοβαροφανής, με χιούμορ, γνώση και καλή αντίληψη της Ιστορίας, ο κ. Llosa έχει κατα τη γνώμη μου αδικηθεί απο την Σουηδική Ακαδημία.

Η θεματολογία του ειναι αυθεντική, περιγράφει και προβάλει τη ζωή, ψυχοσύνθεση και σκέψη του ανθρώπου της Λατινικής Αμερικής, του ανθρώπου των Ανδεων που κουβαλάει μέσα του βαθιές τελετουργίες αιώνων, συμβολισμούς και δυσειδαιμονίες, αυτοσχεδιάζει επαναστατικά και πολιτικά σαν αντίδραση στον παρακμιακό του κόσμο, και συνδιάζει διάφορες ταυτότητες και μηχανισμούς αντίδρασης για να επιζήσει. Είναι ο ιστορικός άνθρωπος που η Μάνα Ευρώπη κατασκεύασε στην ήπειρο της Νότιας Αμερικής με στοιχεία ευρωπαίου, αλλα και με τη βαριά πολιτιστική κληρονομιά άλλων γηγενών πρωτογενών πολιτισμών, άλλοτε των Ινκας, και άλλοτε των ινδιάνων του Αμαζονίου.

Μέσα απο καταπληκτικούς παράλληλους διάλογους (χρονικούς και θεματικούς), συχνές εναλλαγές στη δομή του λόγου και στο πρόσωπο της αφήγησης, ο πρωτογενής άνθρωπος του Νέου Κόσμου παρουσιάζει μέσα απο τις αφηγήσεις του κ. Llosa την μικτή και υπο έρευνα ταυτότητά του, παράγωγο πολλαπλών ιστορικών διαδικασιών και μίγματος πολιτισμών. Κατασκευάζει χωριά σε τροπικές ζούγκλες, δημιουργεί πολιτικές επαναστάσεις και σκέψη, ενώ ταυτόχρονα ζεί όπως του όρισαν οι δυναμικές της μοίρας του – άλλοτε σαν περιθωριακό αποπαίδι του ευρωπαικού πολιτισμού, και άλλοτε ως αυθεντική οντότητα ενός αυτόνομου νέου κόσμου. Αγαπάει και ζεί με πάθος, πολεμάει συστήματα και δικτατορίες, βουτάει στις διαστάσεις της ιστορικής του ύπαρξης, κάνει παρέα με θεούς της ζούγκλας, πόρνες της σειράς και τραγικούς επαναστάτες της στιγμής.

Ενα αντάρτικο για αυτονομία στα βάθη της Βραζιλίας, ενας οίκος ανοχής στη μέση της ζούγκλας, ένα χωριό με χρησοθήρες στις όχθες του Αμαζονίου, μια ομάδα που θυσιάζει μυστικά τουρίστες στο βωμό κάποιων αρχαιών θεών των Ινκας, μορφές και σύμβολα ενώνονται στο πανόραμα των αφηγήσεων του κ. Llosa με προσωπικότητες της σύγχρονης παρακμιακής πόλης, λούμπεν διανοούμενα στοιχεία της επανάστασης, ερωτικές κοκέτες της ηδονής και έφηβους που αναζητούν ταυτότητα μέσα στο τρομερό κατεστημένο του ισπανικού machismo.

Η ματιά του Ευρωπαίου που φτάνει στις ακτές του Περού, η αναζήτηση της ταυτότητας ενός πολιτισμού που ακόμα παλεύει για έκφραση, οι σχέσεις του αριστοκράτη του Νέου Κόσμου με τους υπηκόους του, ο ιστορικός παραλληλισμός της ζωής διαφορετικών γενεών σε διαφορετικούς πολιτισμούς και ηπείρους, η ζωή και σχέση με την εξουσία, ο πανεπιστημιακός καθηγητής που καμουφλάρει τη σκέψη του Μάο με ινδιάνικα πρόσωπα και αρχαίες τελετουργίες. Ο εφηβικός έρωτας σε μια εποχή που αλλάζει. Αυτά είναι τα θέματα του κ. Llosa.

Για όσους δεν τον γνωρίζουν, τον προτείνω για ανακάλυψη και προβληματισμό. Είναι εξαιρετικά απολαυστικός στο λόγο του, δυνατός στα μηνύματά του, μυστηριώδης εκεί που πρέπει, άξιος και σεβάσμιος εκπρόσωπος του ισπανικού κόσμου. Ισως η Σουηδική Ακαδημία να έχει θεωρήσει πως ο κόσμος των λατίνων και η θεματολογία του έχει βρεί και άλλες Νομπελικές εκφράσεις μέσα απο τα κείμενα του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες ή του Οκτάβιο Πάζ. Ισως επίσης, να θεώρησε πως κάποιες άλλες θεματολογίες έχουν τώρα προτεραιότητα (Ασία, Τουρκία).

Ισως ακόμα να αποφάσισε να τον αγνοήσει κάτω απο το βάρος της κριτικής των πολέμιών του, που τον κατηγορούν για ελιτισμό, και ευρωκεντρισμό. Ισως άλλωστε και ο ίδιος να καταναλώθηκε άσκοπα σε κάποιες μάταιες πολιτικές φιλοδοξίες του να γίνει Πρόεδρος του Περού, και αυτό να του στοίχησε.

Ο,τι και νάναι, δεν πειράζει. Η αξία του παραμένει διαχρονική και αναγνωρίσιμη. Και ο Νίκος Καζαντζάκης άξιζε αλλά έχασε το Νόμπελ (λένε πως η Ακαδημία διόρθωσε το λάθος της με την απονομή Σεφέρη), αλλά μένει για πάντα τεράστιος και σημαντικός. Οι αυθεντίες του λόγου και οι αφηγήσεις τους, θά έχουν για πάντα μια εξέχουσα θέση στη Λογοτεχνία. Και στην ψυχή μας.

Η τιμή των άλλων

2009-04-04T15:51:00.004-04:00

Η σκηνή επαναλαμβάνεται σε πολλαπλές εκδοχές, άλλοτε για την αστυνομία, άλλοτε για τους πυροσβέστες, άλλοτε για κάποιον απλό άνθρωπο που χάθηκε στη γραμμή του καθήκοντος. Ενα ολόκληρο στάδιο ανθρώπων, με τα παιδιά τους, στο παιχνίδι της Κυριακής, χωρίς οπαδίστικες αντιπαλότητες και μίση, σε μια στιγμή κοινωνικής επαφής, τραγουδούν τον ύμνο του έθνους που ανήκουν, αποδίδοντας τιμή σε κείνους που έπεσαν υπερασπίζοντας το δημόσιο καθήκον.

Οι αστυνομικοί και οι πυροσβέστες που πεθαίνουν στο καθήκον, στην Αμερική θεωρούνται ήρωες. Ετσι νοιώθει η κοινωνία. Στους πεσόντες των σωμάτων ασφαλείας, τα παιδιά των σχολείων στέλνουν κάρτες με ευχές και καταθέτουν λουλούδια με τα σχολεία τους. Και οι γειτονιές, συγκεντρώνουν χρήματα για τις οικογένειές τους, τα ορφανά παιδιά τους.

Και σε μάς, ενώ συνειδητά και λανθασμένα αμφισβητούμε την τιμή των άλλων, μέσα στη θλιβερή παρακμή μας, μια ολόκληρη βιομηχανία έχει στηθεί για να υποστηρίξει την αλητεία των πανεπιστημίων, των γηπέδων, των σχολείων της κατάληψης, τους τρομοκράτες κάθε είδους, τα παιδιά με τις κουκούλες. Θάθελα μια μέρα να δώ και στην πατρίδα μια εκδήλωση κατά των καταλήψεων των πανεπιστημίων μας, ή υπέρ κάποιων αληθινών θυμάτων. Κάτι τέτοιο το περιμένω απο τα χρόνια της 17Ν. Ματαίως.

Γαλλικά και ωραία

2009-04-03T09:55:00.017-04:00

Και μάσκες και πιστόλια, και άλογα και δακρυγόνα, και κάμερες και πλαστικές σφαίρες χρησιμοποιούν όταν αποφασίσουν οι Γάλλοι συνάδελφοι. Και ενώ μεγάλο μέρος της μπλογγόσφαιρας συχνά αναφέρεται στην Γαλλία ως μια χώρα στην οποία η αστυνομία διακριτικά παρακολουθεί τους διαδηλωτές χωρίς να επεμβαίνει (ενώ οι δικοί μας είναι κάφροι), να υπενθυμίσω την θερμή υποδοχή που επιφυλάσουν οι συμπαθείς Γάλλοι (και Γερμανοί) στους αυριανούς διαδηλωτές στο Στρασβούργο.

Διότι οι Γάλλοι είναι μέν δημοκράτες, αλλά δεν είναι και χαϊβάνια. Και όταν χρειαστεί χρησιμοποιούν όλες τις δυνάμεις καταστολης που διαθέτουν. Ειδικά σε θέματα που αφορούν την χώρα και το κύρος της. Αλλωστε στη Γαλλία, η χρήση της κάμερας ειναι ευρέως διαδεδομένη, η αστυνομία έχει μεγάλες δικαιοδοσίες σε θέματα έρευνας, και η χώρα, σύμφωνα με τον οργανισμό Privacy International, βρίσκεται στην κορυφή της αστυνομικής παρακολούθησης. Ατυχώς, διαβάζω, η χώρα παίρνει και βραβείο στην αστυνομική βία.

Οριστε και μια περιγραφή απο τον αριστερόφρονα (και κατα τα άλλα αντιπαθέστατο) Γιώργο Δελαστίκ. Και για να μην παρεξηγηθώ, να δηλώσω απερίφραστα την συμπάθειά μου προς την Γαλλία, την τέχνη της, τη θετική συνεισφορά της στην Ιστορία, τη Δημοκρατία της, και τον Πολιτισμό της. Απλά η Γαλλία είναι μια σωστή χώρα, που επιμελώς οι εν Ελλάδι αριστερίζοντες χρησιμοποιούν ανα καιρούς ως σημείο αναφοράς για σύγκριση με την Ελληνική δημοκρατία που υποτίθεται πως συνεχώς καταπιέζει τους Ελληνες πολίτες.

Ψήφος στους Απόδημους;

2009-04-01T00:33:00.071-04:00

Εχουμε στην πατρίδα μας εναν περίεργο και άδικο κατα τη γνώμη μου εκλογικό νόμο, βάσει του οποίου όποιος έλληνας απόδημος τυχαία βρεθεί στην Ελλάδα την ημέρα των εκλογών, μπορεί να καταθέσει και την ψήφο του. Αν δεν βρεθεί, η ψήφος χάνεται. Κανείς απόδημος δεν μπορεί αλλιώς να συμμετάσχει στις εθνικές εκλογές εξ αποστάσεως. Οι απόδημοι έλληνες του εξωτερικού δεν έχουν δικαίωμα ψήφου.

Για χρόνια τώρα, οι ελληνικές ομογενειακές οργανώσεις μάχονται να δωθεί δικαίωμα ψήφου στους απόδημους του Ελληνισμού. Να ψηφίζουν δηλαδή όλοι οι ανα τον κόσμον Ελληνες στα εθνικά θέματα της πατρίδας. Χρονια τώρα, όσο θυμάμαι, το αίτημα αυτό ήταν έντονο και πραγματικό. Και σήμερα, μαθαίνω, το θέμα μπαίνει στην τελική του πορεία, με ένα νομοσχέδιο που θα κατατεθεί στην Βουλή, η υπερψήφιση του οποίου θα επιτρέψει στους έλληνες του κόσμου να συμμετάσχουν στις εθνικές εκλογές, καταθέτοντας την ψήφο τους στα τοπικά προξενεία.

Αποτελώντας ίσως μια εξαίρεση στην επικρατούσα στατιστική γνώμη των ομογενών μας, θα ήθελα να δηλώσω απερίφραστα, πως είμαι κατηγορηματικά κατά της Ψήφου των Αποδήμων και του νομοσχεδίου που κατατίθεται στην ελληνική Βουλή. Κατα την προσωπική μου γνώμη, όσοι δεν ζούν και βιώνουν την καθημερινότητα της Ελλάδας, και δεν βιοπορίζονται απ' αυτή, δεν θα πρέπει να έχουν συμμετοχή στα κοινά και το σύστημα διακυβέρνησης της χώρας μας.

Γιατί ψήφος σημαίνει συμμετοχή σε πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές αποφάσεις που επηρρεάζουν το σύνολο της κοινωνίας μας, και στο οποίο οι μετανάστες για διάφορους πρακτικούς λόγους δεν συμμετέχουν. Ζούν και βιοπορίζονται αλλού. Θα ήταν για μένα αδιανόητο, η σημαντική ψήφος των ελλήνων της Αμερικής, Καναδά ή Αυστραλίας (η μόνη αποδημία που πραγματικά έχει απομείνει) να καθορίσει τί είδους κυβέρνηση θα έχουμε στην Ελλάδα.

Γνωρίζω καλά την ψυχοσύνθεση των αποδήμων. Καθώς και τη σχέση της ελληνικής Πολιτείας μαζί τους. Ποτέ δεν ήταν ιδιαίτερα στενή, ιδιαίτερα παραγωγική. Η ελληνική Πολιτεία, ποτέ μέχρι σήμερα δεν είχε ένα οργανωμένο σχέδιο αξιοποίησης της Ομογένειας.. Ούτε και καταγραφής του δυναμικού της. Η σχέση μαζί της ήταν καθαρά τελετουργική, επιφανειακή και υποκριτική. Πέραν απο κάποιες επισκέψεις ελλήνων πολιτικών κατα την διάρκεια εθνικών επαιτείων και εορτών (φέτος είχαμε τον φουστανελά Ψωμιάδη), η πολιτική ελίτ και διανόηση της Ελλάδας αγνοεί παντελώς την ελληνική ομογένεια.

Οι ομογενείς μας βέβαια αγαπούν την Ελλάδα, στρατεύονται εθελοντικά για τους εκάστοτε εθνικούς σκοπούς (Μακεδονικό, Ελληνοτουρκικά, κλπ), και παρόλο που αποτελούν σημείο συναισθηματικής αναφοράς των έσω για τους υπέροχους δήθεν έξω, η σχέση είναι ουσιωδώς ανύπαρκτη και ασθενής. Οι διάσπαρτοι έλληνες των χωρών του πρώην Υπαρκτού Σοσιαλισμού εχουν κατα πλειοψηφία επιστρέψει στην μοντέρνα Ελλάδα, ψυχολογικά και οικονομικά καταρρακωμένοι. Ο ελληνισμός της Ευρώπης (Γερμανία, Κάτω Χώρες, Σκανδιναβία, κλπ), μην έχοντας αφομοιωθεί επιτυχώς, έχει επίσης συρρικνωθεί σημαντικά, ενώ ο υπερπόντιος ελληνισμός της Αμερικής βρίσκεται τώρα στην τρίτη του γενιά, έχοντας απωλέσει σχεδόν ολοκληρωτικά πολλά ελληνικά βιωματικά στοιχεία, καθώς και τη γλώσσα.

Ποιοί θα ψηφίσουν λοιπόν; Οι έλληνες τρίτης γενιάς που αγνοούν παντελώς την Ελλάδα; Ποιοί είναι συνειδητά Eλληνες; Αυτοί που ήρθαν μερικά καλοκαίρια στην ελλάδα, γνώρισαν το χωριό του πατέρα τους και την εικονική Ελλάδα του καλοκαιριού; Mε ποιό συνδυασμό κριτηρίων θα γράφεται ένας πολιτογραφημένος Eλληνας στους εκλογικούς καταλόγους του εξωτερικού; Ποιοί θα οργανώσουν τα γραφεία και τις δομές που απαιτούνται; Με ποιούς ελεγκτικούς μηχανισμούς θα εγγυηθούν τα εκλογικά αποτελέσματα;

Τα ελληνικά προξενεία ανα τον κόσμο (για όσους δεν γνωρίζουν), λειτουργούν με την νοοτροπία, δομή και παραγωγικότητα των ελληνικών δημοσίων υπηρεσιών. Αγένεια, ασχετοσύνη, και βεντέτα κατά της εξυπηρέτησης, στελεχωμένα και εδώ με την νοοτροπία του κολλητού (που αποσκοπεί να ενταχθεί μελλοντικά στο ελληνικό δημοσιουπαλληλίκι). Ποιοί θα στήσουν τους απαραίτητους μηχανισμούς για την μαζική συμμετοχή των ελλήνων αποδήμων του εξωτερικού στις εθνικές εκλογές;

Ποιοί θα καταγράψουν του έλληνες της Αμερικής οι περισσότεροι εκ των οποίων δεν έχουν ούτε οικογενειακή ημερίδα στην Ελλάδα, ούτε ελληνικό διαβατήριο, ούτε ελληνικά χαρτιά, αλλά είναι και μπορούν να δηλώσουν έλληνες εδώ και τώρα, λόγω συγγένειας αίματος; Θα τους γράφουμε με συνοπτικές διαδικασίες; (δικό μας το παιδί). Πόσο πίσω θα πάει η καταγραφή; Και αν όλα αυτά γινουν σωστά, τότε ποιοί θα μετρήσουν τους Ελληνες της Τουρκίας και της Αλβανίας;

Θα έχουν δικαίωμα ψήφου και οι ορδές των Αλβανών, Πακιστανών, Αφγανών, Κούρδων και λοιπών που σήμερα έχουν πολιτογραφηθεί Ελληνες, αλλά αύριο θα αποδημήσουν για Λονδίνο και Παρίσι; Και τα παιδιά τους; Θα είναι Ελληνες; Η θα δούμε στο μέλλον και Ελληνες "μαιμούδες" σε εκλογικούς καταλόγους του Καζακστάν, της Γεωργίας και της Ρωσίας, κατα τα πρότυπα των ποδοσφαιρικών ελληνοποιήσεων, ή του παραδείγματος των Τούρκων της Γερμανίας που έφερναν 20 πιστοποιητικά παιδιών απο το χωριό οι καθένας, για να καρπωθούν τα χρηματικά βοηθήματα της Γερμανίας; Τα έχουν σκεφτεί όλα αυτά οι υπεύθυνοι; Ποιοί είναι, πόσοι είναι, και πού, τέλος πάντων βρίσκονται οι Ελληνες;

Πολλοί θα πούν πως έτσι κάνει και η Γαλλία ή η Αμερική. Αφήνουν τους πολίτες τους να ψηφίσουν απο όπου και νάναι. Τα νούμερα όμως και οι ιστορικές διαδικασίες είναι διαφορετικές (και η νομοθεσία πολύπλοκη). Η Γαλλία είχε αποικίες και έχει ιστορικά εμπεδώσει στην εμπειρία της την έννοια της Κοινοπολιτείας. Η Αμερική δεν θεωρεί πως έχει μετανάστες, απλά overseas Americans, οι περισσότεροι των οποίων βιοπορίζονται απο αμερικανικά συμφέροντα. Και οι εναπομείναντες, και στις δύο περιπτώσεις, αποτελούν μικρά εκλογικά νούμερα που δεν επηρρεάζουν τα εκλογικά ποσοστά των Μητροπόλεων. Η Γαλλία έχει πάνω απο 60 εκατομμύρια, η Αμερική πάνω απο 300, και το σύστημα των Εκλεκτόρων είναι διαφορετικό απο το σύστημα της άμεσης ψήφου.

Η Ελλάδα απεναντίας, ειναι μια χώρα πληθυσμιακά μικρή με τεράστιο αναλογικά αριθμό ελλήνων μεταναστών. Η ελληνική παρουσία στον μητροπολιτικό Καναδά ( Μοντρεάλ και Τορόντο), ειναι τεράστια σε αριθμό. Στο Σικάγο επίσης. Η Βοστώνη έχει πάνω απο 100 χιλιάδες έλληνες. Η Νέα Υόρκη ίσως εκατομμύρια. Η Μελβούρνη της Αυστραλίας αναφέρεται ως η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας. Η συμμετοχή των αποδήμων στις εθνικές εκλογές, θα επιφέρει τεράστιες ανατροπές στα σημερινά δεδομένα.

Χωρίς να έχουμε έστω και στοιχειωδώς τολμήσει να αγγίξουμε το Μεταναστευτικό θέμα που μας καίει, ή το θέμα της Ιθαγένειας, ξεκαθαρίζοντας ποιός είναι Ελληνας, τι θα είναι τα παιδιά του, χωρίς καμμία μελέτη, αλλά με περίσσιο συναισθηματισμό, λαϊκισμό και κομματοσύνη, φτιάξαμε ένα νομοσχέδιο και γρήγορα το πάμε στη Βουλή. Με μελλοντικές συνέπειες τεράστιες. Εχω την εντύπωση πως το όλο νομοσχέδιο σχεδιάστηκε με τους έλληνες της Αμερικής κατα νού, στην απελπισία της ΝΔ να μεγαλώσει πιθανώς την εκλογική της βάση. Το νομοσχέδιο βρωμάει απο παντού.Και το καταδικάζω.

Ας αφήσουν λοιπόν οι έλληνες μικροπολιτικάντηδες της συμφοράς, τους απόδημους να αγαπούν και να βοηθούν την Ελλάδα όπως εκείνοι ξέρουν και νομίζουν. Δεν υπάρχει λόγος να εισαγάγουμε μικροπολιτικές και διχόνοιες στις μακρινές αποικίες των Ελλήνων του κόσμου. Που σήμερα είναι ενωμένοι, μορφωμένοι, και ευημερούν.

Springlets

2009-03-29T02:12:00.008-04:00

Απο τα σπάργανα της γής, μωβιά ξεπεταρούδια, τα λουλουδάκια της πρωινού ανοίγουν το χαμόγελό τους στον ήλιο της ημέρας. Εβγαλε η κόρη μου μια κραυγή χαράς σαν τα είδε να μωβίζουν δισταχτικά στην άκρη του κήπου, μέσα απο μια γή καμμένη απο τους παγετώνες του χειμώνα. Πάσχισα και γώ να αποθανατίσω τη νέα ζωή της άνοιξης, τον σπόρο της ζωής που παραμονεύει να ξεπεταχτεί και πάλι στην ανακύκλωση της φύσης. Ενας μυστικός κώδικας ζωής που δεν θα μαθευτεί ποτές. Της αφιερώνω την ανάρτηση. Εκείνη, μου χάρισε τον τίτλο.

Μαζι της, και μια ανοιξιάτικη νότα έπαρσης.

Με οδηγό την Γνώση

2009-03-24T23:09:00.043-04:00

Οταν η παγκόσμια οικονομία σταθεροποιηθεί και πάλι μέσα απο ένα καινούργιο σύστημα παραγωγής και κατανάλωσης (με την όποια μορφή πάρει), οι κερδισμένοι της κρίσης και αυριανοί ηγέτες αυτού του κόσμου, θα είναι εκείνοι που εν μέσω κρίσης, τη δύσκολη δηλαδή στιγμή της καταστροφολογίας, οραματίστηκαν κάτι το καινούργιο και το πρωτοποριακό.

Και το χρηματοδότησαν αδρά, προσαρμόζοντας όλους τους μηχανισμούς γνώσεις (πανεπιστήμια, οργανισμούς και εταιρείες) προς καινούργιες και επαναστατικές κατευθύνσεις.

Ενα λαμπρό παράδειγμα πρωτοποριακής σκέψης, έρχεται απο την πολιτεία της Μασσαχουσέττης, έδρα πενήντα τουλάχιστον καλά οργανωμένων και σοβαρών πανεπιστημίων, με στέρεη επιχειρηματική βάση, κουλτούρα γνώσης, νοοτροπία καινοτομίας, ρίσκου και οραματισμού, και πηγή παραγωγής σκέψης παγκόσμιας εμβέλειας και κύρους.

Πρόκειται για την χρηματοδότηση ερευνών σε θέματα Βιολογίας και Ιατρικής, που θα στηριχθούν πάνω στις έρευνες για τα Βλαστοκύτταρα. Η κυβέρνηση της πολιτείας της Μασσαχουσέττης, επεξεργάστηκε ένα σχέδιο επένδυσης και παραγωγής, που θα χρηματοδοτήσει πανεπιστήμια, νοσοκομεία και ειδικά κέντρα ερευνών, για μεγαλύτερες βιοιατρικές έρευνες.

Το κυβερνητικό σχέδιo ανακοινώθηκε πέρσι απο τον κυβερνήτη της πολιτείας κ. Deval Patrick, και συμπεριλαμβάνει ένα πακέτο χρηματοδότησης ύψους 1.25 δις δολλαρίων, στο οποίο συμμετέχουν κατα 25% και ιδιωτικές επιχειρήσεις (παίρνοντας το ανάλογο ρίσκο). Τα χρήματα θα καλύψουν εργαστηριακές έρευνες, εκπαιδεύσεις ερευνητών, και ειδικές Τράπεζες αποθήκευσης βλαστοκυττάρων.

Το σχέδιο εκπονήθηκε πριν την οικονομική κρίση του 2008, και επι προεδρίας Μπούς, ο οποίος μάλιστα είχε παγώσει τη χρηματοδότηση ερευνών πάνω σε εμβριακά βλαστοκύτταρα, με αποτέλεσμα η έρευνα να μεταφερθεί στην Ν. Κορέα και την Ιαπωνία. Με το σχέδιο αυτό, η Μασσαχουσέττη φιλοδοξεί να βρεθεί ισχυρά στην πρωτοπορία της Βιολογίας και της Ιατρικής του επόμενου αιώνα.

Παρόλους τους περιορισμούς της κυβέρνησης Μπούς και τα εμπόδια, η έρευνα συνεχίστηκε απο ανθρώπους όπως ο κ. Douglas Melton, παράγοντας βλαστοκύτταρα όχι μόνον απο έμβρυα, και κατορθώνοντας με τον καιρό να τα πολλαπλασιάσει σε τεχνητό περιβάλλον, καταργώντας έτσι και την εξάρτηση απο τα αρχικά κύτταρα.

Στο Stem Cell Institute (HSCI) του πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, η μάχη δίνεται σήμερα για την παραγωγή κυττάρων που θα μπορούσαν να μεταφυτευθούν σε έναν ανθρώπινο οργανισμό, αντικαθιστώντας γηρασμένα και άρρωστα κύτταρα με υγιή, παράγοντας τους φορείς αντισωμάτων που αντιστέκονται βιολογικά στην επιδείνωση κυττάρων με ασθένειες όπως το AIDS, Parkinson, και Alzeimer's.

Zώντας με το διαβητικό παιδί του (Τύπου Ι), ο κ. Melton έχει μια προσωπική βεντέτα με την ασθένεια του Διαβήτη. Μέρος της βιοχρηματοδότησης θα αφιερωθεί στην ήδη ελπιδοφόρα έρευνά του, για την παραγωγή κυττάρων που θα μπορούν να παράγουν Ινσουλίνη ματαφυτευόμενα στο Πάγκρεας ενός ανθρώπου. Θα είναι ένα ιατρικό θαύμα. Τα ασθενικά διαβητικά κύτταρα θα μπορούν να αντικατασταθούν με άλλα υγιή, γιατρεύοντας ετσι για πάντα τον «σιωπηλο δολοφόνο» (και καταργώντας διαπαντός τις ενέσεις Ινσουλίνης).

Τις αρχές Μαρτίου, ο νέος πρόεδρος κ. Ομπάμα, υπο την καταιγιστική έγκριση της επιστημονικής κοινότητας, αντέστρεψε με ειδικό διάταγμα τις απαγορευτικές διατάξεις του νόμου Μπούς περι βλαστοκυττάρων, ανοίγοντας έτσι ξανά, την πόρτα για την αναβίωση της Βιολογίας του 21ου αιώνα.

Το κυβερνητικό σχέδιο του κυβερνήτη της Μασσαχουσέτης κ. Deval Patrick, εχει και αυτό εγκριθεί απο την τοπική Βουλή, και η χρηματοδότηση θα γίνει μέσα απο τον ειδικό οργανισμό The Massachusetts Life Sciences Center. Η κυρία Susan Windham Bannister, πρόεδρος του οργανισμού, είναι τώρα υπεύθυνη για να μοιράσει ένα δισεκατομμύριο δολλάρια, και να δημιουργήσει έναν πυρήνα έρευνας και εταιρειών, μέσα απο τον οποίον θα δημιουργηθούν πολλές μελλοντικές δουλειές, και φάρμακα για την ανθρωπότητα.

Δεν έχω παρα να καταθέσω τον θαυμασμό μου για το σχέδιο του κυβερνήτη κ. Deval Patick, και την όλη ολοκλήρωση του σχεδίου. Είναι ένα παράδειγμα στρατηγικής και χρήσιμης σκέψης προς μίμηση. Για τους ενδιαφερομένους, παραθέτω ενα αρθρο του ΤΙΜΕ για τα βλαστοκύτταρα, και ένα βίντεο με μια συνέντευξη της κας Susan Windham Bannister σε τοπικό κανάλι της Βοστώνης. Είναι ακριβώς η στρατηγική σκέψη και σοβαρότητα που θαυμάζω.

Ανοιξιάτικες επισκέψεις...

2009-03-23T09:12:00.014-04:00

Θυμήθηκε φευγαλέα τη δροσιά του πρωινού, τα λουλούδια της αυλής, το αρχοντικό σπίτι με τη τη θέα στη θάλασσα. Τους εργάτες που περπατούσαν στον χωματένιο δρόμο, μισοξυπόλητοι, καθοδόν πρός τα ζαχαροκάλαμα. Και την αρχαία εκκλησιά των Ισπανών που ηχούσε την κυριακάτικη καμπάνα της σύναξης. Μια λουλουδιασμένη φυλακή το νησί του Κολόμβου, ένας κόσμος χωρισμένος στα δύο. Οι μαύροι της Αϊτής απεδώ, οι εκλεκτοί απόγονοι των Ευρωπαίων απεκεί. Θεσπέσιες μουσικές, φαγητά κι αρώματα. Και στο κέντρο, το αρχοντικό σπίτι με τα πολλά χρώματα, τα άλογα, τα εξωτικά φρουτόδεντρα. Μέτρησε τα προσωπικά του λάφυρα...

Κάποια ανησυχία τον ξύπνησε. Εγειρε το κορμί του να την αντικρύσει. Είδε την τηλεόραση να παίζει χαμηλόφωνα μέσα στη νύχτα, μερικά βιβλία στο πάτωμα. Σηκώθηκε ταραγμένος. Καθώς έβαζε τον πρωινό καφέ στο φλυτζάνι, κατάλαβε πως εκείνη είχε έρθει ξανά στο όνειρό του. Στο μυαλό του έπαιζε μια μελωδία. Τινάχτηκε για να αποφύγει τη μυρωδιά της που τον έκαιγε. Ενοιωσε ξαφνικά την Ανοιξη να πλησιάζει. Και το περίεργο συναίσθημα που κάθε τέτοια εποχή του χτυπούσε την πόρτα βίαια. Εμεινε σκεπτικός μες στο σκοτάδι...

Ταξίδι στην Ιθάκη

2009-03-20T10:12:00.024-04:00

Μια ομάδα φίλων της ομογένειας, μαζευτήκαμε κάποτε σε κάποιο σπίτι με σκοπό να μελοποιήσουμε τους στίχους ενός φίλου, που ενώ επίσημα ασκούσε το επάγγελμα του Χρηματιστή, για μάς ήταν απλά ένας καλός και αφανής ποιητής. Κανείς μας δεν ήταν επαγγελματίας μουσικός, κανείς μας δεν είχε πείρα απο συναυλίες και ηχογραφήσεις. Δεχτήκαμε τον όποιο ερασιτεχνισμό μας σαν πρόκληση για μεγαλύτερη μουσική μάθηση και παιδεία, και τον σκοπό σαν μια ευκαιρία για καλή παρέα και συζήτηση.

Και έτσι, γεννήθηκε το Ταξίδι στην Ιθάκη. Ενα μουσικό σχήμα πέντε φίλων, μεταξύ των οποίων και ο οικοδεσπότης σας, που μαζευόνταν τις κυριακές για πρόβες στα σπίτια μας, προσφέροντας εξαιρετικούς μεζέδες και καλή παρέα. Η μοναξιά της μετανάστευσης είναι μερικές φορές παραγωγική. Στις συναντήσεις ανταλλάσονταν βιβλία, μουσικές ιδέες, αστεία και άλλα ομογενειακά. Αλλος ενδιαφερόνταν για κάποια πανεπιστημιακή μουσική εκπομπή, άλλος για την τοπική τηλεόραση, άλλοι συμμετείχαν σε διάφορες ομογενειακές οργανώσεις. Κάποιος φίλος, ο Θανάσης (τραγουδιστής του σχήματος), τρομερός και ατρόμητος ιστιοπλόος και μεγάλος πλακατζής, μας μιλούσε απο τότε για το όνειρό του να περάσει τον Ατλαντικό με σκάφος.

Μετά απο μερικές συναντήσεις, το σχήμα απέκτησε καλύτερη κατευθυνση και σκοπό. Θα σχημάτιζε έναν νομικό μη κερδοσκοπικό οργανισμό, και θα έκανε διάφορες συναυλίες, τα έσοδα των οποίων θα τα μοίραζε σε διάφορους σκοπούς. Και έτσι έγινε. Σταδιακά, το συγκρότημα ενοικίασε τον δικό του χώρο σε κάποιο βιομηχανικό κτίριο, και εκεί, άρχισε να επανδρώνει ένα μουσικό στούντιο, που σιγά σιγά, εκτός απο το όμορφο σαλόνι, απέκτησε και συστήματα ηχογράφησης, καλά μικρόφωνα, και πληθώρα άλλων μουσικών αντικειμένων. Οι συναντήσεις εντατικοποιήθηκαν.

Κάποτε, το συγκρότημα χρειάστηκε έναν πιανίστα για μια συγκεκριμένη μουσική συναυλία. Βάλαμε λοιπόν μια αγγελία στην τοπική εφημερίδα, και ξάφνου, έγινε κατακλυσμός ενδιαφερομένων. Παιδιά απο την Ελλάδα και την Κύπρο που σπουδαζαν μουσική, διάφοροι άλλοι βαλκάνιοι ενδιαφερόμενοι απο τα κράτη που πολιτικά αντιμάχεται η Ελλάδα, και αμερικανοί γιάπηδες το πρωί και χίππυδες το βράδι, με ενδιαφέρον για την μουσική. Ετσι, μετά απο μερικές δύσκολες συνεντεύξεις, το γκρούπ επανδρώθηκε πλήρως μουσικά, καί άρχισε μια ενδιαφέρουσα πορεία. Η μουσική ενώνει.

Οι πρώτες συναυλίες σε ομογενειακό κύκλο, ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Ηταν τρομερό να βλέπεις πως απο το απόλυτο μηδέν, ένα μουσικό σχήμα μπορούσε να κάνει μουσικές συναυλίες με αρχικό κοινό 400 τουλάχιστον άτομα. Και οι ομογενείς μας, πολλοί απ αυτούς με ελάχιστη πλέον σχέση με τα δρώμενα της σύγχρονης Ελλάδας, έρχονταν με τα παιδιά τους, να ακούσουν τις έντεχνες μουσικές διαδρομές, πληρώνοντας το υπέρογκο εισιτήριο των 10 ή 20 δολλαρίων, ανάλογα με τον σκοπό.

Δεν υπερβάλλω, και είμαι υπερήφανος να πώ, πως με τον τρόπο αυτό, μαζεύτηκαν χιλιάδες δολλάρια, που δόθηκαν σε κάποιο σκοπό που άξιζε. Και δεν είναι μόνον αυτό. Εμφανίστηκαν σύντομα, μέσα απο τους ελληνικούς συλλόγους, εθελοντές κάθε είδους, άλλος για το πρόγραμμα της συναυλίας, άλλος για την οργάνωση, και πολλές μα πολλές κυρίες για εθελοντικές προσφορές φαγητού, και άλλων εδεσμάτων που προσφέρονταν στο τέλος της συναυλίας. Ολα δωρεάν και εθελοντικά.

Και έτσι συνεχίσαμε. Στα επόμενα μερικά χρόνια, πριν το γκρούπ διαλυθεί απο τις δυναμικές του χρόνου, έντεχνα μουσικά προγράμματα παρουσιάστηκαν σε υπέροχα πανεπιστημιακά θέατρα, άλλα μοντέρνα, και άλλα κλασσικά. Και μέσα απο αυτή την επαφή, γνωριστήκαμε και με τον ακαδημαϊκό και επιχειρηματικό κόσμο της ομογένειας, που ειναι τεράστιος, καλόβουλος και ευρηματικός.

Εγιναν πάνω απο 15 συναυλίες, δύο ηχογραφήσεις απο τις οποίες το γκρούπ ζημιώθηκε τα μέγιστα, και απίθανες συγκεντρώσεις και συζητήσεις. Επιστρέφοντας απο μια διαδήλωση κατα του πολέμου του Ιράκ στη Νέα Υόρκη, ο φίλος και ποιητής Μακης Εμμανουηλίδης, έγραψε ένα καταπληκτικό και βαθιά προβοκατόρικο πολιτικό τραγούδι, το οποίο τελειοποιήθηκε στο αυτοκίνητο, στον δρόμο της επιστροφής. Καποια δοκιμαστικά στάλθηκαν μαζί με μια αίτηση του συγκροτήματος, να συμμετάσχει το άσμα στη Γιουροβίζιον! Απορριφθήκαμε ασυζητί. Νομίζω πως χάσαμε απο τον κ. Καρβέλα.

Μουσικά, έγιναν όλων των ειδών τα λάθη. Και έτσι μάθαμε πολλά. Γιατί αν δεν κάνεις λάθη, δεν μαθαίνεις. Και ενώ κανείς δεν περίμενε να αναστατώσουμε τα μουσικά δρώμενα της πατρίδας με τις δημιουργίες μας, εμείς, αδιαφορώντας για την οποιαδήποτε μουσική εξέλιξη, συνεχίσαμε να κάνουμε το κέφι μας παίζοντας τη μουσική μας.

Το μόνο που θα ήθελα να δώ, είναι να γίνει μια έκδοση των ποιημάτων του φίλου Μάκη απο την Καβάλα, ο οποίος είναι πράγματι καταπληκτικό ποιητικό ταλέντο. Και να περάσει με επιτυχία ο φίλος Θανάσης απο τα Πετράλωνα, τον Ατλαντικό, ξεκινώντας απο τις Μπαχάμες με ιστιοφόρο. Κατα τα άλλα, θα ήθελα ολόψυχα να ευχαριστήσω όλα τα παιδιά για το υπέροχο Ταξίδι στην Ιθάκη. Για κείνους που μετα τις σπουδές τους επέστρεψαν στην Ελλάδα, να ευχηθώ καλή επιτυχία. Επιλέγω και μερικά ακούσματα απο μια μουσική μας ηχογράφηση.

-------------------------------------------
Δεν απεικονίζομαι στη φωτογραφία των παιδιών του συγκροτήματος. Το site φτιάχτηκε αργότερα, όταν το μουσικό σχήμα ήταν πλέον διαφορετικό. Μια μέρα, θα ανανεώσουμε την ιστοσελίδα με αναφορά σε όλα τα παιδιά που πέρασαν απο το συγκρότημα. Και ειναι πολλά.

Στίχοι, μουσική: Mάκης Εμμανουηλίδης
Τραγούδι: Θανάσης, Νεκταρία
Journey to Ithaca
All rights reserved

Amerika

2009-03-19T15:40:00.009-04:00

Χαμένη στην ομίχλη, μελαγχολική και μυστηριώδης, η μεγάλη χώρα χάνεται στο βάθος του ορίζοντα. Αυτή την είκόνα αντίκρυσαν για χρόνια οι νιόφερτοι του Νέου Κόσμου, πριν ξεκινήσουν μια νέα ζωή. Για πολλούς, είναι απλά μια ιδέα, ένας χώρος που χωράνε όλοι, ένας τόπος για να ανήκεις, όταν όλοι οι άλλοι τόποι έχουν τελειώσει. Γιατί είναι ωραίο να ξέρεις πως ανήκεις κάπου. Πολλοί άνθρωποι δεν ανήκουν πουθενά.

Δεν είναι ο τέλειος κόσμος, είναι όμως ένας κόσμος αληθινός. Θα μπορούσε να τον παρομοιάσει κανείς με ένα καράβι που χτίστηκε να ταξιδεύει, να ψάχνει νέους ορίζοντες, να ανακαλύπτει συνεχώς. Να ρισκάρει στα κύματα ενός άγνωστου κόσμου, να χώνει τη μύτη της παντού, παλεύοντας με ανέμους και κύματα, πέφτοντας σε ξέρες, ενίοτε παθαίνοντας μεγάλες καταστροφές, αλλά πάντα συνεχίζοντας με ορμή, ενέργεια και περιέργεια. Υπάρχουν κι άλλα καράβια που μένουν στο λιμάνι, και είναι ασφαλή. Τούτο, επέλεξε να ταξιδέψει.

Πολλοί διατείνουν πως τη μισούν, γιατί αντιπροσωπεύει έναν κόσμο άδικο, άπληστο, που οι ίδιοι δεν θάθελαν να ζήσουν. Κάποια ανωμαλία στην ανθρώπινη ιστορία και εμπειρία. Δεν συμφωνώ, αλλά δεν έχει σημασία. Πιστεύω όμως, πως αν όλοι οι κόσμοι κάποτε χαθούν και μείνει μόνον η Ιστορία, τούτο το μέρος θα το θυμούνται για κάτι πολύ απλό κι βαθιά ανθρώπινο – την Ελπίδα.

------------------------------------------
Picture by Locus Publicus, free for public use
New York City
------------------------------------------

Γεννητούρια στη Σκουφά

2009-03-18T01:32:00.015-04:00

«... Η ΛΑΒΑ της κοινωνικής εξέγερσης εξαπλώνεται και πυρπολεί τα στηρίγματα και τα σύμβολα της εξουσίας και των αφεντάδων. Συγκρούσεις με τα ΜΑΤ (...). Περικυκλώσεις και επιθέσεις σε αστυνομικά τμήματα σε όλη την Ελλάδα. Καίγονται τράπεζες και πολυεθνικές εταιρείες (...). Εκατοντάδες προσαγωγές. Προφυλακίσεις. Η εξέγερση είναι εδώ... Αν πλήξουμε το ίδιο το νόημα της ύπαρξής τους, την Κατανάλωση...το ισχυρότερο στήριγμα του εμπορευματικού καθεστώτος, τη μεσαία τάξη, τους δολαριόφρονες. Πώς θα τους χτυπήσουμε; Καταστρέφοντας συστηματικά το ναό του θεοποιημένου εμπορεύματος: την Αγορά.»

Και ενώ βρίσκομαι συνειδητά σε έναν αγώνα δρόμου προσπαθώντας να κατανοήσω καλύτερα τον κόσμο γύρω μου, έχοντας ξανασυλλέξει τα κλασσικά κείμενα οικονομολόγων, ανθρωπιστών, φιλοσόφων και ιστορικών, ξαφνικά πληροφορούμαι πως στην πατρίδα γεννήθηκε καινούργιο λαϊκιστικό τερατάκι. Κυοφορείται προφανώς απο τις 6 Δεκεμβρίου, και τελευταία, έκανε τα πρώτα του μπαχαλάκικα βήματα στο Κολωνάκι. Μετά απο μια περίοδο προπόνησης και ιδεολογικού Πολποτισμού, το τερατάκι άνοιξε φτερά. Εχει αρχίσει μάλιστα και εναν καινουργιο ιδεολογικό αγώνα. Τον αγώνα για την κατάργηση της Αγοράς!

Το τηλεκατευθυνόμενο και εκνευριστικό λαϊκιστικό τερατάκι, έρπεται στους δρόμους της πατρίδας και καταστρέφει περιουσίες και αξιοπρέπειες. Εχει ιστορική αντίληψη του τι ζητάει; Οχι, δεν του χρειάζεται, αρκεί που δεν γουστάρει Αγορές. Πρίν ακόμα προλάβει να μάθει ποιά ειναι η διαφορά ανάμεσα στον Λαζόπουλο και τον Καποδίστρια, τον Καρβέλα και τον Μάνο Χατζηδάκι, τον Μάρξ και τον Κeynes, πριν ακόμα μελετήσει και νοιώσει έστω και μία διάσταση και ερμηνεία της Ιστορίας, ή αποκτήσει λίγη πείρα απο τη ζωή, το πολποτικό ανήλικο τερατάκι έχει πολιτικές απαιτήσεις και κάνει τρομοκρατικό αγώνα με βαριοπούλες. Θέλει την κατάργηση της Αγοράς, ενός απο τα πρώτα ανθρώπινα δημιουργήματα (μέσα στο οποίο πουλήθηκε και το αρχαιότερο επάγγελμα). Και απειλεί, καταστρέφει και τρομοκρατεί.

Πάνω στην ανέχεια (ακόμα) ενός ολόκληρου λαού, το καμποτζιανό ρομποτάκι της παπαγαλίας, της αμάθειας και του θράσους, γαλουχημένο μέσα απο σχολικές καταλήψεις, την αλητεία των γηπέδων, την κομματική παραπληροφόρηση των κομπλεξικών του χορηγών, τον άκρατο αμοραλισμό του Λαϊκισμού, και την ανοχή των γονιών του, ξεκινάει λέει, αγώνα κατα της Αγοράς. Εχει όπλα, βαριοπούλες, Ασυλο και σπόνσορες. Και τώρα θέλει θύματα.

Μπά, δεν πιστεύω πως το καλαμπούρι θα τραβήξει και πολύ. Πολλά ψήνονται, υποβόσκουν και περιμένουν. Και η Ιστορία που αμείλικτα αλέθει, καλεί σιγα σιγά τώρα και την Ελλάδα, να εισέλθει στο τελευταίο στάδιο της παρακμής της, όπου θα ξεκαθαρίσει τα προβλήματά της με τους ανόητους καμποτζιανούς στρατιωτίσκους και τους στρατηγούς τους. Με τον γνωστό, επίκαιρο και αποτελεσματικό δαρβινιστικό της τρόπο. Τη μέθοδο της Βίας. Προετοιμαστείτε. Η καταιγίδα έρχεται. Τα σημάδια είναι παντού.

Κάθε Φερράρι και καημός

2009-03-16T09:34:00.011-04:00

Και ενώ γίνεται χαλασμός Κυρίου σε παγκόσμιο οικονομικό επίπεδο, ενώ η μία μετά την άλλη οι εταιρείες κλείνουν, συγχωνεύονται και απολύουν, ενώ κράτη και οικονομικοί κολοσσοί καταρρέουν, έλαβα την Κυριακή μια πρόσκληση για να παρευρεθώ στην έναρξη μιας αντιπροσωπείας Φερράρι!

Μέσα σε μια πανηγυριώτικη ατμόσφαιρα, με πολύχρωμα μπαλόνια, κομφετί και εναν υπέροχο Μεξικανικό μπουφέ, σαράντα (40) απαστράπτουσες Φερράρι, ξεφορτώθηκαν στο χώρο της αντιπροσωπείας και μοιράστηκαν στο καλογυαλισμένο σαλόνι. Μέση τιμή, 250 χιλιάδες δολλάρια.

Ο περίεργος (και ωραίος ιδιοκτήτης) που έχει επίσης σπουδάσει μουσική στο Berklee School of Music, με πληροφόρησε πως εκτός απο τις Φερράρι, μόλις τέλειωσε και την ηχογράφηση της καινούργιας του ροκιάς. Μου έδωσε μάλιστα και τιμητικά ένα υπογεγραμμένο cdάκι. Ο τίτλος, "Χαμηλές Προσδοκίες". "Aπαισιόδοξος τίτλος" παρατήρησα. "Ναι" μου απάντησε χαμογελώντας. "Πάει με τους καιρούς μας..."

Πλούσιος σίγουρα, εκκεντρικός και κομπλεξικός όχι, ο κ. Μπόκ έχει ενα πραγματικό ενδιαφέρον για τη μουσική. Εχει επενδύσει εκατομμύρια απο τα δικά του χρήματα για τη δημιουργία ενός οργανισμού που προάγει τη μουσική. Αποτελεί μέρος μιας κουλτούρας (κυρίως αμερικανικής), που θέλει τους επιχειρηματίες να έχουν μια ενεργή συμμετοχή στα διάφορα προβλήματα της ευρύτερης κοινωνίας. Γιατί οι επιχειρηματίες, πράγματι, μπορούν να παίξουν πολλούς και παραγωγικούς ρόλους σε μια κοινωνία.

Απο τη συνάντηση, έφυγα κερδισμένος. Δεν θα αγοράσω Φερράρι (και ούτε ενδιαφέρομαι), τον έπεισα όμως να χρηματοδοτήσει ένα μουσικό κέντρο στο σχολείο που πηγαίνουν τα παιδιά μου.

Τον ευχαριστώ.

------------------------------------

Κάνετε κλίκ το κουτάκι «Νew Video» για να ακούσετε τη ροκιά.

Καλή εβδομάδα:)

Christie

2009-03-12T11:25:00.010-04:00

Η φίλη Christie ειναι Αρμένισσα. Τα ελληνικά είναι μια μακρινή της γλώσσα. Καθοδόν προς τη μεγάλη χώρα, η ζωή την ξέβρασε για λίγο και στον τόπο μας. Με συνοδεία μιας κιθάρας και πιάνου, σαν την παραδίδω προς ακρόαση. Απο μια δοκιμαστική ηχογράφηση.

Την ευχαριστώ για την τιμή.
---------------------------------------------
Picture by Locus Publicus, free for public use
Road to Budha - Kyoto, Japan
---------------------------------------------

Επιτέλους Κινητροδότηση Δεξιοτήτων

2009-03-10T14:52:00.031-04:00

Kρατάω την ανάσα μου, φίλοι μπλόγγερς, μέχρι να αποκωδικοποιήσει ο κ. Μπαμπινιώτης όλες τις θέσεις και απόψεις για την Παιδεία. Είμαι απολύτως σίγουρος πως επιτέλους η Παιδεία στην Ελλάδα θα εκτοξευτεί σε επίπεδα υψηλής ποιότητας. Θα χρειαστεί ο άνθρωπος, όπως μάθαμε, ένα εξάμηνο για να δαμάσει την υψηλή συλλογική, αλλά τί να κάνουμε, το καλό το πράγμα αργεί.

Και πως να μην είμαι αισιόδοξος όταν ακούω πως στο νέο σύστημα θα εισαχθεί και Ζώνη Πολιτισμού που θα συνδέσει την Παιδεία με τον Πολιτισμό μας. Ακούγεται πολύ σοβαρό αυτό. Θα φάμε δηλαδή τέτοια αριστερίστικη θολοκουλτούρα και λαϊκισμό στη μάπα που θα μας στεγνώσει ο εγκέφαλος. Ειδικά ο όρος «κινητροδότηση δεξιοτήτων», με το οποίο θα ασχοληθεί επίσης ο μέγας γλωσσολόγος, είναι όλα τα λεφτά. Με άγγιξε βαθύτατα. Το είπε και ο Αρης.

Και μια και ξέρω πως ξεκινάμε απο μηδενική βάση, να συνεισφέρω και γώ τη γνώμη μου. Θα πρότεινα λοιπόν τον όρο «Ξεσκατάρισμα Τοπίου», Landscape Xeskatarisma, στα αγγλικά. Και αναφέρομαι βέβαια στον βόθρο των διαφόρων ΤΕΙ που έχουν γεμίσει τη χώρα με σχολές του χαβαλέ και της σοβιετικής έμπνευσης αντιπαραγωγικής μόρφωσης και θολοκουλτούρας. Καταννοώ βέβαια πως κάθε δήμος και δήμαρχος τα θέλει για την τοπική οικονομία και αγορά. Στις διάφορες τοπικές κοινωνίες της επαρχίας, ειναι το καλύτερο μέρος για καμάκι, λαϊκό μπουζουκοξεφάντωμα και σφηνάκια. Εχω φίλους που βιοπορίζονται απο αυτό το μοντέλο, και δεν το αλλάζουν με τίποτα. Δεν υπάρχει αντικείμενο σπουδών, ούτε μαθήματα, ούτε προετοιμασία, το κοινό είναι επιπέδου Θώδη, και το όλο περιβάλλον θυμίζει πρωινάδικο και ξεκολιαριλίκι. Το καμάκι όμως, μου λένε, είναι δυνατό. Ακουσα επίσης πως συζητιέται να εξισωθούν τα ΤΕΙ με τα άλλα Πανεπιστήμια. Σοφή σκέψη φίλοι μπλόγγερς. Πώς να φέρω αντιρρήσεις...

Ποιός δεν θα ήθελε για παράδειγμα να σπουδάσει Ιχθυολογία στα ΤΕΙ Μεσολογγίου, περνώντας μερικά δημιουργικά χρόνια επιστημονικής περισυλλογής ενοικιάζοντας ενα υπαίθριο δωματιάκι χωρίς τουαλέτα σε ταράτσα για 500 ευρώ το μήνα; Ποιός θα έχανε την ευκαιρία να κοιμάται κάτω απο κλιματαριά, οσφραινόμενος την αρμύρα της Ιεράς Πόλης της Επανάστασης, μέ άμεση πρόσβαση σε τουλάχιστον 100 μπαράκια και ξενυχτάδικα;

Ποιός δεν θα ήθελε να πάει επιτέλους σε ενα απο τα 35 γεωπονικά τμήματα των ΤΕΙ της χώρας, όπου προετοιμάζονται οι καινούργιες τεχνολογίες του 21 αιώνα; Η στα τρομερής προοπτικής και κατάρτισης τμήματα Διαχείρισης Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων ή Διοίκησης Eπιχειρήσεων Aγροτικών Προϊόντων και Tροφίμων που απ’ ό,τι ακούω αποκτά η γενέτειρα;

Είμαι ενθουσιασμένος. Η προετοιμασία και στρατηγική αυτής της κυβέρνησης για την Παιδεία, είναι τόσο εντυπωσιακή, φίλοι μπλόγγερς, που για να σας δώσω ένα παράδειγμα, πρίν λίγους μήνες, ήρθε και στη γενέτειρα ο κ. Στυλιανίδης, και ανακοίνωσε την ίδρυση νέου Πανεπιστημίου. Ενθουσιάστηκαν και οι ντόπιοι (καλά έκαναν οι άνθρωποι), αλλά μετα λίγες μέρες, παρά τις βαρύγδουπες ανακοινώσεις, ο υπουργός δεν θυμότανε ακριβώς τί ήτανε στο σχέδιο του νέου πανεπιστημίου (τόσο προχωρημένη ήταν η μελέτη), και δεν ήταν σίγουρος σε ποιά πόλη ακριβώς θα το έχτιζε. Ετσι το Πανεπιστήμιο Αγρινίου έγινε Πανεπιστήμιο Δυτικής Ελλάδας χωρίς έδρα, ο ίδιος δεν περνάει πια απο την πόλη, και η όλη υπόθεση αναμένει Ξεσκατάρισμα.

Ακούω πως τσακώνονται και για τη Βάση. Σωστό. Οταν η βάση ηταν 5, δούλευαν όλα τα μπαράκια. Οταν έγινε δέκα, έσπασε η κίνηση, και τα δωμάτια κάτω απο τις κλιματαριές μένουν ξενοικίαστα. Να καταργηθεί λοιπόν και η Βάση. Ολοι μέσα. Και μην ξεχνάμε και το πατροπαράδοτο Ασυλο. Στα ΤΕΙ της γενέτειρας, οι ψαράδες απευθύνονται πιά στους φοιτητές για βελτιωμένους δυναμίτες για ψάρεμα. To σύστημα δουλεύει.

Επιτέλους λοιπόν, θα γίνει κινητροδότηση δεξιοτήτων. Κύριε Μπαμπινιώτη, πάρε το θέμα πάνω σου...

* Στην ανακοίνωση βέβαια, δεν έγινε καμμία αναφορά για σύνδεση με την Αγορά. Επουσιώδη θέματα για τους λαϊκιστές κυβερνώντες..

O Δράκος της Μακρυνούς

2009-03-05T00:01:00.063-05:00

Μπήκε τρέχοντας και αγκομαχώντας στο σπίτι. Με το πρόσωπο χλωμό, έτρεχε ο ιδρώτας ακολουθώντας τις ρυτίδες. «Κυρ Αλέξη... πάρε το παιδί και φύγε... έρχονται....θα σκοτώσουν το παιδί... θα κάψουνε το σπίτι...»

Τινάχτηκε όρθιος ο κυρ Αλέξης, χλώμιασε και ένοιωσε μια τρεμούλα να τον κυριεύει. «Ποιός μωρέ έρχεται... ποιός θα μου σκοτώσει το παιδί...»

«Ο Μάρκος ο Τσιτσέλης... είναι στο δρόμο...φύγε κυρ Αλέξη, σώσε το παιδί...»
«Φάνη, είσαι σίγουρος.. ξέρεις τί λές;»
«Φύγε κυρ Αλέξη... σε παρακαλώ... φύγε τώρα...»

Τράβηξε το παιδί ο κυρ Αλέξης αγκαλιά, δεκαεπτά χρονών παληκάρι, το αγκάλιασε. «Πάμε αγόρι μου, πάμε για λίγο...». Δεν πρόλαβαν να πάρουν μαζί τους πολλά ρούχα. Ο,τι βρήκαν στο δρόμο τους. Και ξεχύθηκαν στην ήσυχη νύχτα, στο χωματόδρομο που ανέβαινε προς το βουνό. Την Ανω Μακρυνού. Είχε κρύο η βραδιά, ακουγόνταν μονάχα λίγα μοναχικά πουλιά να κράζουν μακρινά στο διάβα τους. Σκοτάδι. Σκόνταφταν που και πού σε πέτρες, αλλά ήξεραν το δρόμο της ανηφοριάς. Θα σταματούσαν στη βρύση για νερό. Και μετά, σε κάτι συγγενείς. Δυό ώρες δρόμο.

Οι άντρες φάνηκαν μετά απο ώρα. Με άλογα. Στάθηκαν για λίγο στη εξώπορτα κοιτώντας το πέτρινο σπίτι με τις κλιματαριές. Το πορτάκι άνοιξε έυκολα. Το πέτρινο σπίτι ήταν σκοτεινό. Οι ένοικοι είχαν φύγει.

Κάποιος χτύπησε την πόρτα μ' ένα λοστάρι. Δυνατά. Σχεδόν σάπια η πόρτα, υποχώρησε γρήγορα. Μύριζε ακόμα η ζέστα των ξύλων καθώς μπήκαν στο σπίτι. Σκόρπια τα μισοαναμμένα κάρβουνα στο τζάκι. Ανοιχτό το παράθυρο για να φεύγει ο καπνός. Σκάλισε o άντρας λίγο τη φωτιά και τη δυνάμωσε φυσώντας. Εριξε κι άλλα ξύλα στη φωτιά. Το τζακι φούντωσε και πάλι.

Οι άλλοι δύο της παρέας, παραβίασαν την αποθήκη. Ηταν γεμάτη λάδια, μπαχαρικά, ξηρούς καρπούς, ρύζια, φασόλια, τρόφιμα.
Ο κυρ Αλέξης είχε κλείσει πριν λίγο καιρό το μικρό του μπακάλικο και μετέφερε εδώ όλο του το βιός. Είχε φαγητό για μήνες, ίσως χρόνια, έλεγαν πολλοί, και το κλείδωνε καλά στην αποθήκη. Ηταν οι καιροί δύσκολοι. Λίγο το φαί, λίγο το λάδι...

Αδειασαν την αποθήκη. Μετέφεραν τα κουτιά με τις κονσέρβες, τα λάδια, τις φακές, τα φασόλια, σ΄ενα μικρό κάρο που είχαν στο χώρο της αυλής. Ο,τι βρήκαν το πήραν. Και κρασί. Κόκκινο, παλιό κρασί, τριών χρόνων βαρέλια. Τα πήραν όλα. Εψαξαν κατόπιν το σπίτι, σπιθαμή προς σπιθαμή. Βρήκαν κάτι λίγα κατοχικά λεφτά, πολύ λίγα, κι άχρηστα. Μονάχα σ’ ένα σεντούκι, κάτι ασημικά. Παίρνοντας κατόπιν φωτιά απ' το τζάκι, άναψαν τις κουρτίνες, τις κουβέρτες και τα κρεβάτια. Φούντωσε ξαφνικά το σπίτι απο καπνό, έγινε ένα αλλόκοτο ξαφνικό φώς, πετάχτηκε η φωτιά και έλαμψε τα πάντα.

Τα άλογα είχαν αρχίσει να φοβούνται. Τράβηξαν το κάρο σιγά σιγά στο δρόμο και στάθηκαν στιγμιαία να κοιτάξουν το σπίτι. Βούλιαξε η στέγη ξαφνικά, μ’ ένα κρότο δυνατό, οι διαβρωμένες πόρτες ξεκόλλησαν απο τους μεντεσέδες και σκορπίστηκαν καρβουνιάσμένες στην αυλή. Φωτιά παντού, μέ μια βοή που τρόμαζε, τη βοή του θανάτου. «Πάμε, θα καεί μόνο του...»

Αλλόκοτη μορφή ο Καπετάν Δράκος. Απαρνήθηκε το όνομά του, Μάρκος Τσιτσέλης, και βγήκε στο βουνό. Κάποιος γερμανός, λένε, τον χτύπησε μια μέρα στο δρόμο. Εκείνος σηκώθηκε όρθιος, και τον σκότωσε με τα δυό του χέρια. Τον αποτελείωσε στο περβάζι του σπιτιού του, εκδίκηση για την προσβολή, μπροστά στους ασβεστωμένους βασιλικούς. Και σαν συνήλθε απ’ αυτό πούκανε, έκλαψε σαν μωρό παιδί. Και μετά έφυγε. Λίγους μήνες αργότερα, βρέθηκε με τους αντάρτες στα ορεινά του Θέρμου, και χάθηκε για μήνες στο βουνό.

Για το φονικό αυτό, οι Γερμανοί, σκότωσαν δέκα στο χωριό. Ο κύριος Γιώργος, ο πιο πλούσιος γεωκτήμονας της περιοχής, δεν μπόρεσε να τους εμποδίσει. Αυτή τη φορά δεν του κάνανε τη χάρη. Παλιότερα δέχονταν οι κατακτητές μπαξίσια, δώρα, λάδι και κρασί. Τουτη όμως τη φορά, τίποτα. Η εκτέλεση έγινε στο προαύλιο του Αη Γιώργη. Χτύπησε η καμπάνα λυπητερά. Το χωριό πάγωσε. Ο κυρ. Γιώργος, αποτραβήχτηκε στο γραφείο του, φίλησε την εικόνα της Παναγίας, και έγειρε στον καναπέ του. Ηθελε να κλάψει. Μόνος του...

Ο κυρ Αλέξης έχασε το βιός του, αλλα μοιράστηκε το φαγητό με τους φτωχούς του συγγενείς. Το παιδί μονάχα ήθελε φαγητό. Δεκαεπτά χρονών παληκάρι, πως θα δύνάμωνε, πώς θα αντριωνόταν. Στα ορεινά του χωριού, οι ντόπιοι μιλούσαν για τους αντάρτες. Ηταν εκεί, λέγανε, στο μοναστήρι της Φανερωμένης που τόχαν οχυρώσει σαν στρατόπεδο και ζούσανε με φρουρές και περιπολίες. Απο τα ψηλά της Μακρυνούς, το ψηλότερο χωριό στις παρυφές της Τριχωνίδας, έβλεπαν όλο τον κάμπο. Τη λίμνη, τα χωράφια, τις κινήσεις των Γερμανών.

«Ο Καπετάν Δράκος έκαψε το σπίτι μας... Πήρε τα φαγητά μας απο τις αποθήκες... Νάναι καλά ο Φάνης που μας ειδοποίησε...» Τα λόγια του πατέρα καρφώθηκαν βαθιά στη καρδιά του μικρού. Φοβόταν... Ενοιωσε τον μικρό του κόσμο να καταρρέει. Αν τον έβρισκε ο Καπετάν Δράκος, θα τον σκότωνε. Γιατί όμως; Δεν το καταλάβαινε. «Εχει σκοτώσει κι άλλους. Οταν κατεβαίνουν στα χωριά για πλιάτσικο, σκοτώνουν όποιον βρούν. Αγρίμια του βουνού...»

Στη βρύση της Μακρινούς, μαζεύονταν συχνά γυναίκες και παιδιά για νερό. Ηταν τόπος συνάντησης και βόλτας. Ηταν σκληρά τα χρόνια της ανέχειας, κάπου μακριά τους συνέχιζε κι ο πόλεμος που εδώ είχε χαθεί. Δεν υπήρχαν πολλά να πούν για τώρα, όλα τα όνειρα ήταν για μετά τον πόλεμο. Ολα θα γινόντουσαν μετά. Θα ξαναπήγαιναν στο σχολείο, θα αποκτούσαν ρούχα κι αληθινά παπούτσια. Ισως και μια αγάπη. Στην Ανω Μακρυνού; Δύσκολο. Εδώ η αγάπη έχει πεθάνει προ πολλού. Εμενε μόνον ο φόβος και ο μακρινός πόλεμος.

Κάτι άλογα ακούστηκαν στα κοντινά του δέντρα. Ο μικρός στέκοταν κοντά στη βρύση όταν άκουσε κάτι αντρικές φωνές. Πάγωσε. Στάθηκε για λίγο να αφουγκραστεί την καρδιά του που χτύπαγε ξαφνικά με δύναμη. Κοίταξε γύρω του, ψάχνοντας το δρόμο. Τι γινόταν θεέ μου, ποιός έρχεται; Απο τις φυλωσιές του δάσους, φάνηκε καθαρά η σιλουέτα ενός αλόγου. Κι ενας καβαλλάρης... Είχε γένια, μπότες και τον κοιτούσε απο μακριά. Ο Καπετάν Δράκος!

Ο καπετάν Δράκος! Γιά κείνον έρχονταν. Να τον σκοτώσει. Θάχε μαζί του μαχαίρι και όπλο. Θα τον έσφαζε σαν αρνί δίπλα στα νερά της βρύσης... Προσπάθησε να σηκωθεί, καθώς ο καβαλάρης άρχισε αργά να τον πλησιάζει... Ενοιωσε ένα μούδιασμα στο κορμί του, μια παράλυση. Ηταν ο φόβος. Το μυαλό του σταμάτησε να λειτουργεί. Κοιτούσε μονάχα τον άντρα που τον πλησίαζε. Μια τελευταία προσπάθεια να σηκωθεί... Ενοιωσε να παραλύει. Κατουριόντανε... Ο καβαλάρης πλησίασε ακόμα λίγο, και σταμάτησε λίγα μέτρα μακριά του. Με μια γρήγορη κίνηση, κατέβηκε απο το άλογο.

Ναί, είχε μαχαίρι και όπλο. Και φαινόταν βλοσυρός και θυμωμένος. Αγρίμι του βουνού. Ο μικρός αρχισε να τρέμει, και καθώς ήταν μισοόρθιος, ένοιωσε τα γόνατά του να υποχωρούν. Τα πόδια του δεν τον κρατούσαν. Φοβόταν....Ο καβαλάρης στάθηκε απέναντί του. Φαινόταν τερατώδης. Κουλουριάστηκε ο μικρός στο έδαφος, έβαλε τα χέρια του στο πρόσωπο, μάζεψε το κορμί του όσο μπορούσε. Ο καπετάν Δράκος θα τον σκότωνε. Ενοιωσε πως τον είδε να βγάζει το τρομερό μαχαίρι του. Aρχισε να κλαίει....

Σαν σε όνειρο θυμάται, πως πέρασαν κάμποσα λεπτά χωρίς να γίνει τίποτα. Ο καβαλάρης τον κοιτούσε ακόμα.. Το παιδί ένοιωσε να συνηθίζει λίγο στο φόβο, τόλμησε να ανοίξει λίγο τα χέρια του για να να μπορέσει να κοιτάξει. Αντίκρυσε τον Καπετάν Δράκο, τον άνθρωπο που του έκαψε το σπίτι, να τον κοιτάει με επιμονή. Αλλά μαχαίρι δεν είχε. Κάτι κρατούσε στο χέρι του, και του το έδινε. Ο μικρός δεν μπορούσε να κινηθεί απ’ το φόβο. Τρέμοντας σαν ψάρι, περίμενε το θάνατό του. Εσκυψε τότε κι ο Καπετάν Δράκος άπλωσε το χέρι του και του άγγιξε το κεφάλι. Αργά, ήρεμα, σχεδόν στοργικά. Μετά σηκώθηκε, και άφησε κάτι δίπλα του. Ενα κουτί. Και αφού τον κοίταξε για λίγα ακόμα δευτερόλεπτα, του γύρισε την πλάτη και κατευθύνθηκε ξανά προς το άλογο. Και χάθηκε με μια φωνή στο δάσος. Ακούστηκαν κι άλλοι που τον ακολουθούσαν...

Ο κυρ Αλέξης πέθανε στους επόμενους μήνες. Απο φυματίωση. Και τον μικρό, το γιό του, τον έσυραν οι συγγενείς στον κυρ. Γιώργη, τον πλούσιο γεωκτήμονα. Ο αφέντης του χωριού, τον δέχτηκε στο σπίτι του. Τον πέρασε σ’ ένα γραφείο μ’ αρμένικα χαλιά και δερμάτινους καναπέδες. Εκλεισε τα ξώφυλλα και κάθισε απέναντί του. Ηταν ντυμένος αρχοντικά, με παπούτσια γυαλισμένα. Τούριξε μια ματιά αετίσια, τον «μέτρησε», του πρόσφερε γλυκό και σπιτίσιο βύσσινο.

«Πως σε λένε νεαρέ μου;»
«Μπαρχαμπά, κύριε... Μπαρχαμπά με λένε».

Tούγνεψε να τον ακολουθήσει. Κατέβηκαν τίς πίσω σκάλες του σπιτιού, και μέσα απο μια αυλή βουτηγμένη στα λουλούδια, τις πορτοκαλιές και τα νεράτζια, μπήκαν σ’ ένα άλλο δεύτερο σπίτι. Το σπίτι των υπηρετών. Κατέβηκαν στο υπόγειο, και περπάτησαν εναν χώρο που φάνταζε τεράστιος. Τα κελλάρια. Παντού, αριστερά και δεξιά, κρασοβάρελα, λάδια και ξύλινες ντουλάπες. Στο τέλος του διαδρόμου, ένα μικρό δωματιάκι. Στο στρωμμένο κρεβάτι, μερικά σιδερωμένα ρούχα, πουκάμισα, παντελόνια, πετσέτες. Στο δάπεδο, ένα ζευγάρι παπούτσια.

«Θα μείνεις μαζί μας Μπαρχαμπά. Μέχρι να φτιαχτεί το καινούργιο σπίτι.»
«Μάλιστα κύριε...»

«Θα μάθεις γράμματα, την Κυριακή θα δείς τον δάσκαλο.»
«Μάλιστα κύριε...»

Η Ανθή, η παραδουλεύτρα, φάνηκε στην πόρτα με μια κατσαρόλα. Αχνιζε μέσα της η ψαρόσουπα, με καρότα, σέληνα και πατάτες, μια αληθινή ψαρόσουπα! Θεέ μου, τί κόσμος είναι αυτός; Τέλειωσε ο πόλεμος;

Καθισαν στο τραπέζι. Η ψαρόσουπα και το άσπρο κρασί, ήταν δώρο θεού. Ο κυρ Γιώργης μιλούσε αργά, και με ολοκληρες προτάσεις. Σαν δάσκαλος. Του μίλησε για τα μέτωπα, τη Γερμανία που θάχανε τον πόλεμο. Για τον κόσμο που θα ξαναγεννηθεί μέσα απο τις στάχτες. Τούπε πολλά. Και καθώς ο πάγος άρχισε να λειώνει, ο Μπαρχαμπάς κοιτώντας ντροπαλά το πάτωμα, τόλμησε την ερώτηση.

«Ποιός μας έκαψε το σπίτι αφέντη;»
«Οχι τώρα Μπαρχαμπά, άσε να περάσει ο πόλεμος...»

«Κυρ Γιώργο...»
«Ελα Μπαρχαμπά...»
«Δεν ήταν πάντως ο Καπετάν Δράκος, ήταν;»

Αργή και διστακτική η απόκριση.
«Οχι Μπαρχαμπά, δεν ήτανε ο Μάρκος...»
«Το ήξερα...»

«Πώς τόξερες ρε Μπαρχαμπά;»
«Ηρθε και με βρήκε... στη βρύση...»

Και ξεστομισε τότε ο ταπεινός Μπαρχαμπάς την τρομερή συνάντηση με το αγρίμι του βουνού. Τον φόβο που ένοιωσε, τα πόδια που λυγίσαν.

«Και τί είχε ρε Μπαρχαμπά μέσα το κουτί που σούδωσε ο Μάρκος;»
«Σοκολάτες κυρ Γιώργη... Ενα κουτί με σοκολάτες...»

Ο Μάρκος o Τσιτσέλης, ο τρομερός Καπετάν Δράκος, χάθηκε για πάντα. Μερικοί είπαν πως πέθανε στα βουνά της Μακρυνούς, σε κάποια γερμανική ενέδρα. Αλλοι είπαν πως αρρώστηκε, πως γλίστρησε και έπεσε στο φαράγγι, πως πέρασε στην παγωμένη Ρωσία όπου και χάθηκε για πάντα με τους συντρόφους του. Κανείς δεν τον ξανάδε ποτέ. Στα χωρια του Θέρμου, στα Σταράλωνα, στην Ανω Μακρυνού, μερικές ιστορίες του μένουν ακόμα ζωντανές. Εφυγαν οι Γερμανοί για τη Γερμανία, έφυγαν κατόπιν και οι Ελληνες για την Αθήνα και τη μετανάστευση. Οι ιστορίες του λαού μας, ιστορίες της ερειπωμένης επαρχίας, χάθηκαν για πάντα, πολλές πριν ακόμα γραφτούν, πρίν κάν ακουστούν. Ποιός να μαζέψει τις αφηγήσεις την Ανω Μακρυνούς...

Μέρες πρίν χαθεί για πάντα, κάποιοι είπαν πως τον είδαν να κατεβαίνει απ’ το βουνό. Ηταν σούρουπο καθώς μπήκε στο χωριό με το άσπρο του άλογο και τις αρματωσιές του. Ακούστηκε καυγάς, φωνές και βρισιές μεγάλες. «Ρουφιάνε... Πρόστυχε...» Και μετά ησυχία. Σαν ξημέρωσε, κάποιος Φάνης, βρέθηκε τσιγκελωμένος ανάποδα, σαν αρνί του Πάσχα, νεκρός, με το αίμα του να ποτίζει τα πλακάκια της αυλής. Ο καπετάν Δράκος τον είχε σκοτώσει. Τοσο άγρια δεν είχε σκοτώσει ούτε τον γερμανό. Αγρίμι του βουνού...

Στην εκκλησία της Κυριακής, ο κυρ Γιώργης έσκυψε ευλαβικά στην εικόνα της Παναγίας. «Ρουφιανιά, Κλεψιά κι’ Εκδίκηση ειναι κακιές Μητριές, Μπαρχαμπά μου. Τις έβαλε κι ο Θεός στις Εντολές Του...»

--------------------------------------------------------
Ανήκω στη γενιά εκείνων που μεγάλωσαν στην επαρχία με παππούδες και γιαγιάδες, και πολλές ιστορίες σκαλίζοντας το τζάκι. Πολύ πρίν την τεχνολογικά ομοιογενή εποχή της τηλεόρασης και του Μπόμπ του Σφουγγαράκη, πολλές αφηγήσεις για τα παιδιά ήτανε ιστορίες του Βουνού και του Πολέμου. Δεν θα κρίνω αν ήταν χειρότερα ή καλύτερα. Ηταν σίγουρα διαφορετικά. Η ιστορία του Δράκου της Ανω Μακρυνούς, χάνεται μέσα στο χρόνο. Αληθινά και φανταστικά στοιχεία είναι αδύνατον πια να ξεμπλεχτούν. Μας μένει μόνον η αφήγηση, η ιστορία. Την άκουσα σε πολλαπλές παραλλαγές. Στο κείμενο αυτό, συνέθεσα μερικές απο τις παραλλαγές αυτές, σε μία ιστορία.Την οφείλω στη γενιά των παππούδων μου.

Χαίρομαι επίσης ιδιαίτερα καθώς βλέπω μια κίνηση στη σύγχρονη Ελληνική Λογοτεχνία, που ξεθάβει χαμένες ιστορίες του τόπου μας, ζωσμένες με ντόπιες προφορές και λαογραφίες, και τις λογοτεχνίζει μακρυά απο αυστηρά ιστορικές διαστάσεις, δίνοντάς τους λογοτεχνική αυτοτέλεια και υπόσταση. Αποφάσισα να γράψω αυτό το κείμενο, αφού τέλειωσα ένα καταπληκτικό βιβλίο του είδους. Το Ξέφωτο, της Τατιάνας Αβέρωφ. Το συνιστώ σε όλους.
--------------------------------------------------------

Οι ζωγραφιές κατα σειράν εμφάνισης:

1. Το παιδί με τις τιράντες - Σπύρος Παπαλουκάς, 1925
2. Οπωροπωλείο Απόλλων – Νίκος Χατζηκυριάκος Γκίκας 1939
3. Μεγάλη νεκρά φύσις - Νίκος Χατζηκυριάκος Γκίκας 1939
4. Ελληνικό Λαϊκό Τραγούδι – Γεράσιμος Στέρης (Σταματελάτος)
5. Μπόρα – Ιωάννης Μυταράκης, 1939
6. Νέοι διασκεδάζουν στο Γαλάτσι – Θεόφραστος Τριανταφυλλίδης, 1935
7. Αγιοι Σαράντα (τμήμα) – Φώτης Κόντογλου

Η Ενημέρωση των Oμογενών

2009-03-01T00:51:00.011-05:00

Πριν χρόνια, όταν η ελληνικη τηλεόραση είχε ήδη αρχίσει να μπαίνει στις νέες της απελευθερωμένες διαστάσεις, ο σταθμός ΑΝΤ ήταν ο πρώτος που επιχείρησε την δορυφορική του επέκταση προς την Αμερική. Ακούγοντας το νέο, και επιθυμώντας να έχω κάποια σύνδεση με την πατρίδα, τη γλώσσα, την αισθητική της Ελλάδας, αποφάσισα και εγώ να εγκαταστήσω την απαραίτητη δορυφορική σύνδεση που απαιτούνταν. Ηταν ακριβή. Το δορυφορικό «πακέτο» κόστιζε τότε 600 δολλάρια για εγκατάσταση «πιάτου», και κάπου 40 δολλάρια τον μήνα συνδρομή. Με τα πολλά λοιπόν, καταλήγω στον κ. Θανάση, που θα έκανε την εγκατάσταση.

Ο κυρ Θανάσης κατέφτασε στο σπίτι με σκάλες, γεωτρύπανα, και κατσαβίδια όλων των ειδών. Για να περάσει το καλώδιο στο σπίτι, τρύπησε δύο τοίχους. Τελικά, φτάσαμε εκεί που έπρεπε.

- Μεγάλη ζημιά κυρ Θανάση.
- Τι να κάνουμε. Ετσι είναι αυτά τα πράγματα...

Στη συνέχεια, ο κυρ Θανάσης ανέβηκε στη στέγη του σπιτιού να «αξιολογήσει» την κατάσταση. Ασχημα τα νέα.

- Το πιάτο δεν βλέπει τον δορυφόρο. Πρέπει νάναι 110 μοίρες SouthEast, και δεν έχω «φάτσα». Πέφτω πάνω σε δέντρο.
- Και γιατί δεν μου τόπες νωρίτερα, κυρ Θανάση, πριν τρυπήσουμε τους τοίχους;
- Υπάρχει λύση. Να κόψουμε το δέντρο.

Μετά απο διαπραγματεύσεις, σχεδιασμούς, τοπογραφικά και μεγαλειώδεις στρατηγικές, τον έπεισα να «κλαδέψουμε» μόνον το δέντρο.

- Το καλοκαίρι που θα ανθίσει το δέντρο, θάχεις πρόβλημα.
- Θα δούμε, κυρ Θανάση.

Και έτσι, η ελληνική τηλεόραση μπήκε στο σπίτι μου. Θάναι καλό για τα παιδιά, σκέφτηκα, θα ακούνε παιδικές εκπομπές απο Ελλάδα, θα βλέπω και εγώ τα νέα. Ενθουσιασμένος, στήθηκα για να παρακολουθήσω την πρώτη μου εκπομπή. Μικρούτσικος, σε συζήτηση επιπέδου...

- Και δηλαδή, κύριε Νίκο, η γυνάικα σας σας απατούσε αβέρτα κουβέρτα.
- Με τον κουμπάρο, κύριε Αντρέα.
- Για πείτε μας...

Την άλλη μέρα, τα ίδια. Πάλι Μικρούτσικος. Σε καινούργιες αναζητήσεις.

- Πόσα λεφτά δηλαδή σας έφαγε;
- Με ξεπουπούλιασε κύριε Αντρέα.
- Για πείτε μας....

Τρίτη μέρα, Μικρούτσικος και πάλι, αρχίζω να υποψιάζομαι...

- Πώς σας έβαλε στο χέρι δηλαδή;
- Mούκανε μάγια, κύριε Αντρέα.
- Για πείτε μας...

Τηλεφωνώ Ελλάδα.

- Μα καλά, αυτός το τύπος είναι κάθε μέρα στην τηλεόραση;
- Δεν νομίζω, μια φορά την εβδομάδα.
- Εγώ εδώ τον έχω κάθε μέρα.
- Με δορυφορική; Το πρόγραμμα αυτό είναι διαφορετικό. Το προσάρμοσε ο ΑΝΤ για τους ομογενείς μας...

Και είπε ο ΑΝΤ, οι ομογενείς μας είναι στερημένοι απο πατρίδα, θέλουνε Μικρούτσικο. Εχουνε χάσει επεισόδια. Πάρτε τώρα ενα σόλο Μικρούτσικο για να στανιάρετε... Απίθανη «προσαρμογή» προγράμματος.

- Σας έδερνε;
- Πολύ κύριε Αντρέα, και μετά ήθελε και σέξ.
- Για πείτε μας...

Και έτσι, ξαναβγήκαν τα καλώδια, ξαναστοκαρίστηκαν οι τοίχοι, ξηλώθηκαν τα πιάτα και τα υπόλοιπα. Το σύστημα των 600 δολλαρίων κατέληξε στα σκουπίδια. Φούντωσε και το δεντράκι, και έπινα τον καφέ μου άνετα στον κήπο μου.

Αποτοξινώθηκα έτσι απο τον Μικρούτσικο. Πέρασαν χρόνια λοιπόν, ήρεμα κι ευτυχισμένα. Η «ενημέρωση» ξαναμπήκε στο σπίτι μου μέσω Ιντερνετ. Αυτή τη φορά, τουλάχιστον, δεν κλάδεψα δέντρα. Αλλα δεν μπορώ κιόλας να την εκπαραθυρώσω. Στρογγυλοκάθισε στην οθόνη μου,πιεστικά, και με καλεί ηδονικά κάθε βράδυ στην καινούργια τηλεδιασκέδαση του παραθυράτου χαβαλέ, oπου η δημοσιογραφικη σοφία των τηλεδικαστών ενώνεται με διάφορες άλλες ορθολογικές υπερδυνάμεις του καφενείου και της στρούγκας, και παράγει, μέσα απο χαβαλετζίδικες ατάκες, μπηχτές και εξυπνακισμούς, το περίφημο δελτίο της Ενημέρωσης των Οκτώ.

- Εγώ πάντως για 1000 ευρώ δεν πυροβολάω με τίποτα... Να σκοτώσω άνθρωπο;Τους είπα να βάλουν δίχτυ...
- Τί; Δίχτυ; Δεν έχουν οι κρατούμενοι δικαιώματα; Δίχτυα βάζουν στα κοττέτσια. Κοττέτσι είναι ο Κορυδαλλός;

Ωρέ τι έπαθα ο έρμος…

-----------------------------------
Φίλοι μπλόγγερς Καλή Καθαρή Δευτέρα.
Και προσεκτικά στο δρόμο.

La Catedral

2009-02-24T10:56:00.035-05:00

Για να μην μας φεύγει συνέχεια ο Παλαιοκώστας και χαλάμε εκατομμύρια για να τον ξαναπιάνουμε (και δώστου πάλι), προτείνω στην ελληνική κυβέρνηση τον νέο και επαναστατικό τρόπο φύλαξης εγκληματιών υψηλού κινδύνου. Το σύστημα La Catedral.

Τί σύστημα είναι αυτό; Θα μπορούσαμε εν ολίγοις να το περιγράψουμε ως ενα σύστημα «εθελοντικής φυλάκισης με αυτοχρηματοδότηση». Ακούγεται ζόρικο, έτσι; Ναι, διότι είναι. Ερχεται απο την Κολομβία (Μητέρα της Διαπλοκής), οπου έχει εφαρμοστεί με μεγάλη επιτυχία. Σαφέστατα επαναστατικό σε σύλληψη, απαράμιλλο σε επινόηση, πρακτικότατο σε εφαρμογή. Κατάλληλο για κοινωνίες σε ελεύθερη πτώση, που ενώ είναι χαμηλά, έχουν το δυναμικό να πάνε ακόμα παρακάτω. Για την εφαρμογή του, απαιτεί πολιτικούς σε βαθμό προχωρημένης σήψης (τους έχουμε), και τάσεις για Ταμπουλα ράζες και μηδενικές βάσεις (τους έχουμε). Ξεκινάμε δηλαδή καλά.

Το μοντέλο La Catedral ειναι σχετικά απλό. Το επινόησε ο δαιμόνιος και απολύτως παγκοσμιοποιημένος έμπορος κοκαϊνης Pablo Escobar, γνωστός και ως Pablito. Ο Pablito λοιπόν, ήταν ενας αυτοδημιούργητος εγκληματίας (όπως και ο Παλαιοκώστας), που συνέχεια σκεφτότανε τη λοβιτούρα. Και επέτυχε. Ξεκίνησε ως κλέφτης αυτοκινήτων, και σταδιακά άρχισε να μετακινεί ως χαμηλόμισθος χαμάλης, και μερικά κιλά άλλων. Με τον καιρό όμως, ξεχώρισε απο τα αφεντικά του, γιατί είχε μια τρομερή ιδέα. Να προσφέρει 500 δολλάρια για κάθε αστυνομικό που σκοτώνεται στο Medellin. Η ιδέα είχε τεράστια ανταπόκριση, και σύντομα η αστυνομία της πόλης έχασε 457 άτομα. Τα αφεντικά τον πρόσεξαν. Ο Pablito όμως δεν σταμάτησε εκεί. Σκότωσε και 30 δικαστές. Και μετά, μπήκε σε κάποια γραφειοκρατική ρουτίνα σκοτώνοντας 20 άτομα την ημέρα. Μερικούς τους έπνιξε μόνος του στην πισίνα του σπιτιού του, μπροστά στα μάτια των προσκεκλημένων του. Στο τέλος, σκότωσε και τα αφεντικά του.

Και έτσι, ο εργατικός Pablito έγινε αρχηγός της κοκαϊνης στην πόλη του Medellin. Και άνοιξε ντήλια με αμερικανούς, ευρωπαίους και λοιπούς ενδιαφερόμενους. Εκανε πολλά δις. δολλάρια το χρόνο. Οι δουλειές πήγαιναν καλά. Ωσπου μιά μέρα, ο δαιμόνιος και φιλόδοξος Pablito, σκέφτηκε να γίνει και Γερουσιαστής. Πήρε λοιπόν τη θέση κάποιου που «παραιτήθηκε», και μπήκε και στο Κολομβιανό Κοινοβούλιο. Εκεί όμως, άρχισαν τα δύσκολα. Οι Κολομβιανοί πολιτικοί, γόνοι μεγάλων καρεκλοκενταυρικών οικογενειών, με πείρα γενεών σε νόμιμες λοβιτούρες, μεγαλωμένοι σε ευρωπαικά σαλόνια και σχολεία ελίτ, τρομοκρατήθηκαν με την ιδέα πως ένας βλάχος με λεφτά θα καθόταν δίπλα τους. Και βάλθηκαν να τον βάλουν φυλακή.

Επρεπε άλλωστε να λυθεί και το πρόβλημα των ναρκωτικών που είχε πάρει έκταση. Πίεζαν οι Αμερικανοί για την αύξηση της τρομοκρατίας, τα άπειρα γκαζάκια, τις ανατινάξεις κτιρίων, και τους άφθονους καθημερινούς τραμπουκισμούς. Και ζητούσαν την κεφαλή του Pablito επι πίνακι. Μέχρι που μια μέρα, τα κανονίζει ο Pablito με τους Γερουσιαστές, και δηλώνει έτοιμος να «παραδοθεί». Και κανονίζει να αυτοφυλακιστεί, σε μια φυλακή που θα έχτιζε ο ίδιος, σε κάποιο λόφο ψηλά στην πόλη. Για πέντε χρόνια.

Καί έτσι έγινε. Εφερε δικούς του αρχιτέκτονες και μηχανικούς καί έχτισε τον δικό του χώρο, τη δικιά του φυλακή, ενα πολυτελές οίκημα, γνωστό στην Κολομβία με το όνομα La Catedral. Εφερε τους δικούς του μαγείρους, τους δικούς του οπλισμένους φρουρούς, τους δικούς του υπαλλήλους. Η φυλακή είχε πολυτελή μπάνια, ιδιωτικό μπάρ, σύγχρονο τηλεφωνικό κέντρο, πολυτελείς κρεβατοκάμαρες. Φρέσκα λαχανικά και κρέατα ερχόταν ημερησίως με delivery. Ομάδες ερωμένων συνωστιζόταν για να πάρουν σειρά. Σε κάποιο ειδικο δωμάτιο, o Pablito κρατούσε διάφορα στρατιωτικά οπλικά συστήματα, καθώς και ένα εκατομμύριο δολλάρια «σε ψιλά», για τις μετακινήσεις του. Τις κυριακές, πήγαινε στο τοπικό γήπεδο για να παρακολουθήσει ποδόσφαιρο. Και εκεί, απο την εξέδρα των επισήμων, το πλήθος τον έπνιγε στα χειροκροτήματα. Γιατί εκτός απο εγκληματίας, ο Pablito ήταν και φιλάνθρωπος. Εφτιαχνε σχολεία, νοσοκομεία, εκκλησίες.

Οι Κολομβιανοί πολιτικοί πληροφόρησαν τους Αμερικανούς πως έλυσαν το πρόβλημα της τρομοκρατίας και των ναρκωτικών. Οι κακοί ήταν στη φυλακή. Και έστελναν στημένες φωτογραφίες απο τη φυλακή, όπου ο Pablito περνούσε δύσκολα και περιορισμένα. Το κόλπο δοκιμάστηκε για πολύ καιρό, μέχρι ότου ο Pablito βαρέθηκε, και έφυγε... εθελοντικά.

Το μοντέλο λοιπόν της “εθελοντικής φυλάκισης με αυτοχρηματοδότηση” (La Catedral), θα μπορούσε να εφαρμοστεί και στην Ελλάδα. Ο κ. Παλαιοκώστας και άλλοι εγκληματίες, με τα χρήματα των απαγωγών, εκβιασμών, ναρκωτικών και άλλων επιχειρήσεων, θα μπορούσαν κατόπιν συμφωνίας με την κυβέρνηση (εδώ μπαίνει η μηδενική βάση και το Ταμπουλα Ράζα), να φτιάξουν ένα δικό τους ταμείο, και τη δική τους φυλακή. Εναν ελληνικό «Καθεδρικό», με ανέσεις που δεν θά σε άφηνε να φύγεις. Και θά λέγαμε και στους Αμερικανούς πως λύσαμε το πρόβλημα της τρομοκρατίας.

Στο κολομβιανό μοντέλο, θα κάναμε βέβαια τις απαραίτητες Βαλκανικές προσαρμογές. Αντί για arroz con pollo, tamales και yucca που προτιμούν οι κολομβιανοί, εμείς θα είχαμε σκορδάτα κοντοσούβλια, αυγοκομμένες σούπες και αρνάκι γάστρας. Αντί για μουσικά vallenatos και rancheras, θα είχαμε πιασάρικα σκυλάδικα της φωτιάς και της καψούρας, και upbeat ματζοράκια για λύρα και λαούτο, που θα έφτιαχνε ο μεγάλος μάστορας Χριστόδουλος Ξηρός. Αντί για το σκληρό aguardiente, αγνό κρασάκι της ελληνικής γής. Το μέλι θα το έφερνε ο Μητσάρας ο Κουφοντίνας.

Και για θρησκευτικότητα (μην ξεχνάμε και την Παράδοση), αντί για τις Μαντόνες και Σάντα Μαρίες των κολομβιανών, ενα απλό κατανυκτικό σκηνικό ευλάβειας, με Βυζαντινές αγιογραφίες του θρησκόληπτου Σάββα Ξηρού. Ο Γιωτόπουλος και τα συγγραφικά ταλέντα της 17Ν, θα έγραφαν μνημειώδη έργα του τύπου «Κάθε χωριό κι Αντάρτικο», «Συνδεσμολογίες Εκρηκτικών for Dummies», «Πόσο πάει ένας Μπάτσος». Ο γνωστός Ζουγκλίστας θα αναλάμβανε τις ιντερνετικές αναρτήσεις για μεγαλύτερη εκπροσώπηση.

Το μοντέλο La Catedral θα ήταν ένα win-win σενάριο για τους κυβερνώντες, τον λαό και τους εγκληματίες. Ο Κωστάκης δεν θα ανησυχούσε πιά για στραβοκαταστάσεις, διπλωματικές πιέσεις και τους χαμένους πόντους του Γιωργάκη, εμείς δεν θα πληρώναμε συνέχεια για να κυνηγάμε κακοποιούς (που θα ξανάφευγαν), και ο κ. Παλαιοκώστας με τα κολλητάρια του θα έπαυαν να είναι κακοποιοί, γιατί δεν θα υπήρχε πλέον λόγος!!

-----------------------------------------------------
To τομάρι των μπάτσων, έχει πάντως αναβαθμιστεί αισθητά στη σημερινή αγορά της Κολομβίας. Κυμαίνεται γύρω στα $1.000 το κομμάτι. «Σέχτα» και «Επαναστατικός Αγώνας» φαντάζουν μπροστά τους σαν θλιβεροί φτωχομπινέδες. Δεν έδωσαν ακόμα τιμές στη δημοσιότητα...

*Για Βραζιλιάνους ξεκίνησα, αλλού κατέληξα...Οι φωτογραφίες απο το φετινό Φεστιβάλ του Ρίο.

Και μ' αυτό το ποστάκι, "δραπετεύω" και γώ στο μεγάλο χωριό της περιοχής, Isla de Nueva York.

Eις το επανιδείν.

Lethal καταστάσεις

2009-02-22T00:59:00.042-05:00

Ομορφα και συνετά μίλησε ο Αμερικανός Πρεσβευτής στην ελληνική τηλεόραση για την βομβιστική ενέργεια στην Κηφισιά και την Τρομοκρατία γενικότερα. Και μέσα στην σύντομη δήλωσή του προς τα ελληνικά ΜΜΕ, μίλησε μάλλον γενικά για το πρόβλημα της τρομοκρατίας, την ανάγκη προστασίας των πολιτών, και τόνισε πως η Αμερική ειναι έτοιμη να συνεργαστεί με την Ελλάδα σε όλα τα επίπεδα.

Εξοχα. Δεν μας έβρισε ο κ. Πρέσβης, δεν μας κατηγόρησε ότι υποθάλπτουμε την τρομοκρατία. Δεν αναφέρθηκε στην ελληνική μας ιδιαιτερότητα, το "Ασυλο", ούτε και είπε πως στο Πολυτεχνείο μας "τα παιδιά", έφτιαχναν βόμβες μολότωφ. Κουβέντα για "τα Δεκεμβριανά", την ανοχή για τις καταστροφές περιουσιών, τους κουκουλοφόρους. Καμμία κακή δήλωση για την Ελληνική Αστυνομία που ήταν θεατής λεηλασιών για τρείς ολόκληρες μέρες. Χαμηλοί οι τόνοι (απο παλιότερα) για την επίθεση στην Πρεσβεία αλλά και την πρόσφατη, στην κατοικία του. Απλά, είπε ο άνθρωπος πως αυτά τα προβλήματα, "τα αντιμέτωπίζουμε όλοι μας". Ηταν μια αγνή δήλωση, φιλική, σε χαμηλό τόνο. Και έτεινε χείραν βοηθείας.

Μόνον που μερικές στιγμές αργότερα, για όσους πρόσεξαν, ειπώθηκε και κάτι άλλο. Πως το θέμα της τρομοκρατίας, που απασχολεί αρκετά τις Ηνωμένες Πολιτείες, "θα προστεθεί και στην αντζέντα συζητήσεων της κας Χίλαρυ Κλίντον με την κα Μπακογιάννη". Τι μου λέτε! Θα μπεί στην "αντζέντα των συζητήσεων"! Μάλιστα φίλοι μου, αυτό ακριβώς. Και ξέρετε τι σημαίνει αυτό;

Οτι μέσα στο διαπραγματευτικό πακέτο που θα φέρει η Ελλάδα στην Αμερική, μέσα στα Ελληνοτουρκικά, τα Μακεδονικά, τα Βαλκανικά, την Υφαλοκρυπίδα, και στα όσα άλλα μύρια διαπραγματευόμαστε, θα μπεί και η ρουκέτα προς την Αμερικανική Πρεσβεία, "τα Δεκεμβριανά", τα γκαζάκια εναντίον αμερικανικών και άλλων στόχων στην Ελλάδα, το κλείσιμο των δρόμων και του αεροδρομίου μας (που εμποδίζει τις εμπορικές σχέσεις και υποδηλώνει οχλοκρατία), ο ψυχασθενής αστυνομικός που φύλαγε τον Πρέσβη και πυροβόλησε τον συνάδελφό του, το νέο κύμα των απαγωγών, οι πάμπολες επιθέσεις κουκουλοφόρων κατά ακαδημαϊκών, δημοσιογράφων και πολιτών, οι συνεχιζόμενες καταστροφές περιουσιών και πανεπιστημίων, η ανοχή και αναξιοπιστία της Ελληνικής Πολιτείας να προστατεύσει ζωές και περιουσίες, η εκπαίδευση τρομοκρατών με χημικά μολότωφ μέσα στο Πολυτεχνείο. Και βέβαια, η τελευταία επίθεση στην Κηφισιά.

Και εκεί, ανάμεσα στον καφέ και τα γλυκίσματα, στην όμορφη ατμόσφαιρα της Ουάσινγκτον, ανάμεσα στα χαριτολογήματα, τα επίσημα γεύματα και την προσεκτικά καμουφλαρισμένη γλώσσα της διπλωματίας, ο νέος Πρόεδρος κ. Ομπάμα και η κυρία Χίλαρυ που τον εκπροσωπεί, ανοιχτοί σε διάφορες παραλλαγές της παλιάς ρήσης του Theodore Roosevelt, "Speak softly and carry a big stick", θα τακτοποιήσουν μέσα σε λίγες ώρες, όλα τα διπλωματικά τους τερτίπια με την αναρχική, λαϊκίζουσα και δυσλειτουργική χώρα των Βαλκανίων. Η οποία, οχι μόνον δεν έχει κάνει τίποτα, χρόνια τώρα, για την τρομοκρατία, αλλά έχει σπαταλήσει και τεράστια λαϊκιστική ενέργεια για να την καθιερώσει στο συλλογικό υποσυνείδητο πολλών πολιτών της ως ένα είδος απολύτως αποδεκτής συμπεριφοράς, στο οποίο κάποια παιδιά των γραφικών Εξαρχείων, αγανακτισμένα που ο μπαμπάς τους έπεσε θύμα της Παγκοσμιοποίησης, πετούν εννίοτε και κανα γκαζάκι, κάτι σαν το ρύζι στους γάμους, μέσα σε ενα φεστιβαλικό περιβάλλον κοινωνικού χαβαλέ και ανομίας στο οποίο κάθε πολίτης πρέπει απαραίτητα να συναινεί.

Κανένα αμερικανικό πλήθος δεν θα κάνει διαδήλωση προς την ελληνική πρεσβεία, κανείς δεν θα αναφωνήσει «Τρομοκράτες των Βαλκανίων», καμμιά ελληνική σημαία δεν θα καεί. Τα αμερικανικά ΜΜΕ θα αγνοήσουν παντελώς (ως συνήθως), την επίσκεψη της κας Μπακογιάννη (όπως αδιαφορούν και για όλους πλήν Κινέζων, Ιαπώνων, Ρώσων, Γάλλων, Αγγλων και Γερμανών), και κανείς αμερικανός δεν θα μάθει ποτέ κατα πού πέφτει το αναρχικό νεοελληνικό κράτος της οχλοκρατίας. Οι διαφορές θα μετατραπούν σε διπλωματικές χάρες, υψηλής ποιότητας ραφιναρισμένο επικοινωνιακό τουμπεκί, και ανακοινώσεις για αλληλοθαυμασμό, συνεργασία, και αλληλοβοήθεια.

Διότι έτσι είναι η Διπλωματία. Πετάς στο τραπέζι όσα πιο πολλά μπορείς, και αρχίζεις να μιλάς. Καθ’ οδόν, αφαιρείς επιλεκτικά όσα διαπραγματεύεσαι εκ του ασφαλούς, και κρατάς μόνον εκείνα που πραγματικά σε νοιάζουν. Στο τέλος, ανταλλάσσεις εκείνα που δεν σε ενδιαφέρουν (αλλά που ο αντίπαλος νοιάζεται πολύ), με αυτά που πραγματικά θέλεις. Ανταλλάσσεις ετσι τους χαμηλούς τόνους για τις ρουκέτες και τις μολότωφ των Πανεπιστημίων, με γεωπολιτικά ανταλλάγματα στα Βαλκάνια, στην Τουρκία, στο Αφγανιστάν. Προσφέρεις καλύτερες ταξιδιωτικές οδηγίες, πιθανώς και ελεύθερες βίζες, ως αντάλλαγμα για κάποιο πιθανό βέτο. Η πανάρχαια συνταγή (στην οποία ειδικεύεται άριστα και η Τουρκία), δουλεύει καλά. Υπόγεια. Και θα δουλεύει όσο υπάρχουν άνθρωποι.

-----------------------------------------------------
Στα καθ’ ημάς - Πετραδάκι πετραδάκι χτίζονται τα συλλογικά υποσυνείδητα μερίδων του πληθυσμού. Με τη συμμετοχή πολλών. Επαναλαμβάνοντας το ίδιο μήνυμα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Και με τρόπο πάντα έμμεσο.

Μπαράκια

2009-02-18T09:28:00.039-05:00

‘t Eiland
Η πασαρέλα της διαφορετικότητας. Στολισμένα ανθρώπινα κορμιά, ζωγραφικές σε χέρια, πόδια και λαιμούς. Η ηλεκτρική μουσική τους άγνωστη και αυτοσχέδια. Στο πίσω μέρος του μπάρ, ένα καφενεδάκι στα κλασσικά πρότυπα των Coffee Shops. Mενού απο αγνά «χορταρικά». Αφγανικό, Λιβανέζικο, κόκκινο Νιγηριανό. Cookies και τσαγάκι για τους «επανακαμφθέντες». Οργισμένα μηνύματα κοινωνικού ξεσηκωμού, σε ουρλιαχτά, μακάμβριους ψυχεδελικούς πίνακες και άλλες φριχτές παραλλαγές. Μένει στο μυαλό ο μεγάλος πίνακας, «Το Κέντρο Βάρους» - απεικονίζει έναν άνθρωπο το μυαλό του οποίου, πρησμένο, βρίσκεται στα γεννητικά όργανα...

Mississippi Mud
Παλιό και ξύλινο, έκρυβε τα μυστικά του σ’ έναν απαλό κόκκινο φωτισμό. Σιωπηλοί θαμώνες και μυρωδιά απο μπύρα. Παρακμιακό Blues και αυτοσχεδιασμοί της Jazz. Οι θλιβερές νότες του Νότου. Πού και πού, οι δαχτυλισμοί του κιθαρίστα γλυστρούσαν και έχαναν το ακκόρντο του ρυθμού, η φωνή έμοιαζε να σβήνει απο κάποιο καημό, τα λόγια θολωναν στους ήχους. Μα το τραγούδι, μαγικά, αντί να χαλάσει, γινόταν καλύτερο, τί θαύμα, ο κιθαρίστας ξανάπεφτε στα σωστά του και ο ρυθμός επανερχόταν.

Διεύθυνση, εργαζόμενοι και μουσικοί, είχαν κάτι κοινό – είχαν όλοι τους κάνει φυλακή. Το μουσικό μπαράκι είχε σκοπό. Να δώσει μια δεύτερη ευκαιρία σ’ αυτούς που πήραν τη ζωή τους λάθος. Τους προτιμούσε, τους έδινε πάλκο, δουλειά και βοήθεια. Και εκείνοι έφευγαν κατόπιν στα έγκατα της μεγάλης χώρας. Μέχρι να έρθουν οι επόμενοι…

La Victoria
Γλυκό στέκι των Λατίνων. Cubanos και Dominicanos. Ενας τρελός ξεσηκωμός, μια πανδαισία έγχορδων, πνευστών και κρουστών. Merenge, Rumba, Son και Salsa. Γλυκιά ανάμνηση ο ερωτισμός της μουσικής και τα όμορφα κορμιά που μέσα στο δέος του μουσικού ρυθμού, αλλοπαρμένα απο την ανάταση της στιγμής, αγκαλιάζονται σε διάφορους χορευτικούς αυτοσχεδιασμούς.

Οι μουσικές συναντήσεις των ισπανόφωνων της Αμερικής, είναι Ωδές προς τη Ζωή. Το αφρολατινικό μουσικό πνεύμα λειτουργεί σαν αφροδισιακό, που νοητά βάζει στο κέντρο του το ανθρώπινο κορμί, την αγάπη, το συναίσθημα, το πάθος για τη ζωή. Η συνειρμική σκέψη οδηγεί στους Αρχαίους Ελληνες. Λάτρευαν και εκείνοι τις γιορτές, θαύμαζαν τον ερωτισμό, εκθίαζαν χωρίς ενοχές το ανθρώπινο σώμα. Μέχρι που ήρθαν οι βορειότεροι, και τους έντυσαν όλους στα Βικτωριανά...

Locus Publicus
Χαμηλός φωτισμός, ξύλινες επενδύσεις. Μύριζε έντονα κερί απο τα εκατοντάδες κεριά που έκαιγαν ασταμάτητα χωμένα σε μπουκάλια Grolsch. Τόπος συνάντησης των πιο ετερόκλητων μουσικών και πολιτιστικών στοιχείων. Οι Ρώσοι εμιγκρέδες, πρόσφυγες απο τη γή του Υπαρκτού, το προτιμούσαν για τα Κυριακάτικα gigs της Κλασσικής Μουσικής. Οι Αυστραλοί περαστικοί τουρίστες (οι πιο σκληροτράχηλοι άνθρωποι που συνάντησα ποτέ μου), έκαναν εδώ τις ρόκ στάσεις τους πριν συνεχίσουν τα μεγάλα τους ταξίδια.

Και μαζί τους, μια τεράστια συνομοταξία «περαστικών μουσικών» απο το Λονδίνο, τις κάθε του κόσμου Αποικίες, τα σπλάχνα της Ευρώπης. Τα Κυριακάτικα μουσικά προγράμματα (Sunday Gigs), ήταν μια αφιέρωση στη μουσική του Κόσμου. Το ιδιο και οι θαμώνες. Ενα μωσαϊκό απο ρυθμούς, ιστορίες και ανθρώπινες εμπειρίες.

Το λατινικό όνομα του μπάρ, σημαίνει «Κοινός, Δημοσιος Χώρος». Ενας χώρος που εκθέτει μουσική, ιδέες και εμπειρίες σε κοινή θέα, σε κοινή αποδοχή και κριτική. Που δίνει Βήμα σε όλους . Γλυκιά ανάμνηση των χρόνων απο την πανέμορφη μεσαιωνική πόλη του Delft, τα δικά μας Sunday Gigs, με τραγούδια του Μάνου, έντεχνα και Ρεμπέτικα, Στο μουσικό σχήμα της εποχής, ένας κιθαρίστας (φοιτητής ζωγραφικής) απο το Ρόττερνταμ, ενας ταλαντούχος Κύπριος πολυμουσικάντης, και ένας μοναχικός ακκορντεονίστας...

---------------------------------------------
H μουσική γεύση, απο τα υπέροχα παιδιά της ομογένειας, τους μουσικούς και προσωπικούς μου φίλους που χρόνια τώρα κρατούν την ελληνική μουσική και ποίηση ζωντανή στις ακτές του Νέου Κόσμου. Για τους ωραίους αυτούς ανθρώπους, θα μιλήσουμε αργότερα. Στο τραγούδι, η φίλη Νεκταρία.

Displayed arrangement recorded under legal license, by Journey to Ithaca, in Wellspring Sound Studio, Acton Massachusetts.

Χορεύοντας με την Κούβα

2009-02-13T10:30:00.056-05:00

Kάπου το 1970, μια νεαρή κοπέλα αγωνίζεται στη Νέα Υόρκη με το όνειρο να γίνει χορεύτρια μοντέρνου χορού. Ζεί απλά και με τα απολύτως απαραίτητα, ενώ συγχρόνως ακολουθεί εξαντλητικά προγράμματα χορού, προσπαθώντας να καλύψει τις διάφορες τεχνικές και ρεπερτόρια του χώρου. Κουράζεται πολύ, πεινάει συνεχώς, μα συνεχίζει να γυμνάζεται και να χορεύει. Μέχρι που κάπου, απαγοητεύεται. Καθώς στο μυαλό της αποκρυσταλλώνονται οι απαιτήσεις που επιβάλει μια καρριέρα στον μοντέρνο χορό, αρχίζει να αμφισβητεί και η ίδια τις ικανότητές της να τα καταφέρει.

Μπαίνοντας σε μια περίοδο έντονης προσωπικής αμφισβήτησης, και μην ξέροντας πώς να συνεχίσει, ένας απο Mηχανής Θεός της προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία – να δουλέψει σαν δασκάλα μοντέρνου χορού στην Κούβα, που τότε βρισκόταν στα ελπιδοφόρα χρόνια της Επανάστασης. Θα οργάνωνε και θα διοικούσε ένα σχολείο μοντέρνου χορού για έφηβους, θα έφτιαχνε το πρόγραμμα, την ύλη και τις ασκήσεις διδασκαλίας, και θα εκπαίδευε και η ίδια παιδιά που αγαπούσαν το χορό.

Οι περίεργοι και χαμηλών τόνων άνθρωποι που την προσεγγίζουν, της μιλούν για κάποια Επανάσταση. Η ίδια δεν γνωρίζει τίποτα σχεδόν, η πολιτική δεν είναι μέρος της ζωής της, της σκέψης της. Τα χρήματα θα είναι λίγα, την προειδοποιούν, αλλά ο σκοπός μεγάλος. Θα συμμετάσχει σε κάτι που αξίζει, κάτι για το οποίο υπάρχει κυβερνητικό ενδιαφέρον και χρηματοδότηση. Και αυτό το κάτι, απαιτεί ανθρώπους με πάθος, με αλτρουισμό, με αυταπάρνηση.

Η νεαρή χορεύτρια δέχεται την πρόσκληση, και έτσι φτάνει στην Κούβα της Επανάστασης. Ανυποψίαστη. Στο ξενοδοχείο που μένει, η υγρασία εισχωρεί στους τοίχους, τα υδραυλικά ακούγονται να χτυπούν ρυθμικά τη νύχτα, τα έντομα την ενοχλούν. Φέρνει μαζί της και μερικά πράγματα που σύντομα της ανακοινώνουν πως είναι απαγορευμένα – μερικές ελβετικές σοκολάτες. Στο λόμπυ του ξενοδοχείου, κάποια ουρά περιμένει υπομονετικά τη σειρά της για το μοναδικό τηλέφωνο που έχει γραμμή προς τον έξω κόσμο. Το ηλεκτρικό κάνει πολύωρες διακοπές. Δεν είναι σίγουρη αν η αλληλογραφία της παραδίδεται χωρίς έλεγχο, και υποψιάζεται πως ίσως να την παρακολουθούν. Οι πρώτες επαφές της με τη διεύθυνση του σχολείου, την φέρνει σε επαφή με κάποιες προσωπικότητες που μοιάζουν να βγαίνουν απο κάποιο μακάβριο βιβλίο. Αγέλαστες, σκυθρωπές, ντυμένες με χρώματα που δεν ταιριάζουν στην Αβάνα. Τους πρώτους μήνες, δεν την πληρώνουν κάν.

Η ανταμοιβή της, τα παιδιά του σχολείου. Χαρούμενες προσωπικότητες, με πάθος για τη ζωή, με γέλιο και σκληρή δουλειά, παιδιά της καθημερινότητας. Κάθε πτυχή της ζωής τους, κάθε διάσταση της εφηβικής τους ύπαρξης, είναι βουτηγμένη στην Επανάσταση. Παντού Επανάσταση. Επανάσταση για μικρούς, Επανάσταση για μεγάλους. Και πάνω απο όλα τα συμβάντα, αληθινά και φανταστικά, τωρινά και μελλοντικά, η φιγούρα του Comandante. Πανταχού παρούσα. Νοιώθει κανείς την παρουσία της, την ομιλία της, τη σκέψη της, την αναπνοή της. Στους δημόσιους χώρους, τη στιγμή που κλείνεις την πόρτα για να ξεκουραστείς. Βρίσκεται παντού.

Εν έτει 1970, ο Comandante ανακοινώνει το νέο στρατηγικό σχέδιο της Κουβανικής κοινωνίας – να προωθήσει την παραγωγή ζάχαρης σε τέτοιο επίπεδο, ώστε απο αυτή και μόνον, η Κούβα να ανεξαρτητοποιηθεί οικονομικά. Να μπορέσει να φτάσει η παραγωγή ζάχαρης στο φανταστικό επίπεδο των 10 εκατομμυρίων τόνων, που θα της επιτρέψει να μονοπωλήσει το παγκόσμιο εμπόριο ζάχαρης. Μια φανταστική ποσότητα παραγωγής, ο πλούτος της οποίας θα χρηματοδοτήσει την Επανάσταση. Μια προσπάθεια που θα απαιτούσε την αναβίωση μονάδων παραγωγής που ήταν νεκρές για χρόνια, και τη δημιουργία νέων. Τη διοικητική και παραγωγική ανασυγκρότηση της κοινωνίας γύρω απο ένα και μόνον προϊόν. Ολα για τη ζάχαρη. Ολοι για τη ζάχαρη.

Ολάκερη η κοινωνία του νησιού ρίχνεται στην παραγωγή της ζάχαρης. Με πάθος και καθοδήγηση. Οποιος δεν συμμετέχει, θεωρείται σχεδόν προδότης. Η Κούβα δεν έχει πιά χρόνο και χώρο για μοντέρνους χορούς. Χρειάζεται ζάχαρη. Πολύ ζάχαρη. Η νεαρή δασκάλα αφυπνίζεται στην πολιτική πραγματικότητα του κόσμου που ζεί, και μέσα απο την καθημερινότητα με τα παιδιά του σχολείου, τη στρατευμένη κοινωνία της Κούβας και τις ιδεολογικές κορώνες της Επανάστασης, προσπαθεί να διατηρήσει τη θέση της στο έργο που έχει αναλάβει. Για όσο καιρό της επιτραπεί, μέ όση δύναμη έχει. Μέχρι που μέσα απο δεκάδες προσωπικές ιστορίες, διαλόγους και καταστάσεις, μέσα απο τις ομιλίες του Comandante, των ανθρώπων που τον εκπροσωπούν, τα παιδιά του χορού, μέσα στα χρώματα της εξωτικής Κούβας, τους υπέροχους μουσικούς ρυθμούς και το λίγο ηλεκτρικό, χωρίς πρόσβαση σε τηλέφωνο και ελβετικές σοκολάτες, φτάνει κι αυτή σε κάποιο τέλος. Ενα τέλος συναρπαστικό...

Πρόκειται για την καταπληκτική Alma Guillermoprieto, μια Μεξικάνα της Νέας Υόρκης, που αφού ακολούθησε μια αποτυχημένη πορεία σαν χορεύτρια μοντέρνου χορού, μετεξελίσεται μέσα απο την Κουβανική εμπειρία της σε κάτι που κάνει πολύ καλύτερα – σε έναν δημοσιογραφικό και εννίοτε λογοτεχνίζοντα αφηγητή ιστοριών απο τη Λατινική Αμερική. Κατακτά έτσι, η αποτυχημενη χορεύτρια και δασκάλα χορού, μια δικαιωματική και άξια θέση στην ισπανόφωνη κουλτούρα της Αμερικής, φέρνοντας μέσα απο τις αφηγήσεις της, συναισθήματα και γεγονότα άγνωστα στους αγγλόφωνους Γιάνκηδες του Βορρά.

Την ανακάλυψα, μαζί με άλλους, την εποχή του Café Brasil. Και μέσα απο συζητήσεις για την πολυπαθή Λατινική Αμερική, μέσα σε ρυθμούς που ηχούσαν σαν προτρεπτικό μουσικό υπόβαθρο, μαζί με μυριάδες άλλα μικρά, ασήμαντα ή σημαντικά εξερευνήματα της ατίθασης νιότης, μέσα απο τις συζητήσεις ανθρώπων που σημάδεψαν με τη διαφορετικότητά τους τη ζωή μου, την συγκαταλέγω κι’ αυτή, στα χρήσιμα λάβαρα της αξιόλογης παρέας. Δεν ξέρω αν τα βιβλία της εχουν μεταφραστεί στην Ελλάδα, την προτείνω πάντως σε όσους επιθυμούν να την γνωρίσουν. Οι σκέψεις αυτού του πόστ είναι εμνευσμένες απο το υπέροχο βιβλίο Dancing with Cuba, στο οποίο η κυρία Guillermoprieto αφηγείται την εμπειρία της απο το νησί της Επανάστασης, μέσα σε ενα πλαίσιο που αναμειγνύει δημοσιογραφικά και αυτοβιογραφικά στοιχεία.

Στο μουσικό παράρτημα, ενα άλλο λάφυρο της εποχής, ο μουσικός Silvio Rodríguez. Ο Ποιητής της Επανάστασης. Υιοθέτησε ιδεολογικά τους στόχους της Κουβανικής Επανάστασης και τάχθηκε στο πλευρό του Comandante. Για αυτούς που αντλούν ρομαντισμό απο την Κουβανική Επανάσταση, η μουσική του ξεσηκώνει, προτρέπει, εξυμνεί. Αλλα πέραν τούτου, η μουσική δημιουργία στέκει απο μόνη της ποιοτικά στον χρόνο, σαν ποίημα, σαν ρυθμός, σαν δημιούργημα. Είναι μια μορφή που χαίρει τεράστιας εκτίμησης στον Λατινικό κόσμο της Ν. Αμερικής, ενα σεβάσμιο σημείο αναφοράς ακόμα και για τις μή αριστερίζουσες τάξεις.

Κρυφές Τελετουργίες

2009-02-10T01:12:00.015-05:00

Hταν ένας πολύ πλούσιος γεωκτήμονας, με διασυνδέσεις τεράστιες, προϊόν της Ελλάδας του πολέμου. Είχε γή, υπηρέτες, πλούτο νόμιμο και παράνομο, κρυφές ερωμένες, συμβουλάτορες, μπράβους και υπηκόους. Κυβερνούσε μια τεράστια περιοχή με γεωργικό πλούτο, μεγάλο αριθμό ταξί, λεωφορείων, φορτηγών. Είχε λίρες χρυσές, συλλογές αρχαίων ευρημάτων, μετοχές και καταθέσεις.

Ραβόταν στην Αθήνα κατόπιν ραντεβού, τραπέζωνε υπουργούς, μητροπολίτες, δωροδοκούσε αβέρτα. Βοήθησε πολύ κόσμο, ταϊσε ακόμα περισσότερους, πάντρεψε και προίκισε δεκάδες ζευγάρια, είχε εκατοντάδες βαφτιστήρια. Τις σχέσεις του με την εξουσία τις κρατούσε μυστικές. Αδυναμίες και συναισθήματα δεν εξωτερίκευε. Κανείς δεν τον είδε ποτέ να κλαίει, να πανικοβάλεται. Κρατούσε μια απόσταση εξουσίας απο τον μικρόκοσμο που διοικούσε. Κανείς ποτέ δεν τον κατηγόρησε για οτιδήποτε. Ενέπνεε σεβασμό, κάποιο φόβο, και ήταν δίκαιος. Ηταν πραγματικά δίκαιος. Αυτό, κανείς ποτέ δεν του το αμφισβήτησε.

Kαι έχωνε τη μύτη του στις δουλειές όλων των άλλων. Είχε "πληροφόρηση". Τον έμπιστο επιστάτη Μπαρχαμπά, εναν τεράστιο σε διαστάσεις άνθρωπο, εναν καλό ειλικρινά άνθρωπο, δουλευτή της γής, που φοβόταν τον Θεό και τις αμαρτίες. Που λιβάνιζε το σπίτι του κάθε Κυριακή. Εναν άνθρωπο που τον υπηρέτησε για όλη του τη ζωή. Και κείνος, τον προίκισε κι αυτόν και τα παιδιά του, με σπίτια, με σπουδές, με λίρες. Και τον τίμησε σαν ίσον, παρόλο που δεν ήταν. Τον κάθησε σε μεγάλα γλέντια, σε καφέδες με προύχοντες, με τραπεζίτες, με πολιτικούς. Του έδωσε γνώμη και φωνή που εκείνος δεν είχε. Του έδωσε αξιοπρέπεια.

Στη μεγάλη Φόρντ της εποχής, αυτοκίνητο σήμα της επαρχίας, ο Μπαρχαμπάς, οδηγούσε μέσα στη λιακάδα. Είχε πάρει τον «μικρό» μαζί του, για την κυριακάτικη επίσκεψη, τον περίμενε με υπομονή. Οι ερωτήσεις του απλές, ήταν «ψάρεμα». Ο μικρός απαντούσε με ειλικρίνια σε όλες, δεν υποψιαζόταν τίποτα το πονηρό, η παρέα άλλωστε ήταν ευχάριστη. Ο παππούς τον περίμενε στο γραφείο του. Στις 12 ακριβώς. Σαν σε ραντεβού γιατρού.

Το κονιάκ ήταν γαλλικό. Εκείνος άναψε ένα τσιγάρο και έκατσε απέναντί του. Με κουστούμι και ρεπούμπλικα, ντυμένος σαν τραπεζίτης. Εσπασε κάποιο χαμόγελο καθώς τον μέτρησε με τα μάτια του πάνω κάτω, και κατόπιν έγυρε και τον αγκάλιασε στοργικά. «Πουλί μου, μοναχοπαίδι μου...» Ενοιωθε άνετα μαζί του. Πάντα είχε λεφτά για κείνον, δώρα. Και πολλές συμβουλές. «Οταν βγαίνεις έξω, και συναντάς κόσμο, να τον κερνάς. Να κερνάς όλο τον κόσμο. Αν δεν έχεις λεφτά, να μην βγαίνεις έξω...»

Τον ρώτησε για το σχολείο, για τα μαθήματα μουσικής. Ολα καλά, τον πληροφόρησε. Βιβλία είχε αρκετά, σχέδια πολλά. Σύντομα θα πήγαινε στην Αθήνα. Το ήξερε. Είχε μάλιστα κανονίσει και με ένα καλό εστιατόριο, να τον δέχεται κάθε μέρα για φαγητό, τα έξοδα δικά του. «Να ανέβεις στην Ακρόπολη, να πάς και στο Μουσείο, θα δείς εκεί ωραία πράγματα... Ο Μπαρχαμπάς θα σου φέρει ό,τι χρειάζεσαι.... Και πού’ σαι, τώρα που είσαι αντρας πιά, να φοράς κουστούμια. Οι άντρες κάνουν τις δουλειές τους με κουστούμια...» Θα ραβόταν σε κάποιον δικό του. Τον κύριο Αναγνωστόπουλο. Εγγλέζικο κασμίρι. Θυμάται πως γέλασε, δεν ήξερε τι ακριβώς ήταν αυτό. Εκείνος όμως τον κοιτούσε με ενα γλυκό χαμόγελο. «Αγόρι μου, παιδί μου...»

«Κάποια κυρία, γνωστή μου, θα σου τηλεφωνήσει. Τη λένε Θεοδώρα. Να τη φωνάζεις Δώρα. Είναι έμπιστος άνθρωπος, θα σε γυρίσει στην Αθήνα. Τώρα που μεγάλωσες, πρέπει να μάθεις κι απ’ αυτά...» Εμεινε κόκκαλο. Τί του έλεγε; Το κονιάκ τέλειωνε. «Η ώρα πήγε δύο. Ωρα για φαγητό. Σήμερα είναι τα γενεθλιά σου...Γίνεσαι πια άντρας...»

Η ζωή έχει στιγμές κορύφωσης. Και η κυρία Θεοδώρα, η Δώρα των ονείρων, ήταν σκέτη κορύφωση. Μαύρα πυκνά μαλλιά και βλέμμα αρπακτικό, ακτινογραφία που σε διάβαζε και σε διαπερνούσε.. «Πάντα ήθελε να τον γνωρίσει». Και οι όμορφες Αθηναϊκές νύχτες, ήταν το ιδανικό σκηνικό. Με φώτα χαμηλωμένα, για κρυφούς εραστές που έχουν πολλά να πούν και να νοιώσουν. Μπλεγμένος στα μαύρα μαλλιά της γόησσας και στα μακριά πόδια της ηδονής, ανοιξιάτικια παραγγελιά ακριβή και σκερτσόζα, χαμένος στις μυρωδιές των αρωμάτων και στα λευκά καλοσιδερωμένα σεντόνια, τα κασμίρια του κ. Αναγνωστόπουλου έγιναν κουβάρια. Μια γλυκιά ενηλικίωση... Τόσο όμορφα, τόσο αισθησιακά...

Και για όσα χρόνια ακολουθούν, σαν τάμα ακριβό και πολύτιμο της ζωής φυλαχτό και δώρο, μέσα απο αντοχές και χρόνους , θα φυλάξει μέσα του βαθιά, όσο μπορεί, το αισθησιακό εκείνο συναίσθημα της ορμής, τη μυρωδιά της αγάπης, το τρυφερό κορμί, και εκείνα τα υπέροχα γοβάκια.

Στην εκκλησία της Κυριακής, φορούσε το καινούργιο του κασμίρι. «Εχει η ζωή πολλά τερτίπια αγόρι μου... Μ’ ενα κερί όμως, σβήνουν όλα...»

Analysis - Paralysis

2009-02-09T16:28:00.013-05:00

Κάθε φορά που ο έλληνας υπουργός Οικονομικών πάει στις Βρυξέλλες για να συζητήσει με τους ευρωπαίους εταίρους του, βγαίνει και η «φατσούλα» στην τηλεόραση του Μega για να πεί την απλουστευμένη αριστερίστικη ~~μαλακία~~ ατάκα της.

«H Eυρωπαϊκή Ενωση, οι βιομήχανοι, τα κόμματά τους, ειναι μια συμμαχία που στόχο έχει να φορτώσει τις συνέπειες της κρίσης στο λαό».

Keep it fifth grade comrades...

Εν τω μεταξύ, μην ξεχνάμε και τη συνάντηση των Γιγάντων...

Ελα ρε Αλαβανάκο, συνεργάσου, άσε με να κυβερνήσω. Είναι η σειρά μου. Είμαι ο άλλος Καταλληλότερος. Και όταν βγώ θα σου δώσω και εγώ μερικά υπουργεία για να παίζεις με τον Τσίπρα. To fuck around, που λέμε και στην Αμερική. Λαϊκά υπουργεία σκέφτομαι. Το Παιδείας, το Ανάπτυξης, τέτοια. Εκεί είναι τα δυνατά σημεία σου. Θα δαμάσεις την Παγκοσμιοποίηση, θα φτιάξεις Πανεπιστήμια που θα φυσάνε, θα κάνεις δίκτυα αγροτικής παραγωγής που θα παράγουν μόνα τους. Αν εφαρμοστεί ο Σοσιαλισμός μας εκεί σύντροφε, τύφλα νάχουν τα υπόλοιπα. Θα καεί το πελεκούδι. Οι ευρωπαίοι συνάδελφοι θα παθουν και την πλάκα τους. Lots of fun Alekos. Και πές και σ’ εκείνον τον Τσίπρα, να πουλήσει το μηχανάκι. Το ΠΑΣΟΚ θα σας πάρει τρακτέρ. Θα μπλοκάρετε τον ευρωμουνόδρομο. Μέσα και οι κουκούλες.

Au Sommet du Monde

2009-02-05T12:17:00.019-05:00

Aς ξεφύγουμε για λίγο απο τα καθημερινά, για λίγη γαλλική μουσική γεύση. Απο την πανέμορφη Πόλη του Φωτός, το ζωντανό μουσείο της Τέχνης και φυσικά του Ρομαντισμού. Απ’ όλες τις χώρες αυτού του κόσμου, η Γαλλία είναι κατα τη γνώμη μου, η μόνη χώρα, που στο συλλογικό υποσυνείδητο των περισσοτέρων ανθρώπων, διεθνώς, ενδιαφέρει όχι μόνον ως Φύση, Τέχνη και Αρχιτεκτονική, αλλά και ως συγκεκριμένη Πρόταση Ζωής. Μια εναλλακτική αντιπρόταση στον παγκοσμιοποιημένο Αγγλοσαξωνισμό του ψυχρού ορθολογισμού.

Eχω βίώσει απο κοντά, την αγωνία των Γάλλων για την κουλτούρα τους, το "δικό τους τρόπο". Με ένα μάτι στην Ευρώπη, και το άλλο στην Αμερική... Την αγωνία για τη διατήρηση ενός κόσμου με κέντρο τη Γαλλία. Τη Γαλλική Πρόταση Υπαρξης. Ατελής ίσως, όπως όλα, αλλά όμορφη και αληθινή. Γεμάτη ζωή και αισθησιασμό. Μάνα του Κρατισμού, αλλά και της Αμφισβήτησης. Πληγωμένη απο τη θέση της στον σημερινό κόσμο, αλλά ύπερήφανη, αυτόνομη και αξιοπρεπής.

Η μουσική αισθητική της πόλης του Παρισιού, αναβιώνει πλέον μέσα απο μιά νέα γενιά ανθρώπων, αυτή τη φορά πιό διεθνοποιημένη, πιό ανοιχτή σε ήχους, αλλά πάντα γαλλική. Ενα απο τα απραγματοποίητα όνειρά μου, είναι να ζήσω κάποτε εκεί για αρκετό διάστημα, φωτογραφίζοντάς τη, γράφοντας, και μαθαίνοντας την ποιητική της γλώσσα.

Μεταξύ των μουσικών,και η Πρώτη Κυρία...

----------------------------------------
Picture by Locus Publicus, free for public use
Jardíns de les Tuileries
Paris, France
----------------------------------------

Las Vegas

2009-02-01T00:06:00.034-05:00

"Είναι μια πόλη ηλίθια», λέει ο David, αφήνοντας το εξωτικό ποτό του πάνω στο τραπέζι. «Μια πόλη φαντασίας. Ερχεται εδώ ο καθένας να ζήσει μια φαντασίωση, να επισκεφτεί ενα ψεύτικο Παρίσι, μια ψεύτικη Βενετία, μία απομίμηση της Νέας Υόρκης. Ενας ψεύτικος κόσμος."

"Και δεν χρειάζεται αυτός ο κόσμος;" αντιδρά η Jane. «Εχετε έρθει στο Αρκανσα; Να δείτε ωμή φτώχεια και κακομοιριά. Μακάρι να είχαμε τόσο φώς στο Αρκανσα. Θεέ μου, να μπορούσα να φύγω!"

"Δεν είναι τέλεια πόλη" συμπληρώνει ο Steeve. Είναι φτιαγμένη μόνον να τη δείς νύχτα. Μέσα στα φώτα. Μια πόλη μονοδιάστατη. Με κύριο στοιχείο της τα καζίνα. Για φανταστείτε να μεγαλώνετε παιδιά σε μια πόλη γεμάτη καζίνα και γυναίκες της σειράς. Τέλεια πόλη είναι το Σικάγο. Με τα καλά του και τα κακά του. Τα έχει όμως όλα. Οχι μόνον Χολυγουντιανές διακοσμήσεις."

"Δεν υπάρχουν τέλειες πόλεις Στήβ», απαντά η Jane. Μόνον ευτυχισμένες και δυστυχισμένες πόλεις υπάρχουν. Και εδώ μεγαλώνουν παιδιά. Τούτη εδώ είναι μια χαρούμενη πόλη. Πιστέψτε με, ξέρω απο πόλεις θλιβερές."

"Μα δεν σας ενοχλεί αυτή η απομίμηση;» ρωτάει ο David. «Ξέρετε τί κτίριο είναι αυτό μπροστά απο το καζίνο; Η Οπερα του Παρισιού! Σε απομίμηση. Κοιτάξτε και τον Πύργο του Αιφελ. Πιο κάτω, το Αγαλμα της Ελευθερίας, η Γεφυρα του Μπρούκλυν, γόνδολες σαν την Βενετία, το Λούξορ της Αιγύπτου. Δεν σας ενοχλεί αυτή η βλακώδης απομίμηση της τέχνης, της αρχιτεκτονικής, το ψεύτικο της όλης αισθητικής; Δεν είναι γελοίο;".

"Δεν έχω πάει ποτέ μου στο Παρίσι", απαντά η Jane. Ούτε ξέρω με τι μοιάζει η Οπερα. Ούτε έχω ακουστά το Λούξορ. Ερχομαι απο το Αρκανσα. Δεν είχα στη ζωή μου χρόνο και πολυτέλεια για τέτοια. Μου αρκεί που υπάρχουν. Είμαι εδώ για να περάσω ένα ευτυχισμένο τριήμερο. Δεν είχα πολλά Χολυγουντιανά τριήμερα στη ζωή μου".

"Αν δεν ήταν τα λεφτά, αυτός ο κόσμος δεν θα υπήρχε» λέει ο Steeve. «Είναι πάντως τρομερό κατόρθωμα να μπορέσεις να πείσεις τόσους ανθρώπους να έρθουν εδώ, να παντρευτούν, να κάνουν διακοπές, να ψωνίσουν, να ερωτευθούν. Στη μέση της ερήμου!"

Ομορφος ο χώρος του καζίνου, με τα τεράστια τραπέζια του τζόγου και τους αναπαυτικούς καναπέδες στα μπαράκια. Το εσωτερικό του ταβανιού, είναι βαμμένο ουρανός. Μπλέ ουρανός με άσπρα σύννεφα. Και έναν φωτισμό απαλό που σε κάνει να ξεχνάς πως βρίσκεσαι σε εσωτερικό κτιρίου. Το οξυγόνο της ατμόσφαιρας σε αναζωογονεί. Η ατμόσφαιρα θυμίζει με μαεστρία το Παρίσι. Απόγευμα άνοιξης, στο Σηκουάνα.

Η ξανθιά γκαρσόνα σερβίρει δεύτερο γύρο με ποτά. Είναι μια όμορφη γυναίκα. Τη λένε Ιρκα, και είναι απο την Ουγγαρία. Περαστική για Καλιφόρνια, μένει εδώ με άλλες τρείς κοπέλες για λίγο καιρό (ίσως χρόνια). Τα λεφτά είναι καλά. Μοιράζονται ενα διαμέρισμα. Μια μέρα θα φύγει. Τώρα είναι καλά. Σαν να ζείς σε ταινία. "Πόσα δωμάτια έχει το ξενοδοχείο κ. Ιρκα;" "Δεν είμαι σίγουρη κύριε, νομίζω τουλάχιστον τρείς χιλιάδες. Θα ρωτήσω και θα σας πώ σίγουρα".

"Θα πάω να παίξω εκατό δολλάρια, τά έκανα ψιλά, λέει η Jane. Βέβαια και θα χάσω. Μ’ αρέσει όμως ο ήχος του κουλοχέρη." "Εγώ θα τρέξω να δώ ένα μιουσικαλ", λέει ο David. Είναι ο μόνος τρόπος να ξεφύγω απο τον ήχο των καζίνων. Ευτυχώς απο δαύτα, υπάρχουνε πολλά. Και φτηνά".

"Εγώ προτείνω ένα βραδινό μπουφέ" λέει ο Steeve. "Απο μπουφέδες όμως, δεν πιστεύω να έχετε παράπονο. Ατέλειωτη φαντασμαγορία τυριών, σαλαμικών, χώρια τα θαλασσινά, τα μεσογειακά φαγητά, τα γλυκίσματα. Τρώω ήδη τρείς φορές τη μέρα. Αλήθεια δεν μας είπες. Εσένα σ’ αρέσει το Λάς Βέγκας;"

Ατέλειωτα τα φώτα της πόλης της Νεβάδας. Λένε πως καίει σε ηλεκτρικό όσο ολόκληρες χώρες. Πως μοιάζει με φωτεινή κουκίδα απο το διάστημα. Και γύρω της, όλα σκοτεινά. Είναι στην ουσία ενας δρόμος. Το περίφημο Strip. Εκεί βρίσκονται όλα τα καζίνα. Που συνδέονται μαζί τους με τρενάκι. Το κάθε καζίνο είναι και ένα άλλο «θέμα». Αίγυπτος, Ιταλία, Μοντε Κάρλο. Στο ξενοδοχείο μας, το Hotel Paris, η απομίμηση της Οπερας δεν είναι καθόλου της πλάκας. Εχει πάνω της τρομερή μελέτη και μαστοριά, καλά υλικά και τέχνη με μεράκι. Μια πραγματική γρανιτένια απομίμηση, με γλυπτά και αετώματα. Τα δωμάτια φτηνά, το φαγητό επίσης. Για όσους μισούν και πλήττουν με τα καζίνα, υπάρχουν τα αναρίθμητα μικρά περιποιημένα μαγαζάκια, μπάρ και εστιατόρια. Με εσωτερικά συντιβάνια που συνδιάζουν την κίνηση νερού και φωτιστικών. Με λεπτομέρια διακόσμησης απαράμιλλη. Και οι υπέροχοι εσωτερικοί κήποι, οι μυθικοί μπουφέδες, τα εξωτικά ποτά, και τα μυριάδες θεατρικά μιούζικαλ.

Υπάρχουν βέβαια και τα «άλλα». Ομάδες ανθρώπων, συνήθως μεξικανοί, μοιράζουν φυλλάδια με όμορφες γυναίκες που προσφέρουν «υπηρεσίες». Είναι νόμιμο. Το στρίπ έχει στρατιωτική πειθαρχία και παρακολούθηση. Αόρατη αλλα ατσαλένια. Κάποια στιγμή, μερικοί τύποι, μεθυσμένοι, άρχισαν να φωνάζουν και να χειροδικούν. Μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, ομάδες οπλισμένων σεκούριτι έκαναν την εμφάνισή τους. Το Βέγκας δέν εχει παρεκτροπές. Μετακινεί δισεκατομμύρια δολλάρια (με νταλίκες που πάνε και έρχονται), και έχει καλή φήμη. Κάνεις πολλά behind closed doors. Στο δρόμο όμως, σεμνά και ταπεινά.

Στο πρωινό ντούς, το ζεστό νερό με χτυπάει με δύναμη στο πρόσωπο. Στην ηδονή της κάθαρσης, ολοκληρώνω τη σκέψη μου. Είναι 9 και μισή το πρωί. Κάπου τώρα, σκέφτομαι, μεταξύ 8 και 10, τρείς χιλιάδες άνθρωποι θα ξυπνήσουν σ’ αυτο μονάχα το ξενοδοχείο. Και θα κάνουν μπάνιο. Τρείς χιλιάδες δωμάτια, με πλήρη κλιματισμό, θα προσφέρουν ζεστό νερό παντού και σ’ όλους, χωρίς υδραυλικά προβλήματα θέρμανσης και ροής νερού. Τί είδους υδραυλικά και ηλεκτρικά, έχει αυτό το ξενοδοχείο; Τι είδους σκέψη έχει πέσει στη δικτύωση και κατασκευή αυτού του χώρου; Τί επιστήμη, τι μεράκι, τι γνώση! Με νερό που έρχεται (και συγκεντρώνεται) απο άλλη Πολιτεία, το Colorado, γιατί η Νεβάδα δεν έχει τίποτα. Ενα τέλειο μηχανικό θαύμα!

To Las Vegas είναι η τέλεια τουριστική επιχείρηση. Η τέλεια κατασκευασμένη πόλη. Ναι, ειναι μονοδιάστατη, δεν θέριωσε απο την αγροτική Αμερική όπως το Σικάγο, δεν έχει πίσω της αγροτικούς και εργατικούς αγώνες, αλλά είναι μια πόλη χαρούμενη. Τέλεια μηχανικά και στρατηγικά σχεδιασμένη. Να παράγει χαρά, ευτυχία, και πλούτο εκ του μηδενός. Σε μια πολιτεία που στην ουσία είναι ακατοίκητη. Να δημιουργεί εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας. Να φέρνει εδώ, έστω, αυτούς που δεν μπορούνε να πάνε στο Παρίσι. Και να τους κάνει ευτυχισμένους.

Το μυαλό μου τρέχει στην Ελλάδα. Θα μπορούσαμε να φτιάχναμε κάτι τέτοιο στην πατρίδα; Ενα "θέμα ελληνικό", μια "Αρχαία Ελλάδα", κάπου σε ένα νησί, κάτω απο τον ηλιόλουστο ουρανό της Μεσογείου; Μια νέα Ακρόπολη, κάποιες νέες Μυκήνες; Με σεβασμό, να αποτυπώναμε τη ζωή ενός κόσμου που χάθηκε, μιας αισθητικής που δεν υπάρχει πια. Να δίναμε στους αρχιτέκτονες και τους μηχανικούς μας τη δυνατότητα της δημιουργίας μιας αρχαίας πολης, στους καλλιτέχνες μας έναν καμβά να ζωγραφίσουν, στους ιστορικούς και δασκάλους μας, την δυνατότητα να φτιάξουν ταινίες και μουσειακό υλικό. Να δημιουργούσαμε ενα εκατομμύριο νέες δουλειές, πλούτο για τη νέα γενιά, χρήμα για την κοινωνία μας. Να φέρναμε εδώ όλην την Ευρώπη, όλο τον κόσμο. Και ενώ θα τους δείχναμε με σεβασμό το δημιούργημά μας χρησιμοποιώντας το δυνατότερο διαχρονικό μας όπλο, τον ιστορικό πολιτισμό μας, συγχρόνως θα κάναμε και κέρδος για τις σύγχρονες ανάγκες μας. Χρειάζεται αγάπη για τις επιχειρήσεις, τεχνογνωσία επιπέδου, μαστοριά και γνώση ακόμη και για την απομίμηση. Χρειάζεται συνείδηση παροχής υπηρεσιών, σεβασμός προς τον πελάτη, αστυνόμευση του χώρου.

Θα θέλαμε; Σίγουρα θα προσκρούαμε στο κλασσικό πρόβλημα της «πολιτιστικής κληρονομιάς». Και σωστά θα ήταν να το σκεφθούμε. Θα μας μείωνε; Οι Αμερικανοί έφτιαξαν το Βέγκας, αλλά κράτησαν την Ουάσινγκτον αλώβητη, πνιγμένη στα μουσεία, τα πάρκα και τις λεωφόρους, και στην κλασσική και μοντέρνα αρχιτεκτονική του συμβολισμού. Οι Γάλλοι έφτιαξαν το Disney Land αλλά κράτησαν το Παρίσι ένα πανέμορφο μουσείο.Κάπου στην Ασία, κάποιοι άλλοι κατασκεύασαν απο το μηδέν την πόλη της Σιγκαπούρης. Τελευταία, οι βεδουίνοι Αραβες μπήκαν στο χορό με την δική τους ιδέα, της φουτουριστικής πόλης του Ντουμπάι.

Δεν νομίζω πως το Βέγκας μειώνει την Αμερική και την Ιστορία της. Αντίθετα, τη δυναμώνει. Προσθέτει στη δύναμη της, στην Ιστορία της, στην προσωπικότητά της. Υπάρχει αυτόνομα, έξυπνα, με δικό του σκοπό και ύφος. Στις κλασσικές πόλεις της Ανατολικής ακτής, βλέπει κανείς την Ιστορία, την καταβολή. Στο Βέγκας, ζεί κανείς τη φαντασία και τη δυνατότητα του Ανθρώπου να δαμάσει τη φύση και το μέλλον του.

Τελικά, Yes Steeve, I love Vegas…

-------------------------------------------------
Aπο μια αληθινή συζήτηση μεταξύ φίλων. Απο τις παλιές, χρυσές εποχές του Silicon Valley, τότε που οι εταιρείες έστελναν συνεχώς μέλη τους για αναψυχή και σεμινάρια στη φωτεινή πόλη της Νεβάδας.

Sweet extravagance, no doubt, to last for a lifetime…
-------------------------------------------------

Επιτρακτέριοι Δαρβινισμοί

2009-01-25T01:29:00.060-05:00

Το σκίτσο του πόστ, είναι μια ευγενική προσφορά του γνωστού και αυτόνομου μπλόγγερ Περαστικού. Απο το πόστ Μπλόκο στα μπλόκα. Toν ευχαριστώ.

Πιστεύει η ελληνική κυβέρνηση (και τα υπόλοιπα κόμματα), πως η Ελλάδα μπορεί να συνεχίσει να έχει αγροτικό πληθυσμό της τάξεως του 17 – 20% επί του συνόλου της οικονομίας της; Αν ναί, αν αυτός είναι ο μακροχρόνιος στόχος της, αν πράγματι πιστεύει πως είναι εφικτό να διαιωνίσει 20% αγροτικό πληθυσμό για μια ακόμα γενιά, τότε ας συζητήσει την επιβίωσή του. Ας βρεί χρήματα, ας δημιουργήσει μακροχρόνιες πολιτικές, ας θεσμοθετήσει ανάλογα νομικά πλαίσια. Αν όχι, τότε ας αφήσει τις παγκόσμιες συνθήκες να μειώσουν τον αγροτικό πληθυσμό στα ανάλογα μονοψήφια νούμερα.

Μια ματιά στην Ιστορία και στις παγκόσμιες αγορές, μας δίνει μια καλή δόση ρεαλισμού και πραγματικότητας. Στις ΗΠΑ, πρίν μια γενιά, ο αγροτικός πληθυσμός υπερέβαινε το 30%. Σήμερα κυμαίνεται μεταξύ 1-2 %. Με την επιστημονικοποίηση της καλλιέργειας, τις αγροτικές συγχωνεύσεις σε μεγάλα τράστ, τα υπερσύγχρονα μηχανήματα και τα τουρμπο-λιπάσματα, η παγκόσμια παραγωγή τροφίμων είναι τεράστια και περισσεύει. Μερικά εκατομμύρια αγροτών ταϊζουν σήμερα 300 εκατομμύρια αμερικανών, και υπάρχει αφθονία. Μείωση του πληθυσμού έχουν όλες οι αναπτυγμένες χώρες στον κόσμο. Καναδάς και Αγγλία είναι δύο ακόμα εύκολα παραδείγματα. Στην Ιαπωνία, η προσοχή ήδη στρέφεται σε νέου ήδους καλλιέργειες που θα δώσουν κάποιο μελλοντικό πλεονέκτημα. Οι ελληνικές κυβερνήσεις ήξεραν και ξέρουν πως οι επιχορηγήσεις της ΕΕ θα σταματήσουν μετά το 2013, και πως ο σκοπός τους ήταν (και είναι) να δωθεί χρόνος στα κράτη μέλη να αναπτύξουν άλλες αγορές (αγροτικές και μή) για να απορροφήσουν εργασιακά τους συνεχώς μειωνόμενους αριθμούς των αγροτών τους.

Πιστεύει πράγματι κανείς (στην κυβέρνηση και στον λαό), πως θα μπορέσει να υπάρξει ΕΕ στρατηγικά, συντηρώντας και χρηματοδοτώντας τεράστια αγροτικά ποσοστά πληθυσμού σε όλα τα κράτη μέλη; Ηδη οι νεοεισηχθέντες Βούλγαροι και Ρουμάνοι ζητούν προστασία για τους δικούς τους αγροτικούς πληθυσμούς. Και η Ελλάδα είναι ηδη καταδικασμένη απο την Ευρώπη για ατιμίες, κλεψιές και παρατυπίες σε όλα τα θέματα διανομής των αγροτικών επιχορηγήσεων.

Γιατί μοιράζει τόσο εύκολα και γρήγορα τα έξτρα λεφτά της κυβέρνησης ο κ. Καραμανλής; Θα διατηρήσει εκατοντάδες χιλιάδες αγρότες για μία ακόμα γενιά; Ηδη, εκτός απο τα χρήματα της ΕΕ, ποταμοί χρημάτων έχουν ήδη μοιραστεί κάτω απο το τραπέζι, σε μορφές επιπλέον αποζημιώσεων. Στη γενέτειρά μου, το Αγρίνιο, ΕΕ και κυβέρνηση πληρώνει εδώ και χρόνια τους ντόπιους αγρότες να μην παράγουν απολύτως τίποτα. Το παραδοσιακό τους προιόν, ο καπνός, βρίσκεται παγκοσμίως υπο διωγμόν και ιατρική απόρριψη, εντούτοις εκείνοι περιμένουν ένα θαύμα. Κάθονται και πληρώνονται.

Επιθυμούμε στρατηγικά την υπερπροστασία μιας ομάδας ελλήνων εργαζομένων (των αγροτών) εις βάρος όλων των άλλων; Προστασία και Σοσιαλισμός για τους αγρότες αλλά ελεύθερη αγορά για τους άλλους; Γιατί να μην χρηματοδοτηθεί ο Τουρισμός μας (το μόνο πράγμα που έχει πραγματικό μέλλον στην Ελλάδα) και που απασχολεί επίσης το 20% του πληθυσμού μας, με προοπτική να απορροφήσει και άλλους πολλούς; Γιατί να καταστρεφεται η ελληνική οικονομία (με απέραντες εμπορικές, κοινωνικές και ανθρωπιστικές απώλειες) απο το κλείσιμο των δρόμων μίας και μόνον εργασιακής τάξης;

Αυτό το παραμύθι με την συναισθηματική θεώρηση των προβλημάτων (και όχι με σαφή προσδιορισμό) να σταματήσει. Η Τιμημένη Αγροτιά έχει ίσα δικαιώματα με τους Τιμημένους Κομπιουτεράδες και εργαζομένους απο το Silicon Valley μέχρι την Αθήνα, και απο τα χωριά του Καναδά μέχρι την Καρδίτσα. Ζούνε στον ίδιο κόσμο, στις ίδιες συνθήκες. Και επιπλέον είναι οι μόνοι που επιχορηγούνται. Και έχουν την πολυτέλεια μιας πενταετίας για να βρούν άλλες δουλειές.

Ας δημιουργήσει επιτέλους η κυβέρνηση ένα μακροχρόνιο σχέδιο ανάπτυξης της χώρας (όπως έκανε και η Ιαπωνία το 1945), με τους τομείς εκείνους που έχουν μέλλον. Ας συγκροτήσει μια ελίτ σκέψης, και ας φτιάξει για πρώτη φορά στην Ιστορία του έθνους των Ελλήνων αυτό που έφτιαξε και το ΜΙΤΙ των Ιαπώνων. Και άλλοι πολλοί. Ας δημιουργήσει πανεπιστήμια που να παράγουν τεχνολογίες, να συνδέονται απευθείας με την αγορά, και ας δημιουργήσει ενα περιβάλλον επιχειρηματικότητας (και προστασίας) για τις ντόπιες και ξένες επενδύσεις. Οταν το 2013 η ΕΕ σταματήσει τις δωρεές, η χώρα μας θα βρεθεί εκτεθειμένη και πάλι, αυτή τη φορά στην απόλυτη ένδοια του τεράστιου άνεργου αγροτικού πληθυσμού της. Μέχρι τότε, ο Κωστάκης μπορεί να έχει μειώσει τις 3 μονάδες που τον χωρίζουν απο τον Γιωργάκη, αλλά η Ελλάδα, υπο το πλήθος των λαθών της, θα έχει κυριολεκτικά (και ανόητα) βουλιάξει.

Ο,τι είναι να πεθάνει, θα πεθάνει. Θα το σκοτώσει με βία η Ιστορία.

Χρήσιμες πληροφορίες

Agricultural Decline
Λιγότεροι και ελαφρώς πλουσιότεροι
Farming in decline
Canada’s farm population shrinking
Common Agricultural Policy
US Agricultural Demographics
Refinements to a Subsidy System Often Faulted for Big Problems
EU threatens to cut Greek farm subsidies by 10 per cent
Μαζική αποχώρηση αγροτών
EU Rethinks Farm Subsidies
Shrinking Farm Numbers
Who Pays for Farm Subsidies?
EU farming subsidies for Romania, Bulgaria need better targetting
Απασχόληση στον Αγροτικό τομέα
Asia prepares for future biotech agricultural production
Japanese Agriculture
U.S. Agricultural Research in Dangerous Decline
Από την «πείνα» στα μπλόκα
Η άγονη πορεία των αγροτών
Το μήνυμα της αδυναμίας βλάπτει σοβαρά τη χώρα

Boston Delight

2009-01-22T02:56:00.007-05:00

Ο παλιός ευρωπαϊκός κόσμος του γρανίτη και της αρχιτεκτονικής μαστοριάς, συναντιέται με τον νέο μοντέρνο κόσμο του υπεραντλαντικού παιδιού του, στον ουρανό της ευρωπαϊκότερης πόλης του Νέου Κόσμου.

Μαζί με μια μικρή αισθητική αλλαγή στο μπλόγκ, και ένα παλιό αγαπημένο τραγούδι..

----------------------------------
Picture by Locus Publicus, free for public use
Boston, Mass, 21 January 2009
----------------------------------

Κόσμε μου πως σε θωρώ...

2009-01-20T01:02:00.018-05:00

Κανείς δεν ξέρει απόλυτα, κανείς δεν γνωρίζει. Ολοι όμως φαίνονται να περιμένουν κάτι. Η λίστα ειναι τόσο μεγάλη, τόσο οδυνηρή. Είναι η πρώτη φορά σ’ αυτή τη μεγάλη χώρα της ελπίδας, που βλέπω τόσο ενθουσιασμό. Μακάρι...

Αντιμέτωπος με τις προσδοκίες
World has 'high hopes' for Obama
Global Issues
World Conflicts Today
Εξι μεγάλες προκλήσεις για τον Ομπάμα

Το πόστ είχε ήδη αναρτηθεί, όταν πληροφορήθηκα απο τον κοσμοπολίτη συνμπλόγκερ Μanblogg (πρώην κάτοικο ΗΠΑ και νύν Ευρώπης), πως για πρώτη φορά, μεταφράστηκε και στα Ελληνικά, η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των 13 Ηνωμένων Πολιτειών.

Παραθέτω το αξιοσημείωτο πόστ, μαζί με τα συγχαρητήριά μου στους εθελοντές.

-------------------------
Ο κ. Ομπάμα ορκίστηκε ακριβώς στις 12 pm ΕΤ (Eastern Time). Τα τρία παιδιά μου, την ίδια στιγμή, βρισκόταν στο σχολείο, όπου μαζί με τους υπόλοιπους μαθητές και καθηγητές, παρακολούθησαν την ορκωμοσία. Στις 12:01 ET, ακριβώς, η ιστοσελίδα του Λευκού Οίκου ανανεώθηκε με τις πληροφορίες, συνεργασίες, και προγράμματα του καινούργιου Προέδρου. Μαζί με την βαρετή ίσως για πολλούς τελετουργία της ορκωμοσίας, η σημασία στους θεσμούς, και η ιεροτελεστία του καθήκοντος, αποτελεί, και θα αποτελεί για πάντα μείζον σημείο αναφοράς της πολιτιστικής ταυτότητας των Γιάνκηδων.

Café Brasil

2009-01-17T01:14:00.006-05:00

Ηταν ενα μικρό καφενεδάκι με έντονα εξωτικά χρώματα και πίνακες τροπικών τοπίων. Που και πού, μιά μισόγυμνη πολύχρωμη καλλονή, ένας παπαγάλος, τα φτωχικά σοκάκια του Ρίο. Και τα παιδιά του δρόμου. Η παραλία, η ζούγκλα, το στοιχείο και η αισθητική του Τροπισμού.

Ηταν μερος συνάντησης φίλων και συμφοιτητών, παιδιών απο όλα τα μέρη του κόσμου, που η ζωή τους έφερε σε επαφή για λίγα χρόνια. Πρίν επιστρέψουν στις κοινωνίες που ανήκαν, στον συντηρητισμό και κυνισμό της ώριμης ηλικίας, πολλές φορές στη λήθη. Πριν επιστρέψω και εγώ, στο δικό μου κόσμο.

Απλωμένα στα τραπέζια του καφέ, χαρτιά, βιβλία, φαγητά. Το πρόγραμμα με τις συναυλίες, οι εφημερίδες με τα νέα, φωτογραφίες και σημειώσεις. Τσιγάρα και προγράμματα. Ηπια μαζί τους ατέλειωτους καφέδες, ώρες πολλές. Μαραθώνιους συζητήσεων επι παντός επιστητού. Εμαθα τα πάντα για αυτούς, τα όνειρά τους, τις αγάπες τους, ζωές απο μέρη μακρινά, αλλόκοτα και μυστηριώδη, πολλών ακόμα και τη γλώσσα. Μοιράστηκα βιβλία, αγωνίες, ιδέες, μουσικές και σκέψεις. Ονειρεύτηκα με την αφέλεια και ορμή της ηλικίας, έναν κόσμο που υπάρχει μόνον στους πίνακες ζωγραφικής.

Και πριν ακόμα ο κόσμος αλλάξει, πριν όλα διορθωθούν, πριν ακόμα το τραγούδι σωπάσει, η αυλαία του χρόνου ξαφνικά έπεσε. Και έναν προς έναν, τους αποχαιρέτησα για πάντα. Χωρις τότε να το ξέρω. Αναπάντεχα. Και χάθηκαν για πάντα, σαν να μην υπήρξαν ποτέ, σαν μην τους είχα συναντήσει. Η ωραιότερη και δημιουργικότερη παρέα που μούλαχε ποτέ. Εμεινε μόνον η νοητή ανάμνηση της καπνίλας και της μουσικής του Cafe Brasil.

Θεέ μου, όχι άλλους αποχωρισμούς...

Με στοιχειωμένη σκέψη

2009-01-14T18:48:00.007-05:00

Δεν ξέρω πιά αν η Πόλη της Γάζας είναι δυνατόν να συνεχίσει να υπάρχει. Μαζί με τις αρρώστιες που θα δημιουργηθούν, την έλλειψη νερού και τροφίμων, την καταστροφή των σπιτιών, των σχολείων, των νοσοκομείων, των υδραγωγείων, των ηλεκτρικών σταθμών, τους χιλιάδες τραυματίες, τους άθαφτους νεκρούς, και το ατέλειωτο καραβάνι της ανθρώπινης μιζέριας, στο τέλος, το Ισραήλ θα παραδώσει στον κόσμο μια εικόνα γενοκτονίας και καταστροφής απαράμιλλης στην σύγχρονη ανθρώπινη Ιστορία.

Διαβλέποντας ίσως πως ο Ομπάμα (και ο Κόσμος) θα ζητήσει την δημιουργία Παλαιστινιακού Κράτους, το Ισραήλ ίσως να προσπαθήσει να διαπραγματευθεί απο θέση ισχύος, την απομάκρυνση όλων των Παλαιστινίων απο το κράτος του Ισραήλ. Με τα αραβικά κράτη να απορροφήσουν το 1.5 εκατομμύριο των καταραμένων, με τα Ηνωμένα Εθνη να φρουρούν τη μελλοντική τους κατοικία για μία τουλάχιστον ακόμα γενιά, με την Ευρώπη να πληρώνει δια παντός τις νέες Παλαιστινιακές κατοικίες. Προς τις περιοχές της Συρίας και της Ιορδανίας, μακριά απο το Ισραήλ. Ελπίζοντας, πως κάποιοι άλλοι, Αραβες, Αμερικανοί, Ευρωπαίοι, θα δεχθούν να πληρώσουν και να συντηρήσουν αυτό το κινητό στρατόπεδο συγκέντρωσης και θανάτου, στο οποίο οι παροικούντες (και τα παιδιά τους) είναι πιά ήδη ψυχολογικά νεκροί.

Θλίβομαι και για το Ισραήλ. Ενα κράτος που κάποτε ξεκίνησε με ελπίδα, θέριεψε μέσα απο την ιδεολογία του κατατρεγμένου, οραματίστηκε μια ανθρώπινη και σοσιαλιστική διάρθρωση, αναβίωσε μιά νεκρή γλώσσα, και έφερε απο τα πέρατα του κόσμου οπαδούς να το κατοικήσουν.

Στο μεταξύ, στον κόσμο αυτό της παγκόσμιας κίνησης και πληροφορίας, που σκέψεις, πολιτικές και συναισθήματα μάχονται για το δικό τους χώρο, μερικές φωτογραφίες θα καθορίσουν την προδιάθεση της κοινής γνώμης, πρίν ακόμα ηγέτες, κράτη και οργανισμοί καθορίσουν την επίσημη γραμμή τους. Τούτη εδώ, ειδικά, μου αναίρεσε τη σκέψη για πολύ ώρα, και θα με στοιχειώνει για χρόνια. Διστασα πολυ πριν την αναρτήσω...

Η κατάπτωση ενός κράτους
Παιδί ο ένας στους τρεις

Το Χαβαλόδραμα

2009-01-13T00:45:00.016-05:00

Στη θολούρα της πολιτειακής και αξιακής μας παρακμής, με όλα τα στοιχεία της αλητείας εν δράσει, χωρίς ηγεσία και όραμα, χωρίς πολιτικό λόγο στη λαϊκή μας βάση, χωρίς ηθική στη συλλογική μας λογική, χωρίς αγάπη προς τις επιχειρήσεις μας, τα σχολεία μας, χωρίς σεβασμό στους θεσμούς της κοινωνίας μας, χωρίς επιθυμία (μεγάλης μερίδας του κόσμου) να παραμείνουμε μια αστική κοινωνία με σεβασμό στους νόμους, δεκαετίες ολόκληρες έρμαια λαικισμών, εθνικών μύθων και συνομωσιών, οι θάνατοι των παιδιών μας, του Αλέξη, του Διαμαντή, και όλων όσων θα ακολουθήσουν, θα παραμείνουν για πολλούς, αφορμές για θεωρίες επι θεωριών, με σκοπό την αυτοικανοποίηση της πολιτικής τους συναισθηματικής τοποθέτησης και των όσων φαντασιώνονται.

Καθώς η παρακμή μας μπαίνει πλέον στο τελευταίο της στάδιο, εκείνο της ένοπλης βίας, η καινούργια μόδα των απαγωγών, δεν πρέπει βέβαια να προκαλεί έκπληξη. Θα ακολουθήσουν και άλλα πολλά. Στις ανεπτυγμένες παρακμιακά χώρες (Βενεζουέλα, Κολομβία, Μεξικό), η αστυνομία πλέον δεν παίζει κανέναν κοινωνικό ρόλο, τα ΜΜΕ είναι αγορασμένα, οι κοινωνικές τάξεις είναι εντελώς χωρισμένες, και η προστασία ειναι καθαρά ιδιωτική υπόθεση. Είναι θέμα χρόνου.

Για τον κ. Παναγόπουλο δεν ξέρω πολλά πράγματα, γνωρίζω όμως πως αν ζούσε στη Δυτική Ευρώπη, τον Καναδά ή την Αμερική, θα αποτελούσε ένα άξιο πρότυπο επιχειρηματία, ένα είδος ανθρώπου με γνώσεις άξιες μεταφοράς και μίμησης, συνομιλητής πολιτικών, επιχειρηματιών, συγγραφέων και δημοσιογράφων. Αλλά όχι στον Ελλαδιστάν. Εδώ επικρατούν άλλες απόψεις, τύπου Ψαριανού και ΣΥΡΙΖΑ. Για τρομοκρατία βέβαια ούτε λόγος, η ελαστικότητα πάει και έρχεται, το Ασυλο παραμένει ακλόνητο, οι λογικές φωνές αγνοούνται.

Με τί κοινωνική υποστήριξη περιμένουμε την Ελληνική Αστυνομία να είναι αποτελεσματική; Με τί συλλογικό υποσυνείδητο; Αν ψάχνετε για τα πρότυπα που πασάρονται στο συλλογικό υποσυνείδητο του έλληνα, δεν χρειάζεται να πάτε μακριά, είναι δίπλα μας, με πλήρη λαϊκή και κοινωνική υποστήριξη. Πάντα υπο τον λαϊκό μανδύα του άπλετου χαβαλέ.

Πιθανά μελλοντικά κρούσματα; Μια επίθεση εναντίον του Πρωθυπουργού (ο οποίος φυλάσσεται ερασιτεχνικά), μιά ένοπλη επίθεση κατά του Κοινοβουλίου (με ομήρους - έχουν γίνει και αλλού), απαγωγές πολιτικών, και φυσικά ανήλικων παιδιών. Το μέλλον είναι δικό μας. Και κανείς δεν βιάζεται...

Winter magic

2009-01-11T12:15:00.012-05:00

Ο Μαγικός κόσμος του χειμώνα της Νέας Αγγλίας. Η φετινή μας πέμπτη κατα σειρά χιονοθύελλα. Με την ίδια ένταση, τον ίδιο ρυθμό. Μισό μέτρο κάθε δόση. Ενας φωτογραφικός κόσμος για τα παιδιά και τους μεγάλους.
-------------------------------
Picture by Locus Publicus
Boston, January 2009
------------------------------

Ad interim

2009-01-03T02:19:00.012-05:00

--------------------------------------------
Picture by Locus Publicus, free for public use
New England, winter 2009
---------------------------------------------

Μια νέα συλλογική συνείδηση

2009-01-02T10:50:00.026-05:00

Καλλιεργείται επίμονα στη χώρα μας, μια κουλτούρα αλητείας. Μια ιδιότυπη συμπεριφορά ανθρώπου που το βασικό του χαρακτηριστικό, είναι η "αντίδραση". Οχι μια πολιτικοποιημένη αντίδραση με κάποιο περιεχόμενο. Μια κενή αντίδραση, που επειδή δεν μπορεί να προτείνει συγκροτημένη σκέψη και λόγο, επειδή δεν καταννοεί τον κόσμο που αλλάζει, επειδή δεν μπορεί να συμμετάσχει σε ό,τι προσφέρει ο σύγχρονος κόσμος, θυμωμένη απο την ίδια της την αμάθεια, περιθωριοποιημένη σε έναν γκετοποιημένο κύκλο εργασιών και σκέψεων, παράγει το μόνο πράγμα που της απομένει – θράσος και βία.

Αποκούμπι της ο Λαϊκισμός. Η θεωρία της Εξίσωσης. Tης πλήρης απαξίωσης όλων των θεσμών και εννοιών μιας αστικής κοινωνίας. Η θεωρία πως όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, πρέπει να είναι ίσοι, χωρίς βαθμίδες νοημοσύνης, οικονομικών πλεoνεκτημάτων, ικανοτήτων. Με τις ίδιες νοητικές, επιχειρηματικές και κοινωνικές ικανότητες. Με τις ίδιες γνώσεις και εμπειρίες. Με τις ίδιες πνευματικές προδιαθέσεις. Την ίδια ιστορική αντίληψη.

Η θεωρία του Λαϊκισμού έχει σαν βασικό της στοιχείο την έννοια ενός "αγνού λαού" ο οποίος θα πρέπει οπωσδήποτε να κυβερνήσει τον κόσμο. Ο αγνός λαός καταλαβαίνει απο δικαιοσύνη, ανθρωπιά, είναι ευαίσθητος. Είναι ο μόνος ικανός να αναλάβει τα ηνία μιας οργανωμένης κονωνίας. Στο δρόμο όμως προς την εξουσία, ο αγνός λαός πρέπει να ξεπεράσει μερικά τρομερά εμπόδια. Κατ’ αρχήν την ίδια την Εξουσία που τον καταπιέζει. Επίσης, πολιτικούς θεσμούς, κόμματα, καθώς και τα όργανα του κράτους. Την Αστυνομία, την Eφορία, τους Nόμους. Αυτά υπάρχουν για καταπίεση και μόνον. Γι’ αυτό και θα πρέπει να καταργηθούν.

Επίσης, τις επιχειρήσεις. Ο αγνός λαός δεν δέχεται την έννοια του κέρδους, είναι έννοια αντιλαϊκή. Οι επιχειρήσεις και οι Τράπεζες που τις χρηματοδοτούν, δεν είναι οντότητες και εργαλεία δημιουργίας εργασίας και πλούτου για τους πολλούς, είναι απλά στοιχεία ενός πλουτοκρατικού συστήματος για λίγους, συνεπώς θα πρέπει να καταργηθούν. Ούτε δέχεται ο αγνός λαός πως υπάρχει γνώση άλλη, πέρα απο την καφενειακή πολιτική και συναισθηματολογία. Τα σχολεία λοιπόν, άν δεν έχουν την έννοια της συντήρησης του λαϊκού πνεύματος, δεν νοούνται ως σχολεία (γι αυτό δεν επιθυμεί και ιδιωτικά σχολεία).

Ο Λαϊκισμός λοιπόν, παράγει εχθρούς του Συστήματος. Ενός στρατού που θα ανατρέψει το Σύστημα. Ενα σύστημα που μισεί, με όλα του τα όργανα και εργαλεία. Τρέφεται κυρίως απο τη διαφθορά του συστήματος, και απο κεί δικαιολογεί την ύπαρξή του. Δεν είναι Μαρξιστικό σύστημα, δεν εξηγεί την κοινωνία μέσα απο κάποια ταξική πάλη, δεν χρησιμοποιεί την ανάλυση της παραγωγικής της βάσης για κοινωνιολογικές ερμηνείες. Δεν έχει ολοκληρωμένη πρόταση, γιατί δεν διαθέτει κάν οικονομική πρόταση. Θέλει απλά τον λαό στην εξουσία. Χωρίς πρόταση παραγωγής, χωρίς πολλές νομοθεσίες.

Οπως όλες οι μαχητικές ιδεολογίες, έτσι και ο Λαϊκισμός, έχει βαθμίδες και στάδια. Σε απλό στάδιο, παράγει απλή ρητορική. Σε προχωρημένο στάδιο, παράγει και κουκουλοφόρους. Οτιδήποτε μπορεί να ανατρέψει το σύστημα, να το διαλύσει. Χωρίς να βάλει τίποτα άλλο στη θέση του. Πρίν όμως φτάσει στο σημείο αυτό, της στρατιωτικής επίθεσης, πρέπει πρώτα να περάσει απο μερικά απαραίτητα στάδια. Το στάδιο της προπαγάνδας, κατα το οποίο εμπεδώνει την ιδεολογία του, την απαξίωση των εννοιών του κέρδους, της περιουσίας, της επιχείρησης, την κατάργηση του δικαιώματος να είναι κάποιος διαφορετικός (πλουσιότερος, εξυπνότερος), να πιστεύει σε τεχνολογία, σε πλουραλισμό, σε άλλα μοντέλα σκέψης (παγκοσμιοποίηση, υπερεθνικότητα, ορθολογισμό, τεχνογνωσία, ιεραρχική διοίκηση, αξιολόγηση).

Γι’ αυτό ο Λαϊκισμός κατέλαβε τα ΑΕΙ της Ελλάδας.Για να δημιουργήσει ένα περιβάλλον ελέγχου στο τί μαθαίνουν οι έλληνες φοιτητές. Και σταδιακά, να δημιουργήσει ένα κλίμα τρομοκρατίας στο οποίο η μάθηση κυριολεκτικά καταργείται υπο το καθεστώς των τραμπούκων.

Υπάρχει ελπίδα; Μόνον μία. Η δημιουργία μιας νέας συλλογικής συνείδησης με κέντρο την Παιδεία, τις Επιχειρήσεις και τα εργαλεία που τις δημιουργούν (Τράπεζες, ιδιωτικά κεφάλαια, ξένες επενδύσεις). Μιάς συνείδησης που έχει σαν επίκεντρο τον σεβασμό στις φιλοδοξίες των ανθρώπων, που θεωρεί το κέρδος σεβαστή και αποδεκτή ανθρώπινη φιλοδοξία, που δεν ανέχεται καμμία καταστροφή ανθρώπινης περιουσίας. Μιας συνείδησης που σέβεται τον επιχειρηματία που ρισκάρει και δημιουργεί δουλειές που όλοι χρειαζόμαστε. Μιας συνείδησης που κατανοεί πώς μόνον με μεγαλύτερη γνώση, καλύτερες υπηρεσίες και οργάνωση θα μπορέσουμε να ανταγωνιστούμε στον σημερινό παγκοσμιοποιημένο κόσμο. Πως μόνον έτσι θα μπορέσουμε να διατηρήσουμε το 40ωρο. Μιας συνείδησης που επιτέλους καταλαβαίνει πως οι κουκουλοφόροι είναι τα ίδια τα παιδιά μας, και πως η λαϊκίζουσα ελληνική κυβέρνηση δεν τα συλλαμβάνει γιατί τότε θα δούμε το ίδιο το πρόσωπό μας στον καθρέφτη.

---------------------------------------------------------------

Αναχωρώ για Denver, Colorado. Η προσωπική μου ζωή είναι απολύτως παγκοσμιοποιημένη. Δουλεύω συνήθως 40 ώρες. Δουλεύω όμως και σαββατοκύριακα όταν χρειαστεί. Και κάποιες Κυριακές, δίνω και λίγο απο τον χρόνο μου, εθελοντικά, σε κάποιο σχολείο της περιοχής που διδάσκει ελληνικά σε παιδάκια τρίτης γενιάς. Και λίγο blogging.

Μπράβο στις φωνές της λογικής

Εγώ ειμί η νομιμότης...
«Κρανίου τόπο» άφησαν πίσω
Καθαγιασμένη «εξέγερση»
Καιρός να κοιταχτούμε στον καθρέφτη
Δρόμοι της ζούγκλας
Η ομελέτα και τα αυγά
Κατάντημα του Πολυτεχνείου
Εξουσία αντιεξουσιαστών
Παραπλανημένη νεολαία
Προτού είναι πολύ αργά
ΑΕΙ με άσυλο αλλά χωρίς προστασία

Λαικές ζωγραφιές

2009-01-01T01:28:00.012-05:00

Χτισμένο τη δεκαετία του 60, απο κάποιον εύπορο έμπορο της πόλης, με αρχιτεκτονική επηρρεασμένη απο τους ντόπιους ψαράδες, πριν την Ευρωπαική Ενωση, τις συνθήκες για το περιβάλλον, τους οικολόγους, τα αποδημητικά πουλιά, την αιγιαλίτιδα. Μια γλυκιά παρανομία. Σημείο αναφοράς της νιότης όλων εκείνων των πιτσιρικάδων που έτρεξαν πάνω στην εξέδρα του, παίζοντας και βουτώντας με δύναμη και ζωή στα νερά της θάλασσας. Το αντίκρυσα για μιά ακόμα φορά, καλοδιατηρημένο, βαμμένο στα χρώματα της Ελλάδας. Απο Ηλιο και Θάλασσα είμαστε πλασμένοι...

Στο μουσικό παράρτημα, ο μελωδός της θλίψης. Τον επέλεξα, και πάλι, για έναν πρόσθετο λόγο. Παρόλο που υπήρξε εντελώς αριστοκρατικός σε συμπεριφορά και βίο, απαξιωτικός προς πολλές λαικές συμπεριφορές και εξοικειώσεις, ήταν περιέργως, και ο "λαικότερος" των ελλήνων μουσουργών. Συνέλαβε μέσα απο τη μουσική του και την ποίηση, τα λαικότερα και αγνότερα συναισθήματα του λαού των Ελλήνων, και κατάφερε να τα εξωτερικεύσει οσο κανείς άλλος. Ακούστε τον λυγμό της Μάνας Ελλάδας, την προσευχή του ναυτικού για τη θάλασσα. Μυρίστε χρώμα και αίσθηση μαγική...

---------------------------------------
Picture by Locus Publicus, free for public use
Σπίτι στο νερό, Ελλάδα 2008
-------------------------------------

Φίλοι bloggers, για την προσεχή περίοδο, λόγω φόρτου εργασίας και απανωτών ταξιδιών, οι αναρτήσεις θα είναι περιστασιακές. Σε μερικές,, όπως αυτή, τα σχόλια θα παραμένουν κλειστά. Πάρτε ό,τι σας ανήκει, απολαύστε τη μουσική. Σε άλλα πόστ, γενικού ενδιαφέροντος, τα σχόλια θα ανοίγουν για όλους. Είναι ο μόνος τρόπος να συνεχίσω.

Εν ονόματι τoυ Λαού

2008-12-29T02:36:00.010-05:00

Κάποτε, λέει η Ιστορία, όταν ο μεγάλος Τσέ τέλειωσε με την Κούβα, έψαχνε για ένα νέο κατάλληλο μέρος, να μεταφυτεύσει την Επανάσταση. Μέσα του ήθελε την Αργεντινή, αλλά δεν μπορούσε. Σκέφτηκε λοιπόν την Αγκόλα (τελικά πήγε Βολιβία). Καθοδόν προς την Αφρική, σταμάτησε και στην Αίγυπτο, για να μιλήσει με τον πεπειραμένο στους εθνικισμούς πρόεδρο Νάσσερ. Εκείνος τον δέχτηκε. «Η Επανάσταση μπορεί να πετύχει στην Αγκόλα», του είπε ο Τσέ. «Οι συνθήκες έχουν ωριμάσει. Υπάρχει μεγάλη ανέχεια, καταπίεση. Το μόνο που χρειάζονται είναι οργάνωση. Εγώ θα τους οργανώσω». Ο Νάσσερ τον άκουσε προσεκτικά. Στο τέλος, τον κοίταξε και του είπε. «Να μην πάς. Δεν είναι δικός σου αγώνας. Θα είσαι ο μόνος άσπρος επικεφαλής μαύρων. Θα μοιάζεις με τον Ταρζάν».

-------------------------------------------------------
"Η χώρα πληρώνει καθυστέρηση αιώνων. Από την φεουδαρχία του Βυζαντίου και της Οθωμανικής αυτοκρατορίας πέρασε απότομα στην σύγχρονη εποχή, ανέτοιμη, με εισαγόμενους θεσμούς και νόμους. Δεν απέκτησε ποτέ αστική τάξη, δεν έζησε την Αναγέννηση, την Μεταρρύθμιση, την Γαλλική Επανάσταση, δεν διαμόρφωσε κοινωνία πολιτών. Μαζί της φόρεσαν την περικεφαλαία της Συνέχειας (κατευθείαν απόγονοι των αρχαίων) τον ζουρλομανδύα της καθαρεύουσας (130 χρόνια γλωσσική σκλαβιά) και το κοστούμι του Ευρωπαίου. Όλα έγιναν βεβιασμένα και λίγο στη ζούλα – όπως η είσοδός μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και (ακόμα περισσότερο) στην ΟΝΕ."

Νίκος Δήμου

Delft

2008-12-27T00:23:00.018-05:00

Η βαριά καμπάνα της Nieuwe Kerk (Νέα Εκκλησία), ηχεί σε όλη την πόλη καθε ώρα. Κουρδισμένη απο πολλούς αιώνες. Τόπος θρησκευτικής ευλάβειας, και τάφος βασιλιάδων του House of Orange. Θεσπέσιο χειροποίητο αρχιτεκτονικό αριστούργημα του Μεσαίωνα, απο την εποχή που η Ευρώπη κοίτονταν βαθιά στους λοιμούς και τις αρρώστιες, προσπαθώντας απο τα σπάργανα της φτώχειας και του πολέμου, να υψώσει σιγά σιγά τη θαυμάσια ανθρωπιστική κραυγή του Διαφωτισμού.

Μια πόλη γεμάτη ανισόπεδους πλακόστρωτους δρόμους, στενά δρομάκια, και υγρά κανάλια. Η πόλη του Delft. Γεμάτη ποδήλατα, ζωηρά καφενεδάκια, παγκάκια για ερωτευμένους, και μια μυρωδιά αρχαίας μούχλας. Μια απόλυτα φωτογραφική φοιτητούπολη, με Πολυτεχνείο, τάφους ευγενών, στενα τούβλινα σπιτάκια με σοφίτες, μια ζωντανή παράδοση παραγωγής πορσελάνης και έναν δαίδαλο απο κανάλια. Η πόλη του Vermeer. Παράδεισος των ζωγράφων, και της αισθητικής σχολής των Κάτω Χωρών. Με θέματα απο τη ζωή της πόλης, την καθημερινότητα, αλλά και με μηνύματα ηθικής, αυτοσυγκράτησης και ευπρέπειας. Mια πόλη που δεν χορταίνω να επισκέπτομαι, χρόνια μετά τη φυγή μου.

To Delft μπήκε στον εικοστό πρώτο αιώνα, κρατώντας ατόφιο τον Μεσαιωνικό του χαρακτήρα. Το ιστορικό μέρος της πόλης, είναι ένα απέραντο μουσείο με σπίτια του μεσαίωνα, με εκκλησιές αιώνων, με μικρούς πύργους με αμπάρες και σκοτεινά κελλάρια. Σπιτια με κρύπτες στο υπόγειο, βουλιαγμένοι πλακόστρωτοι δρόμοι, ξύλα που τρίζουν. Τοίχοι με τόσες σκαλιστές λεπτομέρειες που καλύπτουν την πορεία μιας ολόκληρης χώρας, τη γέννησή της, τον αγώνα της με το νερό, το φοβερό της παγκόσμιο εμπόριο, τη θρησκευτική της συντηρητικότητα.

Ενας γερμανός σκηνοθέτης, το επέλεξε κάποτε για να γυρίσει μια ταινία του Κόμη Δράκουλα. Στην κεντρική πλατεία, απο τη βαριά κεντρική πόρτα του Δημαρχείου, νύχτα με ομίχλη, σε μια ατμόσφαιρα θλίψης και μεσαιωνισμού, ο πρωταγωνιστής Klaus Kinski, με ξυρισμένο κεφάλι και χλωμό μακιγιάζ, με έκφραση απόκοσμη και νεκρική, τυλιγμένος στη βαριά του μαύρη κάπα, τρύπωσε στη νεκροφόρα άμαξα με τα κουρασμένα άλογα. Η αισθητική του Μεσαιωνισμού, είναι ακόμα ζωντανή σε πολλές πόλεις της Ευρώπης. Το Delft είναι η πρωτεύουσά της.

Στην απεικονιση του πόστ, η Voldergracht. Ενα κοινωνικό, ζωντανό και φωτογραφικό μέρος της πόλης. Το γωνιακό μαγαζάκι με τις σημαίες, είναι ψαράδικο. Ψητές ρέγκες και μυρωδιά λαδιού. Και αντίκρυ του, στο γωνιακό κτίριο με τα άσπρα παράθυρα, στο ισόγειο, το καφενεδάκι της συνάντησης των φίλων της νιότης. Με πίνακες ντόπιων ζωγράφων, δυνατό καφέ για τους αργόσχολους συζητητές της Κυριακής, και κλασσική μουσική για υπόκρουση. Ενα κύτταρο ζωής και ανοιχτής σκέψης. Απο τις μέρες εκείνες της ευρωπαικής εμπειρίας, έμεινε μέσα μου βαθια, η μελαγχολία του Μεσαιωνισμού. Σε αντίθεση με την άλλη αισθητική της μεσογειακής πατρίδας. Εκείνη του Ηλιου και του Φωτός.

Επιζητώ συχνά την απομόνωση σε μέρη με διάφορες διαστάσεις. Στη φωτεινή πατρίδα, στις μεσαιωνικές Κάτω Χώρες, στον απλούστερο και πρακτικό Νέο Κόσμο. Επιζητώ την έξαλλη και ζωντανή κοινωνικότητα της Μεσογείου, με τα φωτεινά τοπία και τη γαλάζια θάλασσα. Επιζητώ όμως και τη μελαγχολικότητα του Μεσαιωνισμού, τα γκρίζα του χρώματα και το βαρύ του ύφος. Και ανάλογα με τον τόπο, νοιώθω να μ’ αγγίζουν άλλες μουσικές, άλλες σκέψεις, άλλες ανάγκες. Είναι ο τρόπος που το περιβάλλον επιδρά πάνω μας και μας εμπνέει. Το Delft είναι μιά δικιά μου πόλη. Της ανήκω και μου ανήκει. Οπως και η Ελλάδα, όπως και ο Νέος Κόσμος. Οπως και άλλα μικρά μέρη με τις δικές τους ιδιαιτερότητες και αισθητικές. Με τη δικιά τους μουσική, αρχιτεκτονική και μυρωδιά. Οπως ο κόσμος όλος.

Way to Paradise

2008-12-24T03:54:00.014-05:00

Μισό μέτρο χιόνι και κρύο πολικό, τα φετινά Χριστούγεννα. Βουίζει ο αέρας στα παράθυρα, αγριεύει η Γή της Νέας Αγγλίας. Στην αγριεμένη ατμόσφαιρα, με τον παγωμένο αέρα του Ατλαντικού να θερίζει τις γειτονιές, με τα ξεφλουδισμένα δέντρα να λυγίζουν, απάγιο ψάχνει ο ανθρώπινος νούς σε κάτι θετικό. Την ομορφιά της Τέχνης.

Το καλύτερο φετινό μου δώρο, ενα βιβλίο στα ισπανικά, El Paraíso en la otra esquina, του υπέροχου Mario Vargas Llosa. Δύο ζωές που δεν συναντήθηκαν ποτέ, ενα διπλο πορτραίτο, μιας γυναίκας και ενός άντρα. Της Flora Tristan, μιας γαλλίδας αγωνίστριας, και του Paul Gauguin, ενός φτωχού ζωγράφου. Γραμμένο με παράλληλους διαλόγους, βουτηγμένο στα χρώματα της Γαλλίας του περασμένου αιώνα, τον μυστηριώδη κόσμο του Περού, και τις μυρωδιές και φώτα της εξωτικής Πολυνησίας.

Και ένα περίεργο συναίσθημα. Πως ο κύριος Llosa με γνωρίζει νοητά. Γράφει κατα παραγγελία, αποκλειστικά θαρρώ για μένα. Για θέματα που με ενδιαφέρουν άμεσα, για ανθρώπους που και ο ίδιος θα επέλεγα να γράψω ένα βιβλίο, για αισθητικές που ξεχωρίζω μέσα απο χιλιάδες άλλες, γιά τόπους, για χρόνους και για θέματα που με αφορούν. Τον ευχαριστώ πολύ.

---------------------------
Πίνακας του Paul Gauguin
Deux tahitiennes
---------------------------

Αλλη μια χρονιά...

2008-12-20T11:13:00.019-05:00

"Να στηρίξουν τις κινητοποιήσεις των μαθητών ζητά η ΟΛΜΕ από τους καθηγητές..."
Ελλάδα 2007

"Στο μεταξύ, οι καταλήψεις στα πανεπιστήμια αυξάνονται (χθες κατά τους φοιτητές οι κατειλημμένες σχολές σε όλη τη χώρα ήταν 123 και σήμερα γίνονται συνελεύσεις και σε άλλα ιδρύματα), ενώ σταθερές παραμένουν οι καταλήψεις και αποχές στα σχολεία, αλλά καθώς είναι πρακτικά αδύνατον να καταμετρηθούν το υπουργείο Παιδείας..."
Ελλάδα 2008

"Πανεπιστημιακοί, ΟΛΜΕ και δάσκαλοι δηλώνουν αποφασισμένοι να συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις τους, σε συντονισμό με τους μαθητές και τους φοιτητές, για να ανατραπεί - όπως τονίζουν - η πολιτική της βίας. Τη Δευτέρα θα συνεδριάσουν για να καθορίσουν τη στάση τους....Παράλληλα, ανανεώνουν το ραντεβού τους για τις 9 Ιανουαρίου, με νέα πανεκπαιδευτική κινητοποίηση και συλλαλητήριο..."
Οι ακαδημαικοί μας

"Υπεράσπιση και διεύρυνση του δημόσιου δωρεάν και κοινωνικού χαρακτήρα της εκπαίδευσης και της έρευνας….Η ιδιωτική εκπαίδευση σε όλες τις βαθμίδες και τα φαινόμενα παραπαιδείας αποτελούν παθογένεια του εκπαιδευτικού συστήματος, η οποία οφείλει σταδιακά να γίνει περιττή…"
Aπο τα 6 σημεία του κ. Τσίπρα

Φίλοι Bloggers,
Καλά Χριστούγεννα και Καλή Χρονιά

--------------------------------------
Picture by Locus Publicus, free for public use
Somewhere in the world
--------------------------------------

O μελωδός της θλίψης

2008-12-16T13:58:00.021-05:00

Aς αφήσουμε τον μεγάλο μουσουργό, τον μελωδό της θλίψης, να μας χαρίσει λίγη αγάπη και ποίηση, αντίδοτο ομορφιάς και φυλαχτό ιερό στους δύσκολους και άτεχνους καιρούς μας.

---------------------------------------------
Picture by Locus Publicus, free for public use
Piazza Navona, Rome
---------------------------------------------

Το Τερατούργημα

2008-12-11T00:08:00.032-05:00

Τα ελληνικά πανεπιστήμια χρησιμοποιήθηκαν και πάλι για τρομοκρατικές επιχειρήσεις. Το συλλογικό αίτημα της πλειοψηφίας, να διατηρηθεί το Ασυλο για την διακίνηση των ελευθέρων ιδεών του τραμπουκισμού, δικαιώθηκε. Οχι οτι οι καταληψίες τα σεβάστηκαν. Αφού διέλυσαν εργαστήρια και έσπασαν ότι υπήρχε όρθιο, αφού αλλού χρηματίστηκαν για να μην καταστρέψουν, συνέχισαν ηδονικά τους εμπρησμούς άλλων κτιρίων. Ο πνευματικός κόσμος της χώρας, η ακαδημαική μας κοινότητα, απείχε απο όλες τις εκδηλώσεις. Οι λαλίστατοι ακαδημαικοί μας δάσκαλοι, τα ελληνικά PhDs, δεν έχουν γνώμη. Ούτε και οι καλλιτέχνες μας, που πρωτοστατούν σε θέματα διαμαρτυρίας και συναυλίες υπέρ του Κουρδικού, Παλαιστινιακού και Θιβετιανού λαού (με λεφτά του υπουργείου πολιτισμού).

Οι απανταχού της Ελλάδας διευθυντές σχολείων, σε μια έκρηξη δήθεν δημοκρατικής υπευθυνότητας, και κοινωνικής ευθιξίας, προέτρεψαν τους μαθητές των σχολείων να κατεβούν στις διαδηλώσεις. Το ίδιο μαθαίνω, έκανε και ο δημοφιλής κωμικός κ. Λαζόπουλος. Απεργίες που θα μπορούσαν να αναβληθούν, προχώρησαν για να εντείνουν τα πνεύματα. Το διεθνές αεροδρόμιο της χώρας έκλεισε. Θα μπορούσαν βέβαια να ήταν λίγο πιο συγκρατημένοι, να μην ρίξουν λάδι στη φωτιά. Αλλα συνειδητά, δεν το έπραξαν.

Η αντίσταση κατά των τραμπούκων που καταστρέφουν την Ελλάδα είναι ανύπαρκτη. Η γνωστοί επαγγελματίες της Αριστεράς και Δεξιάς, εμφανίστηκαν στα τηλεοπτικά παράθυρα αλλά όχι στους δρόμους. Στην επαρχία, άρχισε ανενόχλητα και ο τραμπουκοτουρισμός. Τουρίστες τρομοκράτες για κάθε επαρχιακή πόλη. Κανένας δήμαρχος δεν κάλεσε τον κόσμο να αντισταθεί στο απίθανο πλιάτσικο της περιουσίας του (εκτός απο τους πολίτες της Πάτρας). Ο Ζορρό της Θεσσαλονίκης δεν επικοινώνησε ακόμα με το «λαό του». Θα ετοίμαζε φαίνεται τον πόλεμο με τα Σκόπια, πού να βρεί χρόνο για τις μάχες της Θεσσαλονίκης. Ισως να μην είχε και στολή για την περίσταση. Να κατεβεί φουστανελάς, αντάρτης, Τσέ; Να ντυθεί Καζαντζίδης;

Συλλογικό φαίνεται να είναι και το αίτημα μεγάλης κοινωνικής μερίδας, να καταργηθεί και η Αστυνομία. Μερικοί ζήτησαν να καταργηθούν τα ΜΑΤ. Η Ελληνική Δημοκρατία δεν χρειάζεται εξουσιαστικούς θεσμούς. Τι να το κάνεις ένα σύστημα με Βουλή, Αστυνομία, Σύνταγμα, Νόμους; Τι χρειαζόμαστε οικονομικό σύστημα τώρα που πέθανε ο Αλέξης; Τι να τα κάνουμε τα μαγαζιά, τις επιχειρήσεις; Το λίκνο του Καπιταλισμού πρέπει να χτυπηθεί στη βάση του. Στην Πανεπιστημίου, στη Πατησίων, στους εμπορικούς μας δρόμους.

Ο «Ελεύθερος Τύπος» σε μια στιγμή δημοσιογραφικού παροξυσμού και διαφώτισης, μας πληροφόρησε πως κάποιος αστυνομικός πυροβόλησε στον αέρα κατα τη διάρκεια διαδηλώσεων. Πολύ δυνατή πληροφορία. Ενωτική. Ενας άλλος δημοσιογραφικός κολοσσός, η «Ζούγκλα», έτρεξε να πάρει συνέντευξη απο τον περίφημο δημοκράτη Χριστόδουλο Ξηρό. Ο οποίος μας πληροφόρησε πως αν ήταν έξω, θα βρισκόταν τώρα στα λαικά χαρακώματα των μαγαζιών της Πανεπιστημίου. Μαζί με το λαό του.

Μερικά απο τα υποσυνείδητα μηνύματα της στιγμής :
(1) Η αστυνομία δεν είναι μέρος του λαού, είναι άλλη κοινωνική τάξη. Είναι «μπάτσοι». Ο αστυνόμος που σκοτωσε τον Αλέξη, εκπροσωπεί αυτήν την κοινωνική τάξη. Είναι εχθρός του λαού. Επομένως η αστυνομία, ΟΛΗ η Αστυνομία, είναι εχθρός του λαού. Τα τυχόν θύματά της δεν μετράνε.. Δεν φτάνει να τιμωρηθεί ο ένοχος. Η κοινωνία μπορεί να ζήσει και χωρίς την Αστυνομία.

(2) Οι μαγαζάτορες, είναι επίσης μια ξεχωριστή κοινωνική τάξη, δεν είναι λαός. Είναι προνομιούχοι. Είναι Κεφάλαιο. Το τί θα χάσουν δεν έχει σημασία, δεν επηρρεάζει κανέναν. Η περιουσία σαν έννοια, είναι ενας άχρηστος οικονομικός όρος. Ο λαός, η μόνη αγνή κοινωνική τάξη που αξίζει να υπάρχει, δεν πρέπει να έχει καμμία σχέση με τους μαγαζάτορες.

(3) Τα πανεπιστήμια δεν είναι σχολεία γνώσης. Είναι μέρη κοινωνικού αγώνα. Υπάρχουν μόνον για πολιτικές αντιπαραθέσεις και κατασκευή πολιτικά συνειδητοποιημένων πολιτών, που θα παλέψουν κατά του συστήματος παραγωγής, του Καπιταλιστικού συστήματος. Ο εξοπλισμός τους, η Τεχνολογία τους, είναι αποδεκτώς καταστρέψιμη. Αποτελεί μέρος του αγώνα κατά της εκμετάλλευσης.

Δεν πείθομαι. Ποτέ η συλλογική συνείδηση της κοινωνίας μας δεν ήταν με τη μεριά των θυμάτων. Τέτοια συνείδηση δεν έχει ακόμα δημιουργηθεί. Μια κοινωνία που χάνει χιλιάδες σε αυτοκινητιστικά δυστυχήματα και δεν διαμαρτύρεται, μια κοινωνία που τιμωρεί τη μετακίνηση του ανάπηρου, μιά κοινωνία που καλλιέργησε ιδεολογικά την συμπάθεια για τα τρομοκρατικά χτυπήματα της 17Ν χωρίς να κάνει ούτε μια σιωπηλή διαδήλωση για τα θύματά της (μέχρι που ήρθε η κ. Σαντερς, που ήταν ξένη), μια κοινωνία που συμφωνεί να καταστρέφονται τα σχολεία της, που κλείνει τους εθνικούς της δρόμους και δεν μπορούν να πάνε οι άρρωστοι στα νοσοκομεία, μια κοινωνία που κλείνει τα φώτα στον πληθυσμό της και εγκλωβίζει γέρους στα ασανσέρ, μια κοινωνία που δείχνει επιλεκτική αγανάκτηση για τον θάνατο του Αλέξη αλλα όχι για τα θύματα της 17Ν, μια κοινωνία που καλλιεργεί τη συμπάθεια για τις καταστροφές της περιουσίας των Ελληνων, δεν μπορεί να είναι μια ευαίσθητη κοινωνία. Γιατί αν ήταν, θα εξωτερίκευε την αγάπη της σε όλα τα παραπάνω. Θυμωμένη ναι, είναι, λόγω κρίσης, φτώχειας, σκανδάλων, αμάθειας και ανέχειας. Αλλά κοινωνικά ευαισθητη οχι. Αντιθέτως, είναι μια αναίσθητη κοινωνία που δεν πείθει. Και που υποκρινεται πολύ.

Η αναισθησία της ελληνικής κοινωνίας, καλλιεργήθηκε απο ψηλά, και οπως όλες οι ιδεολογίες, χρειάστηκε μια γενιά για να στερειώσει στο συλλογικό υποσυνείδητο μιας μεγάλης μεριδας του πληθυσμού. Το ιδεολογικό και θεωρητικό πλαίσιο της υποταγής της ελληνικής κοινωνίας σε κομματικές δυναμικές και φόρμουλες, εκπονήθηκε απο τον Αντρέα Παπανδρέου, και ολοκληρώθηκε επι της Δεξιάς του κ. Καραμανλή. Ο οποίος χρησιμοποίησε το σάπιο λαικίστικο κοινωνικό υποσυνείδητο που είχε για χρόνια καλλιεργηθεί, και την ΠΑΣΟΚική δομή του κράτους, για να πλουτίσει τη διεφθαρμένη παρέα του.

Ο Αντρέας Παπανδρέου δεν ήθελε βέβαια να καταστρέψει την πατρίδα του (ήταν έλληνας της Αμερικής, είμαι σίγουρος πως την αγαπούσε). Ηθελε απλά να δημιουργήσει ένα απόλυτα μονοπωλιακό Κόμμα εξουσίας, εκμεταλλευόμενος τις συναισθηματικές δομές του Ελληνα. Κατέστρεψε όμως καθε έννοια αξιοκρατίας, ιεραρχίας και υπευθυνότητας. Και με τα χρόνια, δημιούργησε το τερατουργημα του λαικισμού. Ο επερχόμενος κ. Καραμανλής, διατήρησε και εξέθρεψε το τερατούργημα. Οι αποφάσεις του ήταν συναισθηματικές. Δημιούργησε μια αυλή διεφθαρμένων κωλλητών και απέτυχε.

Δεν είναι βέβαια όλος ο ελληνικός λαός συνυπεύθυνος. Ούτε αγόρασαν όλοι οι έλληνες την ιδεολογική αποβλάκωση του λαικισμού. Πολλοί αντιστάθηκαν, διαμαρτυρήθηκαν. Την αγόρασαν όμως πολλοί άλλοι.

Σήμερα, το τερατούργημα εκδικείται. Αυτοί που πράγματι τιμούν τον Αλέξη, το έχουν κάνει ήδη, σιωπηλά. Αυτοί που απαγοητεύτηκαν απο τον κ. Καραμανλή, το λένε ανοιχτά και τίμια. Γνωρίζουν πως δεν ζούμε σε χούντα, και την κυβέρνηση μπορούμε να την αλλάξουμε. Είναι εκείνοι που θλίβονται για την ιδεολογική κατάρρευση της χώρας μας. Οι άλλοι, οι κουκουλοφόροι όπως λένε, δεν νοιάζονται για κανέναν. Ούτε για καλύτερη δημοκρατία, ούτε για περισσότερη δικαιοσύνη. Ούτε βέβαια για τον Αλέξη. Καταστρέφουν ολοσχερώς ό,τι βρίσκουν γύρω τους, απο σύμβολα και επιχειρήσεις μέχρι σχολεία και αγάλματα.

Και ο λαός κοιτάζει ανίκανος να αντισταθεί, γιατί ιδεολογικά δεν καταννοεί πως η περιουσία και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε ανθρώπου. Δεν το έχει μάθει. Τους αφήνει να λεηλατούν, να ατιμάζουν, να τρομοκρατούν. Και δεν τους χαρακτηρίζει τρομοκράτες, γιατί ιδεολογικά δεν μπορεί. Το Τερατούργημα έχει πιά γεννήσει και άλλα μικρότερα τερατάκια στο σαπισμένο του μυαλό. Βαφτίζει Κίνημα και Επανάσταση το πλιάτσικο του μαγαζιού του γείτονα. Αλλος οραματίζεται τον έμφύλιο που χάθηκε, άλλος ενα νέο Πολυτεχνείο, άλλος απλά γουστάρει φωτιά, χαβαλέ και θάνατο. Και ο κ. Καραμανλής, στην τρίτη μέρα της λαίλαπας, ως νέος Νέρων, χάσκει στην αυλή του την καταστροφή της αξιοπρέπειας ενός ολόκληρου λαού.

-------------------------------------------------------------------------------
Δεν θέλω να σας κουράσω. Θα επιθυμούσα να συνέχιζα με λογοτεχνίζοντα κείμενα αντί για τις άκρατες πολιτικολογίες στις οποίες έχω λανθάσμένα διολισθήσει τελευταία. Αλλά, το μπλόγγιν έχει τις δικές του δυναμικές, το δικό του δρόμο. Με απορρόφησαν και μένα, τον ξενητεμένο μετανάστη, τον ελληνα του πάγκου, τα γεγονότα της πατρίδας, που πάντα αγαπούσα και που τώρα βλέπω να λεηλατείται. Σ’αυτό το πόστ, δεν έχω να σας προσφέρω λύση. Εκφράζω φυσικά την προσωπική μου γνώμη.Και παρακολουθώ σε απ’ ευθείας μετάδοση, τον τραμπουκισμό, που πολλοί θέλουν να μου πασάρουν για επανάσταση.

Η τρομοκρατική Επανίδρυση του Κράτους

2008-12-09T10:03:00.020-05:00

Γνωρίζουμε απο την Ιστορία, οτι οι αυθόρμητες λαικές εξεγέρσεις για πράγματα που συνήθως είναι δίκαια, καταλήγουν συχνά σε οδομαχίες περίεργων ομάδων με το εκάστοτε σύστημα, και σε απίθανες βιαιοπραγίες κατά των πολιτών. Προβοκάτορες πάσης φύσεως και ιδεολογίας, διεισδύουν στις ήρεμες λαικές διαδηλώσεις, και μετατρέπουν το τοπίο σε πεδίο μάχης. Ενα λαμπρό παράδειγμα, αποτελούν τα επεισόδια του 1992 στο Λος Αντζελες, όπου οι αυθόρμητες διαδηλώσεις για την αθώωση τεσσάρων αστυνομικών που βιντεοσκοπήθηκαν να χτυπούν για προσωπική τους τέρψη έναν πολίτη, κατέληξαν σε ρατσιστικές επιθέσεις εναντίον Ασιατών μεταναστών. Για τον έλεγχο της κατάστασης, ο στρατός κατέβηκε στο δρόμο. Οι ταραχές κράτησαν μερικές μέρες. Ο τελικός απολογισμός - 3,600 φωτιές, 1.100 κατεστραμμένα κτίρια, 10.000 συλλήψεις, 53 νεκροί και 2.000 τραυματίες. Ο στρατός κατέβηκε στο δρόμο και κήρυξε την πόλη σε κατάσταστη εκτάκτου ανάγκης.

Στις περίεργες εποχές που ζούμε, και καθώς η πατρίδα μας Βενεζουελοποιείται, ήρθε νομίζω η ώρα να συζητήσουμε και το αναφαίρετο δικαίωμα των ελλήνων πολιτών να υπερασπισθούν την περιουσία τους, την ασφάλεια των παιδιών τους, και τη σωματική τους ακεραιότητα. Ειδικά στην Ελλάδα, που ο στρατός μάλλον δεν θα κατέβει στο δρόμο, που τα θύματα των τρομοκρατικών ενεργειών της 17Ν δεν είχαν καμμία ιδιαίτερη λαική υποστηριξη, που η κυβέρνηση δεν έχει κάν μελετήσει σενάρια καταστολής περιπτώσεων ανοικτού ανταρτοπόλεμου, και που τα πανεπιστήμια είναι νόμιμα προπύργια τρομοκρατικής ασυλίας. Εκτός απο την εξωτική Αμερική που έχει εμπεδώσει το δικαίωμα της περιουσιας και της άμυνας στο Σύνταγμά της, ήδη και η γειτονική μας Ιταλία, έχει κάνει το πρώτο βήμα.

Για το πλιάτσικο της περιουσίας του ελληνικού λαού, την εσκεμμένη αποφυγή εξυγιάνσης της Ελληνικής Αστυνομίας, για την τρομοκρατία που του επιβάλουν οι γνωστοί κουκουλοφόροι (στο όνομα πάντα της δίκαιης διαμαρτυρίας για την εν ψυχρώ δολοφονία ενός παιδιού απο άλλους τραμπούκους), και για την ανικανότητα της κυβέρνησης να προστατεύσει τους πολίτες τους οποίους εκπροσωπεί, υπεύθυνος είναι ο κύριος Καραμανλής. Η παραίτησή του απο τη διακυβέρνηση της χώρας είναι αυτονόητη.

Κοιτώντας τον καθρέφτη

2008-12-08T13:26:00.018-05:00

Tην προσωπική μου γνώμη για τους εν Ελλάδι τρομοκράτες (και ουχί νεανίσκους αναρχικούς), την ανικανότητα της ελληνικής πολιτείας να εκσυγχρονίσει την Αστυνομία και τις υπηρεσίες πληροφοριών, και την υπέρμετρη προστατευτικότητα των προσωπικών στοιχείων, την είχα εκφράσει πριν κάμποσους μήνες σε κάποιο παλαιότερο πόστ μου (εδώ). Την σιωπηλή μου αγανάκτηση για τη δολοφονία του νεαρού Αλέξη, την κατάχρηση εξουσίας των αστυνομικών, και την έκρηξη της δικαιολογημένης οργής, την καταννοώ απόλυτα, και την υποστηρίζω. Θα δεχόμουν την έκρηξη διαδηλώσεων, συμβολικές καταλήψεις κυβερνητικών κτιρίων, προσκλήσεις για συνεντεύξεις Τύπου προς ντόπιους και ξένους ανταποκριτές, πορείες για γνωστοποίηση του θέματος προς ξένες Πρεσβείες. Αντί τούτου, κάψαμε το ίδιο μας το σπίτι.

Η κυβέρνηση έχει βεβαίως αποτύχει σε όλα, και ειδικά στην επανίδρυση του Κράτους. Για τη σωρεία σκανδάλων, το Βατοσκάνδαλο, τις μίζες, και τα Βουλγαράκικα, δεν υπάρχει αμφιβολία. Η έκρηξη της βίας, είναι όπως θεωρώ, το νέο λογικό στάδιο της παρακμής μας, και έτσι θα κλιμακωθεί. Και μέσα απο αυτό το πρίσμα θεώρησης, μια και το ζητούμενο είναι ο έλεγχος και περιορισμός του γενικού τραμπουκισμού, ας μου επιτραπεί η αποφυγή και υπερεκδήλωση της συναισθηματικότητας της στιγμής, που απαιτεί κάψιμο καταστημάτων πληροφορικής, μπουτίκ ρούχων και καταστροφή Τραπεζών, περιπτέρων και λαχανοπωλείων.

Καθώς αρχίζει και στην ελλάδα η μόδα των απαγωγών, που δυστυχώς επαληθεύεται, εστω και τώρα, θα πρέπει το επίσημο Κράτος να αναλάβει τον εκσυγχρονισμό της αστυνομίας, με τη βοήθεια ειδικών που γνωρίζουν το θέμα. Ας φέρουν εκπαιδευτές απο το Σικάγο και τη Νεα Υόρκη. Το Σώμα της Αστυνομίας δεν νομίζω να υπερβαίνει τις 100 χιλιάδες. Θα μπορούσε να επανιδρυθεί μέσα σε δύο χρόνια. Θα απαιτούσε νέα συστήματα συλλογής, αξιολόγησης και καταγραφής πληροφοριών, σεμινάρια για πρακτικά θέματα (πως γίνεται μια σύλληψη, χειρισμός μιας κρίσης, εκπαίδευση ειδικών ομάδων,), εγκατάσταση κάμερας βίντεο σε κάθε αστυνομικό αυτοκίνητο, εγκατάσταση συστήματος πληροφορικής που να συνδέει τα περιπολικά με όλες τις βάσεις δεδομένων των υπηρεσιών της χώρας, αξιολόγηση αστυνομικών βάσει σαφέστατων και μετρήσιμων κριτηρίων. Θα χάναμε στην εκπαίδευση και ενα ποσοστό αστυνομικών που θα έπρεπε να αλλάξουν δουλειά λόγω ανικανότητας, αλλά η κατάσταση θα βελτιωνόταν.

Θα απαιτούσε όμως και μερικά άλλα πράγματα που οι Ελληνες θα πρέπει να δεχτούν. Ιστοσελίδες με ανάρτηση προσωπικών δεδομένων, ιστορικά αστυνομικών υπο επιτήρηση και λοιπές καταδίκες στη πλάτη (που υπάρχει σωρεία), ανάρτηση προφίλ των πολλαπλώς συλληφθέντων εμπρηστών και ταραχοποιών, δεδομένα καταδικασθέντων για σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων και πού κατοικούν, πληροφορίες για καταζητούμενους, και τη δυνατότητα να στέλνουν οι πολίτες ανώνυμα tips στις υπηρεσίες πληροφοριών της χώρας. Ολα στο διαδίκτυο. Αν αυτά αποτελούν λιγότερη Δημοκρατία, τότε ας παραμείνουμε στις παραδοσιακές καταλήψεις και λιθοβολισμό υπουργείων και αστυνομικών τμημάτων απο μαθητές του γυμνασίου, και τα γραφικά πλιάτσικα σουπερμάρκετ μπροστά στις κάμερες του BBC.

Το αίτημα της Αξιοπρέπειας

2008-12-06T11:39:00.032-05:00

What defines this historically new era?

The fact that the world is now politically awakened is a totally new reality. It means that we're dealing with a humanity worldwide that is politically activated and interactive, responding to stimuli from all sorts of places, imitating each other's upheavals or revolutions, watching the U.S. on television and both admiring and resenting it. As a consequence, traditional power, which was often applied to politically passive societies, is no longer omnipotent. On top of that, for the first time there are global challenges that transcend national traditional state boundaries and don't fit into traditional interstate politics. I have in mind of course climate, environment, ecology, plus such things as the quest for human dignity derived from a rejection of injustice and inequality in the human condition.

Zbigniew Brzezinski

Ο πόλεμος κατα της τρομοκρατίας θα είναι το κύριο χαρακτηριστικό του νέου αιώνα, δήλωσε σε πάμπολλες περιπτώσεις ο απερχόμενος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών George W. Και χώρισε κατόπιν τον κόσμο σε καλούς και κακούς, σε κείνους που καταλαβαίνουν και ακολουθούν, και στους άλλους, που εφόσον δεν ακολουθούν την υπερδύναμη, είναι εξ ορισμού εναντίον της. Εναντίον των αξιών της, του τρόπου ζωής της, της δικής της θεώρησης του κόσμου. Η ιδεολογία γνωστοποιήθηκε στον κόσμο και επίσημα. Αρχισαν κατόπιν, οι δύο πόλεμοι του Αφγανιστάν και Ιράκ.

Είναι ίσως νωρίς να διακρίνουμε τα κύρια χαρακτηριστικά του αιώνα που διανύουμε, πολύ νωρίς να διαγνώσουμε τα μεγάλα γεγονότα που θα σημαδέψουν τις επόμενες γενιές. Σίγουρα, η Ιστορία δεν προβλέπεται. Καμμία υπηρεσία πληροφοριών δεν διέγνωσε την πτώση του Κομμουνισμού. Οταν το Τοίχος έπεσε, απο τα παθιασμένα πλήθη, κανένας αναλυτής δεν μίλησε, ούτε και τότε, για την πλήρη κατάρρευση ενός κοινωνικοοικονομικού συστήματος. Κανείς δεν μίλησε για κάποιο λαικό κίνημα, και τί ακριβώς αντιπροσώπευε. Τι ήθελαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι;

Καμμία κυβέρνηση δεν διέγνωσε επίσης σωστά την άνοδο των φανατικών ισλαμιστών. Η προσοχή επικεντρώθηκε απο την αρχή στις στρατιωτικές πράξεις των κορυφαίων φανατικών, και το μίσος των λίγων. Κανείς δεν έδωσε ,γιατί δεν ήθελε, σημασία στις διαστάσεις ενός κινήματος που ξεκινούσε απο τη λαική βάση, και σταδιακά κάλυπτε τον μουσουλμανικό κόσμο. Τι ήθελαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι;

Κανείς δεν έδωσε σημασία στον Hugo Chavez. Τα επίσημα συστήματα τον χαρακτήρισαν αμέσως ως γραφικό δικτάτορα, έναν περιθωριακό γραφικό δικτατορίσκο, που εξέγειρε τα πλήθη, που μισεί τη δημοκρατία, που θέλει να καταλύσει τον κόσμο. Κανείς δεν διέγνωσε το κίνημα που δημιούργήθηκε στη λαική βάση, αυτό που σήμερα ενώνει για πρώτη φορά, μεγάλο μέρος του λαού της Λατινικής Αμερικής. Τι ήθελαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι;

Ποιό λοιπόν, θα είναι το κύριο χαρακτηριστικό του αιώνα που ακολουθεί; Ο πόλεμος κατα της Τρομοκρατίας; Κάποια διαμάχη μεταξύ Καπιταλισμού – Σοσιαλισμού; Τί θα καθορίσει ως επι το πλείστον τις λαικές απαιτήσεις ανα τόν κόσμο; Ενα καλύτερο Τραπεζικό σύστημα; Η δυνατότητα της άκρατης κατανάλωσης, ο περισσότερος πλούτος; Τι επιθυμεί ο κόσμος;

Τίποτα απ΄όλα αυτά, τολμώ να θεωρήσω. Το κοινό στοιχείο της λαικής απαίτησης ανα τον κόσμο, απο τη Τριτοκοσμική Ζιμπάμπουε και την Αιτή, μέχρι την πλούσια Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες, απο τα νεοιδρυθέντα κράτη που ξέφυγαν απο την Αποικιοκρατία, απο τη Μέση Ανατολή, μέχρι τα Βαλκάνια, την Ταυλάνδη και την Κίνα, είναι ένα και μόνον. Το αίτημα της Αξιοπρέπειας. Οχι κάποιο συγκεκριμένο οικονομικό σύστημα, κάποια συγκεκριμένη ιδεολογία. Οχι η δυνατότητα να γίνει κάποιος πλούσιος. Απλά η δυνατότητα να υπάρξει κάποιος, μέσα στα όρια της οντότητας που έχει γεννηθεί (Κράτος, Κοινωνία), με σεβασμό και αξιοπρέπεια. Χωρίς να έχει έναν δικτάτορα να τον καταπιέζει, την αστυνομία να τον κυνηγάει για το παραμικρό, αυθαίρετα και δυναστικά. Χωρίς το σύστημα να περιορίζει την ελευθερία της έκφρασης, να φυλακίζει δημοσιογράφους, να σκοτώνει καλλιτέχνες. Η δυνατότητα να υπάρξει αξιοπρεπώς, με κάποια πνευματική και οικονομική δύναμη, έστω μικρή, που του δίνει συμμετοχή στον Κόσμο και κάποιο μερτικό στην Υγεία, Παιδεία και Ελευθερία Λόγου. Μια αξιοπρεπή δηλαδή συμμετοχή στα κοινά.

Ολοι οι λαοί του κόσμου, θέλουν πλέον τα ίδια πράγματα. Δεν μάχονται για τον Καπιταλισμό, τον Σοσιαλισμό. Δεν μάχονται για θρησκευτικές ιδεολογίες. Μάχονται για την Aξιοπρέπεια. Για μια στοιχειώδη κοινωνική αξιοπρέπεια μάχονται οι πολίτες της Μέσης Ανατολής και του Ιράν. Απλά οι κυβερνήσεις τους, και άλλες μικρές και ελιτίστικες ομάδες, τους στέρησαν τα δικαιώματα, και καπηλεύτηκαν στο όνομά τους δικτατορίες και θεοκρατίες. Για τον ίδιο λόγο παλεύουν και οι λατινοαμερικανοί. Για την αξιοπρέπεια να υπάρξουν αυτόνομοι χωρίς κάποιες εταιρείες να τους κατακλέβουν το εθνικό τους πλούτο. Για τον ίδιο λόγο παλεύουν και οι Δυτικοί. Τη δυνατότητα να μορφώσουν το παιδί τους, να έχουν έναν καλό γιατρό, κάποια αξιοπρεπή σύνταξη. Χωρίς μια ομάδα κατόχων ΜΒΑ να τους καταστρέφει το σύστημα.

Το αίτημα της αξιοπρέπειας είναι σήμερα παγκόσμιο. Δεν γνωρίζω τί θα αποφασίσουν οι μεγάλες κυβερνήσεις αυτού το κόσμου, τί πολιτικές θα ακολουθήσουν. Αλλά ό,τι και να κάνουν, δεν θα μπορέσουν πλέον να αγνοήσουν το καθολικό πλέον αίτημα των ανθρώπων να έχουν μια αξιοπρεπή κυβέρνηση, έναν αξιοπρεπή τρόπο ζωής. Το μήνυμα της Αξιοπρέπειας έχει για πρώτη φορά στην Ιστορία, διεθνοποιθεί.

Αν επιλέξουν να δούν τον κόσμο μέσα απο το πρίσμα της Τρομοκρατίας, του Καπιταλισμού, του Σοσιαλισμού, της Θεοκρατίας, ή του Eθνικισμού, θα αποτύχουν οικτρά. Η Τεχνολογία έχει πλέον ενώσει τον Κόσμο πληροφοριακά, και το αίτημα για μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή ζωή, βρίσκεται σήμερα real time στο ίντερνετ, απο τη Δαμασκό μέχρι την Ταυλάνδη. Ελπίζω οι ηγέτες αυτού του κόσμου, να τo αντιληφθούν γρήγορα.

Tourloubouki Management

2008-12-03T09:45:00.034-05:00

Χρειάστηκε να φτάσουμε στο σημείο της Εξεταστικής για να πληροφορηθούμε στη ζούλα, πως ο κ. Βουλγαράκης είχε διορίσει τον κ. Σοφό σαν νομικό σύμβουλο σε ειδική επιτροπή του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης. Το οποίο μάλιστα, όπως δήλωσε και ο ίδιος, ηταν κάτι που δεν θυμόταν!

Και φυσικά δεν το γνώριζε και ο ελληνικός λαός. Εν αγνοία του οποίου, διορίζονται απο υπουργούς, υφυπουργούς και λοιπούς κομματάρχες, διάφοροι συμβουλάτορες με κρατικούς μισθούς, σε πολλαπλές επιτροπές, για θέματα που κανείς δεν γνωρίζει την προσφορά τους, και τις υπηρεσίες για τις οποίες πληρώνονται.

Δεν έχει λοιπόν δικαίωμα ο ελληνικός λαός να γνωρίζει ποιές ακριβώς επιτροπές δημιουργεί το κάθε κυβερνητικό γραφείο, ποιοί τις απαρτίζουν, ποιός ο σκοπός τους, και με ποιά κριτήρια επιλέχθησαν και για τί ακριβώς πληρώνονται; Προς τί η μυστικότητα; Ακόμα και η πολυπαθής Λέσχη Bilderberg ανακοινώνει τα μέλη της.

Ποιοί λοιπόν είναι οι σύμβουλοι της ελληνικής κυβέρνησης; Τι έργο επιτελούν; Με τι κριτήρια επιλέχθησαν; Σε ποιά ιστοσελίδα, ποιού υπουργείου, μπορούμε να μάθουμε τα ονόματα των συμβούλων του εκάστοτε υπουργού; Σε ποιά ιστοσελίδα αναφέρεται η επιτροπή και το όνομα του κ. Σοφού;

Με ποιούς ακριβώς συμβούλους συνεργάστηκε η κ. Φάνη Πετραλιά όταν «έλυσε» το ασφαλιστικό; Ποιά είναι τα ονόματά τους; Η μήπως ήταν τόσο εξυπνη και πεπειραμένη σε θέματα ασφαλιστικών θεμάτων η ίδια ώστε δεν ρώτησε κανέναν;

Δύο σύμβουλοι του Πρωθυπουργού κατηγορούνται για ανηθικότητα. Ο. κ. Κεφαλλογιάννης, και ο κ. Ρουσόπουλος. Σε τί ακριβώς αντικείμενο συμβούλευε τον πρωθυπουργό ο κ. Κεφαλογιάννης; Σε νομικά, κομματικά, οικονομικά θέματα; Απο τι ακριβώς συνιστούνται οι συμβουλευτικές υπηρεσίες του κ. Ρουσόπουλου (πέραν των Δημοσίων Σχέσεων;)

Που ακριβώς ανακοινώνονται οι μελέτες των επιτροπών που συμβουλεύουν τους εκάστοτε υπουργούς; Σε ποια ιστοσελίδα, σε ποιά κείμενα αναγράφονται οι σκοποί, οι έρευνες και τα αποτελέσματα των διαφόρων κρατικών ερευνών; Που ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα της επιτροπής για τις υποκλοπές;

Ποιοί συνομιλούν με τον κ. Καραμανλή, τον κ. Αλογοσκούφη, την κ. Μπακογιάννη; Γιατί είναι τόσο δύσκολο να ανακοινωθούν τα ονόματά τους; Να γνωρίζει και ο ελληνικός λαός ποιοί συνεισφέρουν υπηρεσίες στην κυβέρνηση αυτού το πολυπαθούς τόπου;

Με ποιούς θα κυβερνήσει ο κ. Παπανδρέου; Με ποιούς συνομιλεί; Στην ιστοσελίδα του ΠΑΣΟΚ, δεν υπάρχει καμμία αναφορά σε κανέναν, πέρα απο τα κομματικά στελέχη. Μόνα τους θα κυβερνήσουν; Με ποιούς συνομιλεί και ο κ. Τσίπρας που φιλοδοξεί να ηγηθεί πολιτικού κόμματος; Γνωρίζω τις ανακοινώσεις του ότι δεν έχει ακόμα ολοκληρωμένο πρόγραμμα. Αλλά με ποιούς τέλος πάντων συνομιλεί απο το χώρο της οικονομίας, της εξωτερικής πολιτικής, της παιδείας;

88 επιτροπές πληροφορούμαι πως αποτελούν την Αμερικανική Γερουσία. Και στην ιστοσελίδα της, υπάρχουν πληροφορίες για όλα. Στην ιστοσελίδα του Λευκού Οίκου, πληροφορείται κανείς για τις διάφορες ομάδες που συμβουλεύουν τον Αμερικανό Πρόεδρο. Στην ανάλογη ιστοσελίδα του Γραφείου του Πρωθυπουργού, εκτός απο τα ονόματα των υπουργών, δεν γίνεται καμμία αναφορά ούτε για συμβούλους, είτε για συμμετέχοντες. Μόνος του δουλεύει ο κ. Πρωθυπουργός;

Πότε επιτέλους θα δημιουργήσουμε τις απαραίτητες δομές για τη σοβαρή λειτουργία του τόπου μας; Πότε επιτέλους θα εισαγάγουμε τον απαραίτητο επαγγελματισμό στις υπηρεσίες μας, την αστυνομία μας, τα πανεπιστήμιά μας, την κυβέρνησή μας; Πότε επιτέλους θα εισαγάγουμε τον ελάχιστο και απαραίτητο εκείνον κώδικα ήθικής που αναφέρεται σε υποχρεώσεις και ασυμβίβαστες ηθικές ενέργειες; Πότε επιτέλους θα σοβαρευτούμε;

Λένε πως Δημοκρατία σημαίνει διαφάνεια. Παραθέτω μερικά παραδείγματα επιτροπών που συστάθηκαν στην Αμερική, και των αποτελεσμάτων τους. Προτρέπω τους φίλους μπλόγγερς, αν μη τί άλλο, να αποθηκεύσουν τα κείμενα, για προσεχή ανάγνωση. Αποτελούν κατα τη γνώμη μου, παραδείγματα σοβαρής μελέτης, οργανωμένης σκέψης, και υπεύθυνης παρουσίασης προς την κυβερνώσα αρχή.

9-11 Commission Report
Iraq Study Group
Economic Report to the President
National Security Council

Μια γαλοπούλα γεμιστή

2008-11-29T22:11:00.043-05:00

“Terrorism is the war of the poor, and war is the terrorism of the rich”.

Sir Peter Alexander Ustinov

Η πρόσφατη τρομοκρατική επίθεση στην Ινδία, συνέπεσε ακριβώς με τη Μέρα των Ευχαριστιών (Thanksgiving). Οχι βέβαια τυχαία. Το Thanksgiving είναι μετά τα Χριστούγεννα, η σημαντικότερη γιορτή στις Ηνωμένες Πολιτείες. Και επειδή είναι περισσότερο μια συμβολική και όχι θρησκευτική γιορτή, έχει τεράστια λαική αποδοχή. Είναι η μέρα ακριβώς που η αγορά κυριολεκτικά ερημώνει, και ο κόσμος μαζεύεται στο σπίτι με φίλους και οικογένεια, για το παραδοσιακό φαγητό της γαλοπούλας. Είναι μια μέρα που όλη η οικογένεια συγκεντρώνεται μπροστά στην τηλεόραση για μουσικά προγράμματα, την παραδοσιακή Νεουορκέζικη παρέλαση του Μacy’s, και παιχνίδια του φουτμπόλ. Είναι ακριβώς η μέρα, που όλη η Αμερική, με ελάχιστες εξαιρέσεις, παρακολούθησε σε απευθείας μετάδοση, την επίθεση στη Βομβάη. Η ημέρα που το αίμα, η βία και ο τρόμος μπήκε σε κάθε αμερικανικό σπίτι.

Κάπως έτσι, πέρασα και εγώ την ημέρα μου. Ανάμεσα στις φωνές, τους μεγάλους μπουφέδες, τις γαλοπούλες και τα υπέροχα γλυκά, άκουσα τα θλιβερά νέα της τηλεόρασης. Ανάμεσα στις γλυκιές γεύσεις του καλού κρασιού και των ορεκτικών, πικρές γεύσεις απο το αιματηρό χτύπημα της Βομβάης. Τα μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια της χώρας, σταμάτησαν κάθε πρόγραμμα για να δείξουν τα νέα της επίθεσης. Ολη η μέρα αφιερώθηκε στα αιματηρά γεγονότα της τρομοκρατίας, πολλά απευθείας απο την ινδική τηλεόραση. Ηταν το δώρο των φανατικών για ένα ευτυχισμένο Τhankgiving με μεγάλη ακροαματικότητα. Με κυρίους αποδέκτες τους Αμερικανούς, τη χώρα τους, την πολιτική τους, και τον καινούργιο αδοκίμαστο Πρόεδρό τους. Μια υπενθύμιση πως ο πόλεμος κατα των μουσουλμάνων, οι εκατοντάδες χιλιάδες νεκροί του Ιράκ και Αφγανιστάν, οι πρόσφυγες, τα μεγαλεπίβολα σχέδια της νεοσυντηρητικής αυτοκρατορίας που τώρα όλοι θέλουν γρήγορα να ξεχάσουν και να εγκαταλείψουν, γυρνώντας σελίδα σαν να μήν συμβαίνει τίποτα, δεν εχουν ξεχαστεί, και ούτε θα ξεχαστούν ποτέ.

Σκοπός των τρομοκρατών είναι να μεγαλώσουν τον πόλεμο. Να τον κρατήσουν ζωντανό και να τον μεγαλώσουν. Οσο μπορούν περισσότερο. Να χτυπήσουν τους Ινδούς, οι οποίοι στη συνέχεια θα ξαναχτυπήσουν μαζικά τις μειονότητες των ντόπιων μουσουλμάνων όπως έγινε και στο παρελθόν με χιλιάδες νεκρούς, αρχίζοντας έτσι ένα κύκλο αιματος ανάλογο μέ κείνον της Παλαιστίνης. Να δημιουργήσουν μια ακόμα τεταμένη διαμάχη μεταξύ της Ινδίας και του Πακιστάν, δύο κράτη σε συνεχή διαμάχη, και με πυρηνικά όπλα, ειδικά του Πακιστάν, για το οποίο ήδη έχουν ηδη αρχίσει τα όργανα στην Ουάσινγκτον και την αμερικανική τηλεόραση. Και φυσικά, την εμπλοκή του Ισραήλ και του Ιράν στο οποίο πολλοί έχουν ήδη υποσχεθεί βομβαρδισμό.

Σκοπός των τρομοκρατών είναι να παρασύρουν την Ουάσινγκτον στο παιχνίδι του πολέμου, των συνεχών βομβαρδισμών άμαχου πληθυσμού, και την τρομολαγνεία. Να σπείρουν τον τρόμο που τουλαχιστον οι Αμερικανοί έχουν αγοράσει τοις μετρητοίς απο την ίδια τους την κυβέρνηση, και να ανοίξουν νέα και μεγάλα μέτωπα. Διότι η κυβέρνηση Μπούς, και αυτό το γνωρίζουν καλά οι τρομοκράτες, για να πετύχει τα σχέδιά της, επένδυσε στην τρομοκρατία του ίδιου της του πληθυσμού. Γνωρίζουν οι τρομοκράτες, πως τα τελευταία πέντε χρόνια, η μόνη συνεχής συζήτηση στις αμερικανικές τηλεοράσεις, είναι η τρομοκρατία. Μια ψύχωση που έχει δημιουργήσει η ίδια η κυβέρνηση, με τα γελοία πολύχρωμα επίπεδα ασφάλειας, τις ασταμάτητες σεναριολογίες για το που θα χτυπήσουν εκ νέου οι τρομοκράτες, τις μεγαφωνικές, σοβιετικού στύλ τρομοανακοινώσεις σε κάθε σταθμό τραίνου και λεωφορείου, με τις συνεχείς εκπομπές τρομολαγνείας στην τηλεόραση. Κάθε κτίριο εργασίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, έχει τώρα ενα στρατό απο σεκουριτάδες που το φρουρούν άσκοπα και ανόητα. Μια κυβερνητική λίστα το National Asset Database με πιθανούς στόχους που πρέπει να προστατευθούν, ενώ ξεκίνησε με τα κέντρα πυρηνικής ενέργειας μόνον, σήμερα έχει ξεπεράσει τις 300 χιλιάδες προστατευόμενους στόχους. Μια ανόητη λίστα. Η ζωή σταμάτησε όταν εισέβαλε ο τρόμος. Ολη η κοινωνία, είναι πλέον ένας στόχος.

Η φετινή μέρα του Thankgiving, είχε για μένα και ένα ιδιαίτερο συμβολισμό. Είχα πρίν δύο μέρες αρχίσει ένα υπέροχο βιβλίο, ενός αναλυτή που εκτιμώ ιδιαίτερα, του κ. Τariq Αli. Αναφέρεται στην Ιστορία του Πακιστάν, και το ρόλο της Αμερικής που δημιούργησε τη στρατιωτική δομή και νοοτροπία του. To βιβλίο, The Duel, αναφέρεται στα εξήντα χρόνια της ύπαρξης του Πακιστάν. Εξήντα χρόνια παρέμβασης και χάους. Tη στιγμή που τα νέα της επίθεσης πρωτοανακοινώθηκαν, βρισκόμουν στο σημείο που περιέγραφε πως οι Αμερικανοί έφτιαξαν, χρηματοδότησαν και εκπαίδευσαν τις Πακιστανικές μυστικές ηπηρεσίες. Τίς ίδιες υπηρεσίες που τώρα στρέφονται εναντίον τους. Το βιβλίο διαγράφεται σπουδαίο, και θα επανέλθω στο μέλλον. Επι του παρόντος, ας μην ξεχνάμε το μήνυμα των τρομοκρατών, το γεγονός πως η Αμερική αυτή τη στιγμή πρακτικά δεν έχει πρόεδρο, και το καινούργιο σκηνικό-παγίδα που μας περιμένει απο τον Ιανουάριο.

Μια πόλη μαγική

2008-11-24T23:01:00.011-05:00

Hταν μια γυναίκα που θαύμαζα, κρυφά ίσως αγαπούσα. Αδελφή του παιδικού μου φίλου Γιώργου, 4 χρόνια μεγαλύτερή μου, φοιτήτρια στη Νομική Αθηνών. Εργαζόταν και σπούδαζε. Μιλούσε όμορφα, κινούσε τα χέρια της με χάρη, ντυνόταν ωραία. Κοινωνική, με άψογο χαμόγελο και σκέρτσο, ίση προς ίσους, ευγενική αλλά και απέραντα δυναμική. Η Λιάνα.

Σίγουρα τη θαύμαζα. Ηταν το παιδί της φτωχογειτονιάς που έφυγε απο την επαρχία για την Αθήνα με δανεικό παλτό συγγενών και λίγες δραχμές στην τσέπη. Αριστούχος του σχολείου της, υπερήφανη σημαιοφόρος στο Θηλέων που φοιτούσε, πρώτη εκλογή για την απαγγελία των ποιημάτων στις γιορτές, στα σχολικά αμφιθέατρα. Αφησε πίσω της ενα πατέρα καταπονημένο απο τις χειρωνακτικές δουλειές της καπνοκαλλιέργειας, και μια μάνα που ποτέ της δεν είχε δεί την πρωτεύουσα. Και ενα σπίτι φτωχό, αλλα ευπρεπές, που το στόλιζαν τα λουλούδια και ο βασιλικός στην είσοδο και τα περβάζια, ασβεστωμένο στα λευκά, και βουτηγμένο στις νερατζιές και τα βατόμουρα.

Και άρχισε έτσι μια νέα ζωή στη μεγάλη πόλη. Σ΄ενα μικρό υπογειάκι στην Οδό Τήνου, αν θυμάμαι καλά, στη Κυψέλη. Ενα μέρος που έβαψε με γούστο, στόλισε με πολύ αγάπη, επίπλωσε με κόπο. Το ‘τοίμασε για να το δούν οι γονείς της, όταν κάποια μέρα θα ρχόταν και εκείνοι στην Αθήνα. Ηταν το καμάρι της, το πολύτιμο ιδιωτικό της παλατάκι, στολισμένο με λουλούδια, αρωματισμένο με πατσουλιά, διακοσμημένο με βιβλία σημαντικών ανθρώπων που σκόπευε να γνωρίσει. Με ειδικό χώρο για το διάβασμα, ελαφρύ φωτισμό, και ένα μικρό σαλονάκι για τους επισκέπτες. Στη μικρή της κουζινίτσα, άπλωσε τα νέα της αποκτήματα. Μια συλλογή με εξωτικά και ντόπια καρικεύματα της μαγειρικής και του τσαγιού. Το μπρίκι του φοιτητή. Τα λίγα σκεύη της μαγειρικής.

Την περίμενα κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα να γυρίσει. Να βρεθούμε, να πιούμε καφέ, να γλεντήσουμε στην άπλα της επαρχίας. Να κατεβούμε στη λίμνη της Τριχωνίδας με τα παμπάλαια πλατάνια, και δίπλα στη δροσιά της όμορφης λίμνης να μου αφηγηθεί τη ζωή της στη μεγάλη πόλη. Πως περνούσε, τι έκανε. Και εκείνη, με τη λαμπερότητα και την ενέργεια που τη χαρακτήριζε, άρχιζε τις αφηγήσεις για το Πανεπιστήμιο, τις τρέλλες της Αθήνας, τη νυχτερινή ζωή, τις φοιτητικές παρέες. Η Νομική ηταν δύσκολη, αλλά η Λιάνα ήταν αριστούχος. Οπως το περίμενα. Ζούσε μόνη της, διάβαζε πολύ, και δούλευε σε μια εφημερίδα. Κουραστική δουλειά, μεγάλες απαιτήσεις. Αλλά εκείνη τα κατάφερνε. Δεν θα φορούσε ποτέ πιά ξένα ρούχα, δεν θα ξέμεινε ξανά απο λεφτά. Ο,τι είχε, ήθελε να είναι δικό της να το ορίζει, να της ανήκει. Αλλος κόσμος η Αθήνα, εκεί κανείς δεν νοιάζεται και δε σε ξέρει. Σκληρή η ζωή, δίνει πολλά αλλά και παίρνει. Ο μόνος της εχθρός η μοναξιά, αλλά κι’ αυτή την έπνιγε με τη δουλειά και τα διαβάσματα. Στο Πανεπιστήμιο είχε κάνει και μερικούς καλούς φίλους.

Θα θυμάμαι για πάντα εκείνο το μαγικό τριήμερο που ανέβηκα στην Αθήνα να την επισκεφτώ. Με τον αδελφό της. Μας φιλοξένησε στο διαμερισμά της, όπου ξενύχτίσαμε τρείς ολάκερες νύχτες μιλώντας γιά όλα όσα χώραγε τότε ο νούς μας, και το εφηβικό μυαλό μας. Γέμισε το μικρό διαμερισματάκι με όνειρα για τη ζωή που ήταν ακόμα μπροστά μας. Ταξίδια που θα γινόταν, αγάπες που θα συναντιόταν, σπουδές, παρέες, δουλειές. Ο χαλασμένος κόσμος. Και πήγαιναν και έρχονταν οι πολλαπλοί καφέδες και τα αυτοσχέδια μαγειρέματα. Είχα σταθεί θυμάμαι μπροστά στη βιβλιοθήκη της και κοιτούσα τα βιβλία. Υπάρχει τόση σκέψη στο χαρτί απο τόσους, απο χρόνια μακρινά, απο κόσμους άγνωστους. Ποιός θα τα προλάβει άραγε όλα τούτα.

Και πάνω απ’ όλα, θα θυμάμαι την εντύπωση που μου έκανε τότε η μεγάλη πόλη, ναί, αυτό έχω συγκρατήσει, την πολυκοσμία και διαφορετικότητα της μεγαλούπολης απο την μικρόμυαλη και στενή επαρχία. Ηταν ακόμα η εποχή που η επαρχία ήταν “μακριά”, και η έλξη της Αθήνας στο επαρχιακό μυαλό ήταν μαγική. Γιατί η επαρχία τότε ήταν στερημένη. Πολύ στερημένη. Και σε ύλη, και σε εμφάνιση, και σε απαιτήσεις. Φάνταζε η Αθήνα στα μάτια του επαρχιώτη σαν μια όμορφη ερωμένη της νύχτας. Οι παραστάσεις της ισχυρές, ελκυστικές, καθοριστικές. Μια πόλη μαγική.

Εχω μεγαλώσει, και δεν γνωρίζω πιά, αν αυτή η μαγική αίσθηση και μαγία της μεγάλης πόλης ήταν απλώς ρεύμα της γενιάς μου, ή υπάρχει ακόμα σε όλες τις γενιές. Αν ήταν απλά στίγμα της ζωής μου, ή αποτελεί στάδιο γιά όλες τις ανθρώπινες εφηβικές ζωές. Αν πάντα ο μεγάλος κόσμος κατάπινε τον μικρό. Τα παιδιά της επαρχίας σήμερα, μάλλον δεν αισθάνονται τη στέρηση και την αποτελμάτωση που αισθάνθηκε η γενιά μου. Μετα την επίσκεψη, ένοιωσα μέσα μου μια τρομερή τάση φυγής απο την επαρχία. Μια ανάγκη να εξαφανιστώ. Μια ανάγκη να βάλω τη ζωή μου σε άλλες βάσεις.

Μια τελευταία ανάμνηση. Στο σκοτεινό χώρο της μπουάτ που μάς έφερε η Λιάνα, ~~στην Πλάκα~~, ο φωτισμός ήταν χαμηλός, και οι θαμώνες ήρεμοι. Η μουσική ξεχύλιζε όμορφα στον μικρό χώρο. Και απο το πλαινό πορτάκι, μπήκε στην αίθουσα και ο αναμενόμενος. Μάζεψε τα παντελόνια που του πέφτανε, συμμάζεψε το τσαλακωμένο του πουκάμισο, και ανέβηκε στο μικρό πάλκο του μαγαζιού. Ο Βασίλης Τσιτσάνης. Και η μουσική άρχισε. Σε μια ονειρική συγχορδία που θα θυμάμαι για πάντα.

Το αλέτρι της Ιστορίας

2008-11-16T01:10:00.055-05:00

Το πρωινό σερβίρονταν γύρω στις 6 το πρωί, και ο μπουφές γέμιζε με φαγητά, χυμούς και λουλούδια. Ασπρα τραπεζομάντηλα και ασημενια μαχαιροπήρουνα και κηροπήγια διακοσμούσαν τα τραπέζια στον όμορφα διαμορφωμένο χώρο του σπιτιού. Ανάμεσα στις όμορφες γλάστρες με τα εξωτικά φυτά, σε μια ατμόσφαιρα με τρεχούμενα νερά και αρώματα, έπαιρναν θέση οι πρωινοί επισκέπτες. Οι οικοδεσπότες του σπιτιού. Στη γωνία του δωματίου, η τετραμελής ορχήστρα έπαιρνε κι’ αυτή θέση. Πιάνα, βιολιά και πνευστά όργανα άρχιζαν την πανδαισία της ευρωπαικής κλασσικής μουσικής. Μότσαρτ, μπέικον και αυγά τηγανητά. Μπετόβεν με Γαλλικά τυριά και φρέσκο ψωμί. Τσαικόφσκι με πορτοκαλάδα και ρωσικό αυγοτάραχο. Η καθημερινή ρουτίνα, 6-7.30. Πριν την ώρα της δουλειάς. Κάθε μέρα, κάθε πρωί. Έτσι έπαιρνε το πρωινό του ο κύριος George Eastman.

O κύριος George Eastman, ήταν μεγαλοεπιχειρηματίας, και ιδρυτής της Kodak. Το σπίτι του, μαζί με τα οικήματα που το περιβάλλουν, είναι σήμερα μουσείο. Η ζωή του ένας μύθος στην πόλη του Rochester, στη λίμνη Οντάριο. Η μπαρουτοκαπνισμένη βιομηχανική πόλη, ζούσε αποκλειστικά απο τις δουλειές που δημιούργησε ένας άνθρωπος. Εξήντα χιλιάδες άνθρωποι, ξυπνούσαν κάθε πρωί και κατευθύνονταν στο τεράστιο εργαστάσιο που έφτιαχνε φίλμ και φωτογραφικές μηχανές. Και μαζί τους, άλλες τριακόσιες χιλιάδες κόσμος, οι οικογένειές τους, τα παιδιά τους, οι φίλοι τους, περίμεναν να ζήσουν, να φάνε, να μορφωθούν και να διασκεδάσουν απο τα εισοδήματα αυτής της επικερδούς δουλειάς. Μια πόλη που δημιουργήθηκε και ζούσε απο τον κύριο Εastman.

Πενήντα περίπου χρονια νωρίτερα, ένας αλλος πανέξυπνος και θρασύς επιχειρηματίας, ο Francis Cabot Lowell, έφερνε κρυφά στην Αμερική αργαλιούς απο την Αγγλία, και κλεμμένα σχέδια παραγωγής υφαντών. Οι Αγγλοι πήραν την τέχνη του αργαλιού απο τους χειροποίητους Ινδούς, και έφτιαξαν την τεράστια αγορά της κλωστουφαντουργίας. Ο κος Lowell, έκλεψε τα βιομηχανικά πρότυπα των αργαλιών απο τους εγγλέζους, και μετέφερε την τέχνη στην Αμερική. Η κλωστουφαντουργία, ήταν απο τα πρώτα κερδοφόρα προιόντα της Βιομηχανικής εποχής. Στον ποταμό Μέριμακ, μία ώρα έξω απο τη Βοστώνη, δημιουργήθηκε η πρώτη βιομηχανική μονάδα κλωστουφαντουργίας στον Νέο Κόσμο. Με υπερσύγχρονους αργαλιούς. Και η πρώτη σχολή μάθησης της τέχνης. Το σημερινό πολυτεχνείο του Lowell, λεγόταν αρχικά Textile University.

Rochester και Lowell έζησα για αρκετούς μήνες, κατα τη διάρκεια των φοιτητικών μου χρόνων. Εκεί συνάντησα τους απλούς λαικούς ανθρώπους της εργατιάς. Τη γενιά που ζούσε αποκλειστικά απο βιομηχανικές δουλειές. Που τα σαββατοκύριακα και τα καλοκαίρια, έστρωνε φαγητό στη λίμνη και έκανε το μπάνιο της. Που είχε όνειρο μακρινό να δεί τη Νέα Υόρκη και την Καλιφόρνια. Που στο τέλος της ημέρας πήγαινε στο τοπικό μπάρ και εστιατόριο για φαγητό και συζήτηση. Που κάθε Παρασκευή είχε λεφτά και κάθε Δευτέρα ξέμενε. Εκεί απέκτησα και μια τρελλιάρα φιλενάδα, μια ροκού με τατουάζ (Do my brains), που μέπαιρνε με ενα βροντερό Camaro για βόλτες και μαστούρα στη λίμνη (αυτή, εγώ έπινα πορτοκαλάδα). Εκεί κατάλαβα γιατί το μπλού-τζήν είναι λαικό ρούχο. Εκεί κατάλαβα πως η ρόκ, είναι λαικιά μουσική.

Τα κτίρια με τους αργαλιούς, μύριζαν μούχλα και καπνίλα. Ανάμεσα στα σαπισμένα σανίδια, ποντίκια αρμένιζαν το χώρο εργασίας κατα την ώρα της δουλειάς. Τα εργατικά δικαιώματα λίγα, τα ατυχήματα πολλά. Τρείς γενιές ανθρώπων μεγάλωσαν και δούλεψαν σ’ αυτά τα κτίρια. Αρχικά Ιρλανδοί και Κεμπεκουά μετανάστες. Κατόπιν, ήρθαν κι΄αλλοι. Μετά τον πόλεμο του Βιετνάμ, Βιετναμέζοι και Καμποτζιανοί μετανάστες. Και πολλοί έλληνες. Χιλιάδες. Η πόλη του Lowell ήταν για χρόνια ένας εργατικός προορισμός για τους μετανάστες της πατρίδας. Με τέσσερις ελληνικές εκκλησίες, ελληνικά σχολεία και ζωντανή ελληνική κοινότητα. Με ελληνικές γιορτές, επετείους και φεστιβάλ. Με επιτάφιο που γύρναγε την πόλη. Εκεί γεννήθηκε και ο πολύ αγαπητός γερουσιαστής Paul Tsongas, υποψήφιος για την αμερικανική προεδρία το 1992.

Κάποτε, λόγω οικονομικής κρίσης και αλλαγής στις παγκόσμιες συνθήκες, η κλωστουφαντουργία πέθανε. Οι περίφημοι αργαλιοί έκλεισαν ο ένας μετά τον άλλον. Τα αρχοντικά των μάνατζερ αγοράστηκαν απο γιάπηδες και ανακαινίστηκαν. Τα φτωχικά σπίτια κατέρρευσαν ακομα πιο πολύ και σάπισαν. Ολόκληρη η μεσαία τάξη της πόλης μετακόμισε σε άλλες πολιτείες και πόλεις. Χιλιάδες ανθρωποι έγκατέλειψαν την πόλη για πάντα. Απέμεινε μόνο το γραφικό κέντρο με τα ψηλοτάβανα πολυκαταστήματα (General Stores), που πρίν την εποχή των Supermarket και των πιστωτικών καρτών, κρατούσαν χοντρά βιβλία με ονόματα και βερεσέδες. Και που όλοι γνώριζαν προσωπικά το αφεντικό. Και το The Olde Worthen, το παλιό στενό μπάρ, στο δεύτερο όροφο του οποίου ζούσε και έγγραφε ο συγγραφέας Εντγκαρ Άλαν Πόε.

Απο το Pittsburg της Πενσυλβάνια, με τις καπνισμένες χαλυβουργίες και το εργατικό Steel Town, κρεμασμένο στα βράχια να αγναντεύει το βιομηχανικό τοπίο με τα φουγάρα, και απο την πόλη του Lynn, την «πόλη των παπουτσιών» που φιλοξένησε χιλιάδες μετανάστες και έξοχους έλληνες τεχνίτες μετά τον μεγάλο πόλεμο, μέχρι το εγκατελειμένο Buffalo που σήμερα μοιάζει με βομβαρδισμένη πόλη, και το θλιβερό παρακμιακό Detroit, μια πόλη διαμάντι που εξέπνευσε στο αλέτρι της Ιστορίας, η Αμερική έχει σπαρμένες στο κορμί της, τόσες μεταβιομηχανικές πληγές, όσες κλασσικές αρχαιότητες έχει η Ελλάδα. Σημάδια της Ιστορίας της, της διαδρομής της, και των προγόνων της. Ολων εκείνων που έζησαν πρίν απο εμάς το κομμάτι της Ιστορίας που τους έλαχε.

Είναι οι πόλεις που άλεσε το αλέτρι της Ιστορίας. Μαζικά. Πόλεις που γεννήθηκαν και πέθαναν. Πόλεις με αληθινή Ιστορία, αληθινούς ανθρώπους, και αληθινές γειτονιές. Πόλεις που κρύβουν στα σπλάχνα τους τεράστιες ιστορίες και δράματα. Πόλεις με πραγματικό ανθρώπινο πόνο, ζωή, αγάπη και θάνατο. Πόλεις που τις άλεσε η Ιστορία. Θα μείνουν μόνον οι λίγοι περίεργοι συγγραφείς που κυνηγούν θαμμένες ιστορίες, να μας θυμίζουν τη ζωή που χάθηκε. Η Ιστορία δεν παίρνει αιχμαλώτους...

--------------------------------------------------------------------------

Eμπνεύστηκα αυτές τις σκέψεις, καθώς άκουσα την είδηση πως η τεράστια εταιρεία μεταφορών DHL, ανακοίνωσε πως θα κόψει 9,500 θέσεις εργασίας, 8,000 απο αυτές, στην εργατική πόλη Wilmington του Ohio. Θα είναι ο θάνατος μιάς ολόκληρης πόλης.

Αναφορές
George Eastman
George Eastman House
Francis Cabot Lowell
Lowell – City of Textiles
Universtity of Lowell
Paul Tsongas
The Mall at Greece Ridge
Rochester, N.Y. – Kodak
Pitsburg, PA – The Steel Town
Declining Markets
Edgar Alan Poe
The Lynn Shoe strike
The Decline of Detroit
DHL cuts 9,500 jobs in US

Ο λαός στην εξουσία

2008-11-12T01:31:00.017-05:00

Κατα τη διάρκεια των αμερικανικών εκλογών, εκτός απο την ψήφιση του νέου Προέδρου – Αντιπροέδρου, στο ψηφοδέλτιο υπήρχαν και μερικές ερωτήσεις που απευθυνόταν στους ψηφοφόρους των εκάστοτε Πολιτειών. Αφορούν συνήθως θέματα σε επίπεδο Πολιτειών (State), και απευθύνονται αποκλειστικά στους ψηφοφόρους που ζούν σε εκείνη την Πολιτεία. Κάθε πολιτειακό ψηφοδέλτιο λοιπόν, περιέχει και διαφορετικές ερωτήσεις ανάλογα με τα θέματα που αποσχολούν την Πολιτεία (State). Είναι ενα είδος δημοψηφίσματος, για θέματα ευρέους ενδιαφέροντος, όπως η νομιμοποίηση της πορνείας και της μαριχουάνας, η αύξηση ή μείωση των φόρων, η νομιμοποίηση των καζίνων ανα πολιτεία, η υποχρέωση να φορά κανείς ζώνη ασφαλείας κατα τη διάρκεια της οδήγησης, κλπ.

Στις πρόσφατες εκλογές, στην πολιτεία της Μασαχουσέτης, υπήρχαν 3 ερωτήσεις για δημοψήφισμα. Παραθέτω την πιο σημαντική, με ένα σχόλιο. Η ερώτηση (Question One), αφορούσε την πλήρη κατάργηση των φόρων στην Πολιτεία της Μασαχουσσέτης. Να καταργηθεί δηλαδή παντελώς η φορολόγηση των εισοδημάτων των πολιτών της Πολιτείας. Ως γνωστόν, η Αμερική έχει τεσσάρων ειδών φορολογίες. Την Ομοσπονδιακή (Federal Tax) που πάει στην κυβέρνηση των ΗΠΑ, την Πολιτειακή (State Tax) που πάει στις κυβερνήσεις των πολιτειών, διάφορους τοπικούς φόρους (City, Municipal Tax), και τέλος τους φόρους πωλήσεων (Sales Taxes) που προστίθενται στα προιόντα. Η ερώτηση αφορούσε την κατάργηση της Πολιτειακής φορολογίας (State Tax). "Επιθυμείτε κατάργηση της φορολογίας των εισοδημάτων σας", ήταν περίπου η ερώτηση. ΝΑΙ ή ΟΧΙ.

Αν οι ψηφοφόροι έλεγαν ΝΑΙ, δεν θα ξαναπλήρωναν φόρους της τάξεως του 5.3% στα εισοδήματά τους. Αν έλεγαν ΟΧΙ, θα συνέχιζαν να πληρώνουν φόρους. Ο Πολιτειακός προυπολογισμός, θα έχανε έτσι περίπου 12 δις σε εισοδήματα. Οι ψηφοφόροι θα γλύτωναν απο ένα φόρο, αλλα η Πολιτεία δεν θα είχε τα απαραίτητα εισοδήματα για να χρηματοδοτήσει τις διάφορες υπηρεσίες (δημόσια σχολεία, νοσοκομεία, Πυροσβεστική, Αστυνομια, κλπ). Η ερώτηση καταψηφίστηκε, με ποσοστό 70%. Οι πολίτες της Μασαχουσσέτης ψήφισαν να συνεχίσουν να πληρώνουν φόρους.

Να το επαναλάβω. Το 70% των κατοίκων ψήφισαν να συνεχίσουν να πληρώνουν 5.3% φόρους στα εισοδήματά τους. Κάτι που θα μπορούσαν να αποφύγουν. Και αυτό, γιατί διαισθάνθηκαν πως η ποιότητα ζωής στην Πολιτεία, θα έπεφτε κατακόρυφα λόγω έλλειψης φόρων. Τα σχολεία των παιδιών τους θα ξέμεναν απο δάσκαλους και διδακτικό υλικό, τα νοσοκομεία θα βούλιαζαν απο έλλειψη ιατρικού προσωπικού και φαρμάκων, η αστυνομία θα έκοβε τις συνοικιακές της υπηρεσίες.

Φαντάζεστε μια τέτοια ερώτηση στην Ελλάδα, σε λαικό δημοψήφισμα; Να καταργηθούν οι φόροι! Ενα 5.3% λιγότερο φόρο στα εισοδήματά μας; Φαντάζεστε στη χώρα μας, των συνεχών λαικών κινητοποιήσεων, του λαικισμού, και των συνδικάτων, να δινόταν η ευκαιρία στους πολίτες να επέλεγαν άν ήθελαν μια προαιρετική φορολογία του 5.3%; Να ερωτούνταν οι ίδιοι οι πολίτες να αποφασίσουν για τον προυπολογισμό της πόλης των Αθηνών, το ύψος της φορολογίας, και το αν πρέπει να υπάρχει;

Τί θα ψήφιζαν οι Ελληνες; Τί θα διαμήνυαν τα πολιτικά κόμματα; Οι συνδικαλιστές και οι διανοούμενοι; Ο απλός ελληνικός λαός; Θα διαισθάνονταν τον αντίκτυπο αυτής της απόφασης, και το τί θα συνεπάγονταν λιγότεροι φόροι για τις κοινωνικές μας υπηρεσίες; Η θα επέλεγε απλά να ελαφρύνει την τσέπη του; Θα έβαζαν οι συμπολίτες μας (που υπερηφανεύονται για τα σοσιαλιστικά τους συναισθήματα) το συμφέρον της κοινωνίας πάνω απο το προσωπικό τους συμφέρον;

Παραθέτω αυτη την εκλογική συμπεριφορά ως ένδειξη κοινωνικής και πολιτικής ωριμότητας και ευθύνης. Γιατί μόνον πολιτική ωριμότητα μπορεί να σημαίνει η καταψήφιση μιάς τέτοιας ερώτησης. Στην καπιταλιστική κοινωνία της Αμερικής, οι πολίτες μιας Πολιτείας επέλεξαν με ψήφο 70-30, να συνεχίσουν να πληρώνουν φόρους για το κοινωνικό συλλογικό συμφέρον. Προς παραδειγματισμό όλων των μηδενιστών αυτού του κόσμου, που μόνον απαιτούν, και πάντα απαξιούν.

Ο δρόμος της ελπίδας

2008-11-05T10:10:00.037-05:00

Ο κ. Μπαράκ Ομπάμα είναι ο νέος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Η πρόσφατη εκλογική του αναμέτρηση τον ανέδειξε καθαρά νικητή, με 62 εκατομμύρια ψήφους έναντι 55 του συντηρητικού αντιπάλου του. Στις 20 Ιανουρίου 2009, όταν αναλάβει επίσημα την προεδρία της χώρας, θα έχει άνετη πλειοψηφία στην Βουλή των Αντιπροσώπων (τουλάχιστον 251-173) και στη Γερουσία (τουλάχιστον 56-40). Θεωρητικά και πρακτικά, ο νέος πρόεδρος έχει τη λαική εντολή και τους ψήφους να κάνει ό,τι θέλει. Η νίκη του είναι απόλυτη.

Στις προεδρικές εκλογές του 2000, η Αμερική χρειάστηκε 30 μέρες να μετρήσει τους ψήφους των εκλογών, και να αναδείξει πρόεδρο. Ηταν η απαρχή μιας περιόδου που πάγωσε τον κόσμο, καθώς ανέδειξε (τελικά με απόφαση του Αρείου Πάγου), πρόεδρο τον George W Bush, μια μορφή που κατα γενική ομολογία, και προσωπική μου εκτίμηση, διέλυσε κυριολεκτικά τη χώρα και επέδειξε μια άκρα περιφρόνηση προς το Σύνταγμα και τα δικαιώματα των πολιτών. Η Ρεπουμπλικανή φατρία που ανέλαβε την προεδρία της χώρας αποτελούνταν απο μια ομάδα ακραίων χριστιανοδεξιών, που βύθισαν τον κόσμο στη βία, και τον σκοταδισμό.

Χρειάστηκαν οκτώ χρόνια καταστροφικής διακυβέρνησης, δύο αποτυχημένοι πόλεμοι, ο απόλυτος εξευτελισμός στη διεθνή σκηνή, εκατομμύρια θύματα και πρόσφυγες, και μια απόλυτη δημοσιονομική και οικονομική καταστροφή, για να οδηγηθούμε σε αλλαγή εξουσίας. Στο χρονικό αυτό διάστημα, η θέση της Αμερικής στη διεθνή σκηνή καταρρακώθηκε, οι συμμαχίες της διαλύθηκαν και η αξιοπιστία της εξέπνευσε. Οι μόνοι που επωφελήθηκαν απο αυτή τη θλιβερή προεδρία ήταν οι άνθρωποι του κλειστού κύκλου των πετρελαικών και αμυντικών εταιρειών που σάρωσαν με τον νεποτισμό τους όλων των ειδών τα κυβερνητικά συμβόλαια.

Στο τέλος της σκοτεινής αυτής περιόδου, η χώρα κινδύνεψε να ξεμείνει και απο Τράπεζες, καθώς ο ένας μετά τον άλλο, οι επενδυτικοί οργανισμοί της κατέρρευσαν. Εκτός απο το τεράστιο χρέος των πολέμων που ανέρχεται σε ένα περίπου τρισεκατομμυριο δολλάρια (χρέος ως επι το πλείστον προς την Κίνα), η απερχόμενη κυβέρνηση θα αφήσει πίσω της ένα ακόμα τρισεκατομμύριο χρέος που ο αμερικανικός λαός θα πρέπει να πληρώσει για το «σχέδιο σωτηρίας» των χρηματοπιστωτικών επιχειρήσεων. Η καταστροφή ήταν βιβλική.

Θα ήταν τουλάχιστον ανόητο, να επιχειρήσω να ωραιοποιήσω την καταστροφή που η Ρεπουμπλικανική διακυβέρνηση επέφερε στη χώρα. Η υπερψήφιση του George W στις εκλογές του 2004, οφείλονταν στη συναισθηματική σχέση των αμερικανών με την πατρίδα τους, και στη γενική νοοτροπία της αμερικανικής κοινωνίας να δωθεί μια νέα ευκαιρία στον πρόεδρο να διορθώσει τα κακώς κείμενα. Ολοι οι άνθρωποι αγαπούν την πατρίδα τους, και δεν επιθυμούν να την βλέπουν να ηττείται διεθνώς. Αλλα ο George W απέτυχε και πάλι.

Και έτσι, η Αμερική γυρίζει σήμερα σελίδα. Θα ήταν κυνικό, και ιστορικά λάθος αν μείνουμε απαθείς μπροστά στο φαινόμενο πως ένας μαύρος άμερικανός κερδίζει σήμερα για πρώτη φορά την προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών. Και θα ήταν ιδεολογικά ασυνεπές εκ μέρους μου, αν εξέφραζα την προσωπική άποψη πως η εκλογή του κ. Ομπάμα στην εξουσία, δεν νοημοδοτεί μια καινούργια αρχή, τη γέννηση μιας ελπίδας. Πως η εκλογή τους στην εξουσία είναι business as usual, μια αλλαγή συνηθισμένη. Πως συμμερίζομαι την άποψη πως το «σύστημα» άλλαξε απλά ρούχα, και μας πάσαρε έναν καινούργιο αντιπρόσωπο, μέσα απο έξυπνους μηχανισμούς διαφήμισης και marketing. Την άποψη αυτή ας την εκφράσουν άλλοι, μέσα απο το όποιο ιδεολογικό πρίσμα επιλέξουν. Οχι πως η άποψη αυτή δεν περιέχει αρκετή αλήθεια. Αλλά δεν είναι η μόνη αλήθεια. Το κατεστημένο, η ελίτ της εξουσίας, αν θέλετε, αισθάνεται βέβαια την ανάγκη της αλλαγής. Αλλά πίσω απο την εκλογή του κ. Ομπάμα υπάρχει κατα τη γνώμη μου ένα τεράστιο λαικό κίνημα, μια φοβερή λαική δυσαρέσκεια και επιθυμία για αλλαγή της πορείας της χώρας.

Θα ήταν ιδιαίτερα άδικο, και απαξιωτικό εκ μέρους μου, αν κατέθετα την προσωπική άποψη πως θεωρώ την εκλογή ενός μαύρου στην κορυφή της εξουσίας της χώρας είνα απλό ελιτίστικο τέχνασμα επανάκτησης της εξουσίας απο τα συνήθη κέντρα εξουσίας. Οχι εγώ, που βίωσα αυτή τη χώρα απο τη λαική της βάση. Που γνωρίζω τις λαικές γειτονιές της, τα υποβαθμισμένα της γκέτο, την εργατιά της. Που βρέθηκα εδώ απο μια χώρα μακρινή, μετανάστης, και απο το απόλυτο μηδέν, σπούδασα, έγινα ένας καλός επαγγελματίας, και δήλωσα συμμετοχή σε κάποιο προσωπικό όνειρο. Που ανέβηκα, με πολύ σκληρή δουλειά, καποια προσωπική σκάλα επιτυχίας, απο τα γκέτο της Βοστώνης και της Νέας Υόρκης, στο Silicon Valley της τεχνολογίας. Μια πορεία - κατάθεση, με υλικές, και κυρίως με πνευματικές απολαβές.

Θα ήταν υποκριτικό εκ μέρους μου, αν δεν κατέθετα την προσωπική άποψη, πως η Αμερική σήμερα, παρόλα τα τεράστια προβλήματα που βιώνει, δεν διαθέτει μια εξαιρετική δυναμικότητα και την νοοτροπία της επιτυχίας. Πως δεν αναγνωρίζει, δεν αμοίβει και δεν επιβραβεύει, μέσα τπο τη νοοτροπία της την σκληρή δουλειά και τον προσωπικό μόχθο. Πως δεν έδωσε, και δεν συνεχίζει να δίνει ελπίδα και θέση σε όλους τους μετανάστες που την επιλέγουν. Σε τόσους και τόσους που θέλουν κάπου να ανήκουν και δεν μπορούν, σε τόσους και τόσους που απλά επιθυμούν μια αξιοπρεπή κοινωνική ύπαρξη.

Δεν είναι βέβαια η τέλεια κοινωνία. Και ούτε θα γίνει. Αλλά μέσα απο τις δυναμικές που δημιουργεί η νοοτροπία της, γεννιούνται και σπουδαία πράγματα. Κατεστημένο κυβερνούσε και επι εποχής Franklin Delano Roosevelt. Ούτε εκείνος ήταν επαναστάτης, αλλά άλλαξε τα πάντα γύρω του, γιατί υπήρχε λαικό αίτημα αλλαγής. Κατεστημένο κυβερνούσε και την περίοδο του Civil Rights Movement, αλλά η λαική βάση με τους αγώνες της και τα αιτήματά της, έφερε περισσότερη ισότητα και ελευθερία. Κατεστημένο κυβερνούσε πάντοτε, αλλά μέσα απ’ αυτό, κάθε μορφή κοινωνικής καταπίεσης έχει ήδη εξαλειφθεί. Γιατί πίσω απο κάθε επαναστάτη, υπάρχει ένα λαικό κίνημα. Και όταν το κίνημα φουντώσει, οι αλλαγές είναι σαρωτικές.

Δεν είναι εύκολο φίλοι μπλόγγερς να εκλεγεί ένας μαύρος στο υπέρτατο αξίωμα της χώρας. Δεν αρκεί απλά η προώθηση των κέντρων εξουσίας. Κάποιοι θα πρέπει να του δώσουν και τον φήφο προτίμησής του, την ευκαιρία να ανεβεί, να αναδειχτεί. Και αν η λαική βάση δεν το θέλει, δεν γίνεται. Η εκλογή του κ. Ομπάμα στην εξουσία, με χαροποιεί. Γιατί γνωρίζω πως η κοινωνία της Αμερικής, σήμερα, επιθυμεί μια βαθιά και πραγματική αλλαγή. Γιατί τεράστια πρόοδος έχει γίνει στις σχέσεις των ανθρώπων. Γιατί οι απλοί ανθρωποι είναι περισσότερο δημοκρατικοί απ’ όσο πολλοί θέλουν να παραδεχτούν.

Αν πίσω απο την εκλογή του καινούργιου προέδρου, το λαικό κίνημα φουντώσει, οι αλλαγές μπορεί να είναι σαρωτικές. Προσωπικά πιστεύω πως είναι δυνατόν. Γιατί έχει η Αμερική αυτή τη δυνατότητα και δυναμισμό. Αρκεί μονάχα να το δείξει. Και τώρα, ειναι η ώρα.

Εύχομαι στον κ. Ομπάμα καλή επιτυχία. Ο δρόμος μπροστά μας, θα είναι τώρα ιδιαίτερα σκληρός.

Αναμένοντας τον Ομπάμα...

2008-11-03T08:45:00.012-05:00

Οι Ηνωμένες Πολιτείες βράζουν. Για πρώτη φορά απο τη μέρα που πρωτοήρθα σ’ αυτή την ενδιαφέρουσα απ’ όλες τις απόψεις χώρα, βλέπω και βιώνω στην καθημερινότητά μου τόση δυσαρέσκεια με την ποιότητα ζωής, την πολιτική ηγεσία, την οικονομία και τη γενική κατεύθυνση της χώρας. Πρώτη φορά στα είκοσι και πλέον χρόνια της ζωής μου στην Αμερική, νοιώθω τόση πολιτική δράση, αντίδραση, συμμετοχή, και λαική αποστροφή πρός τα καθημερινά τεκταινόμενα. Η χώρα που αντίκρυσα σαν φοιτητής τη δεκαετία του 80, δεν υπάρχει πιά.

Καμμία απο τις πολιτικές που εφαρμόζονται αυτή τη στιγμή στη χώρα, είτε στο χώρο της υγείας, των δημοσιοοικονομικών, της παιδείας, ή της εξωτερικής πολιτικής, δεν αντιπροσωπεύει τα συμφέροντα του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών. Η ασύδοτη φιλοσοφική πίστη στις αγορές που αυτορυθμίζονται, η παντελής εγκατάλειψη της μεσαίας τάξης και των προβλημάτων της και η περιφρόνηση κάθε νόμιμης και ηθικής διαδικασίας σε όλους τους τομείς της δημοκρατικής λειτουργείας της χώρας, βρήκε την αποκορύφωσή της με την κατάρρευση των αγορών, και την οικονομική κρίση που ακολουθεί. Η περίοδος του George W. Bush, θα μείνει στην ιστορία σαν η χειρότερη περίοδος διακυβέρνησης της χώρας.

Η προσπάθεια της Αμερικής να κυριαρχήσει στρατιωτικά και μόνον στον κόσμο, έφτασε στο τέλος της. Ηταν μια μακιαβέλια προσπάθεια εξαπάτησης της ανθρωπότητας και του αμερικανικού λαού, σε όφελος ολίγων εκπροσώπων αμυντικών και πετρελαικών συμφερόντων. Η υιοθέτηση του νεοσυντηρητικού δόγματος, αν και καταστροφική για την ιστορική πορεια της χώρας, διαθέτει ακόμα μια ισχυρή πολιτική βάση, κυρίως στο χώρο των Ρεπουμπλικανών υποστηριχτών του Μακ Κέιν, στους θρησκόληπτους εθνικιστές της «βαθιάς Αμερικής», και τους αφελείς, απληροφόρητους πολίτες της ενδοχώρας. Μαζί με τον υποβόσκοντα σιωπηλό ρατσισμό, που έχει βαθιές ιστορικές και κοινωνικές ρίζες, αποτελούν ένα εκρηκτικό μίγμα που μπορεί να φέρει τους Ρεπουμπλικανούς ξανά στην εξουσία. Μια πιθανή εκλογή του Μακ Κέιν θα είναι και το τελειωτικό χτύπημα στην δυσλειτουργική Αμερική.

Κατα την ταπεινή μου γνώμη, η Αμερική έχει τώρα μια τελευταία και μοναδική ευκαιρία, να διορθώσει τις τραγικές της πράξεις, και να διαμορφώσει θετικά την Ιστορία. Αυτό θα φανεί μέσα στα επόμενα οκτώ χρόνια. Η εικόνα της χώρας δεν μπορεί βεβαίως να διορθωθεί με ημίμετρα. Απαιτούνται σοβαρές προσπάθειες για συμμαχίες σε διεθνές επίπεδο. Οι πόλεμοι του Ιράκ και Αφγανιστάν πρέπει να τερματιστούν. Φραγμός απαιτείται και στον νεποτισμό της εξουσίας, και τη συνεχή κατακρεούργηση του ομοσπονδιακού προυπολογισμού απο τις επιμέρους εταιρείες ιδιωτικών συμφερόντων. Η αγορά του λόμπυ με τους χιλιάδες εκπροσώπους της, θα πρέπει να διαλυθεί. Η μιλιταριστική εξωτερική πολιτική, θα πρέπει επίσης να βρεί μια νέα φιλοσοφική και πρακτική βάση.

Δεν υπάρχει χρόνος. Αν η Αμερική δεν εγκαταλείψει το νεοσυντηρητικό στρατιωτικό δόγμα, και δεν βάλει τάξη στα εσωτερικά προβλήματα της μεσαίας τάξης μέσα στα επόμενα οκτώ χρόνια, η χώρα είναι τελειωμένη. Ηδη οι δυναμικές μετακόμισης του διεθνούς κεφαλαίου εχουν ολοκληρωθεί, και δείχνουν το δρόμο για το μέλλον. Το αμερικανικό Ελ Ντοράντο θα μεταφυτευφθεί στον κόσμο της Ασίας. Θα απομείνει μονάχα μια εκλογική βάση δυσαρεστημένων εθνικιστών, με πολλά πυρηνικά όπλα στη διάθεσή τους, χαμηλή μορφωτική βάση, παντελή έλλειψη ιστορικής συνείδησης και μια θρησκευτική προδιάθεση για την επιτάχυνση των Γραφών. Ενας δηλαδή επικίνδυνος κόσμος.

Ας ευχηθούμε καλή τύχη στον Μπαράκ Ομπάμα. Αντιπροσωπεύει αυτή τη στιγμή, ό,τι καλύτερο έχουμε. Την ίδια την ελπίδα. Αν η εκλογή του στην εξουσία δημιουργήσει ένα λαικό κίνημα απαίτησης αλλαγής, ο νέος πρόεδρος θα μπορέσει να κάνει πολλά και δυναμικά πράγματα. Αν η Αμερική βουλιάξει, όλος ο δυτικός κόσμος θα βουλιάξει μαζί της. Σε λιγότερο απο οκτώ χρόνια.

Αύριο θα ξέρουμε...

----------------------------------------------
Ευχαριστώ τους φίλους bloggers για τις ευγενικές επισημάνσεις, όντως για αυτό το πόστ, έκλεισα τα σχόλια εξ επιλογής. Βρίσκομαι σε μια περίεργη υπερδιέγερση λόγω εκλογών, και με πολύ χαμηλή διάθεση συζήτησης. Θα επανέλθω με το ίδιο θέμα και μετά τις εκλογές. Απλά ήθελα να εκτονώσω λίγο τις σκέψεις μου. Πιστεύω βαθιά αυτά που γράφω.

Για την Ισλανδία

2008-10-29T21:53:00.026-04:00

Εκμεταλλευόμενος κάποτε μια υπεραντλαντική πτήση, έμεινα ένα διήμερο στο Reykjavík της Ισλανδίας. Με πρόσφατη την εμπειρία της Σκανδιναβίας (Δανία), που επαγγελματικές δουλειές με έφερναν συχνά τα τελευταία τρία χρόνια, απέκτησα μια τρομερή συμπάθεια για το μικρό αυτό νησί, με τους 300 χιλιάδες κατοίκους. Το κοινωνικό του σύστημα, και η συμπεριφορά των κατοίκων του είναι σαφέστατα σκανδιναβικό. Φτάνοντας στη μελαγχολική πρωτεύουσα με τον αρκτικό υποφωτισμό, αισθάνθηκα πως έφτανα στο τέλος του κόσμου. Συνάντησα όμως εκεί, έναν αισιόδοξο και χαρούμενο πληθυσμό, που παρόλα τα αρνητικά στερεότυπα (κατάθλιψη, αλκοολισμός), είχε καταφέρει να οργανώσει τη ζωή του σε στέρεες βάσεις. Φτάνοντας, πληροφορήθηκα πως το νησί είχε σχεδόν μηδέν ανεργία, και πως οι κοινωνικές υπηρεσίες του ήταν όσο καλές όσο και η φήμη τους. Στο μικρό διάστημα που έμεινα στο νησί, επισκέφτηκα τα περίφημα θερμά λουτρά του Blue Lagoon.

Το ηφαιστιογενές και σεισμογενές νησί, έχει έναν σχεδόν απόλυτα ομοιογενή πληθυσμό (αν και τελευταία έχει και μετανάστες), που διαθέτει πλήρη επίγνωση του έξω κόσμου. Το 2007, μια έκθεση του United Nations' Human Development Index, που στηρίζεται σε επιδόσεις στους τομείς της μακροζωίας, υγείας, μόρφωσης και οικονομικών εσόδων, κατάταξε την Ισλανδία σαν την πιο ανεπτυγμένη χώρα στο κόσμο. Η χώρα (πληθυσμιακά μικρότερη απο τη δική μας Πάτρα), ήρθε επίσης πρώτη στις ενδείξεις για κοινωνική ισότητα και σεβασμό προς το περιβάλλον. Με μια άριστη ετήσια οικονομική ανάπτυξη, η χώρα των παγετώνων διατήρησε την μέχρι σήμερα αυτονομία της, διατηρώντας το εθνικό της νόμισμα, και μένοντας έξω απο την Ευρωπαική ένωση (διατηρώντας έτσι και ανέπαφα τα δικαιώματα της αλιείας στα τεράστια χωρικά της ύδατα).

Σήμερα, στα παγκόσμια νέα, η Ισλανδία καταρρέει. Η χώρα με τα 18 δις ΑΕΠ, φαίνεται σήμερα να χρωστάει 80 και πλέον δις σε χρέη. Ο παράδεισος των παγετώνων γίνεται πιά κόλαση για τους συμπαθητικούς κατοίκους του, οι οποίοι μάλλον θα απορούν για το πώς έφτασαν εκεί. Οι τρείς μεγαλύτερες τράπεζες της χώρας βούλιαξαν εν μία νυκτί υπο το βάρος των επενδύσεών τους σε μεγαλύτερες τράπεζες και αγορές του εξωτερικού. Οι επενδύσεις των Ισλανδών φαίνεται να βρίσκονταν σε άκρως επικίνδυνα ομολογιακά κεφάλαια, και καθώς έκείνα έπεσαν, η χώρα αυτόματα χρεωκόπησε. Καθώς η αξία του εθνικού νομίσματος έχασε ένα ξαφνικό 25% της αξίας του έναντι του Ευρώ, η εθνική οικονομία του ισορροπημένου νησιού τινάχτηκε στον αέρα. Το ντόμινο της καταστροφής συνεχίστηκε. Ξένες καταθέσεις στο νησί (κυρίως αγγλικές), κινδύνευσαν να χαθούν, βάζοντας τη χώρα και σε μια διεθνη περιπέτεια να διαφωνεί με την Αγγλία. Σύντομα, η πλούσια και ανεπτυγμένη Ισλανδία, βρέθηκε να εκλιπαρεί τη Ρωσία και το ΔΝΤ για δανεικά. Η Ισλανδία έπαιξε και έχασε, στο διεθνές οικονομικό χρηματιστήριο.

Και αυτό γιατί η Ισλανδία, χωρίς μεγάλη συναίσθηση των δυνατοτήτων της, βρέθηκε να ρισκάρει τα εθνικά της κεφάλαια σε μεγάλες, και ριψοκίνδυνες επενδύσεις εκτός εθνικών συνόρων. Χωρίς κανέναν απολύτως λόγο, η Ισλανδία ασπάστηκε τις άκρατες και φιλελεύθερες πολιτικές της σχολής του Σικάγου. Υπο της πρωθυπουργίας του David Oddsson η Ισλανδία πραγματοποίησε ένα απίθανο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων, απελευθέρωσης της αγοράς και του Τραπεζικού και φορολογικού της συστήματος. Ψάχνοντας το ίντερνετ, βρίσκει κανείς σημάδια αυτής της περίεργης σχέσης, που η τελική της κατάληξη ήταν η καταστροφή.

Πως είναι δυνατόν, μια κοινωνία, σκανδιναβική στη βάση της και φιλοσοφία, χωρίς κανένα προηγούμενο ακραίας ματεριαλιστικής συμπεριφοράς και πλουτολατρείας, να φτάνει σ’ αυτό το σημείο; Πως γίνεται μια κοινωνία πραγματικής ισότητας να ασπάζεται οικονομικές πολιτικές που δεν έχουν καμμία σχέση με τις ιστορικες δυναμικές που τη δημιούργησαν; Υπήρχαν και εκεί golden boys;

Το αεροπλάνο απο την Κοπενχάγη στο Ρέγκιαβικ ήταν γεμάτο Ισλανδούς που επέστρεφαν απο ψώνια στην ηπειρωτική Ευρώπη. Τα ταξιδια στην Ευρώπη είναι κάτι πολυ κοινό, με πληροφόρησε μια όμορφη και ευγενικιά κυρία που καθόταν δίπλα μου. Οι Ισλανδοί απολαμβάνουν την καλύτερη ζωή στο κόσμο, έχουν παροχές, χρήματα, χρόνο. Για ευρωπαική ένωση, ούτε συζήτηση, κανείς δεν επιθυμεί κάτι τέτοιο. Κάλλιο μόνοι και ελεύθεροι, παρα να μπλέκεις με τις Βρυξέλλες.

Είχα πάντοτε μια ιδιαίτερη αγάπη για τις κοινωνίες εκείνες των ανθρώπων που έβρισκαν τον τρόπο να ζούν άνετα μακριά απο τις πολυπληθείς ρυπώδεις πόλεις, τις μεγάλες γεωπολιτικές στρατηγικές, και τα κακά των υπέρμετρων κοινωνικών και οικονομικών σχεδιασμών. Για τους ανθρώπους που κατάφεραν να διατηρήσουν την αυτονομία και ιδιαιτερότητά τους, μέσα σε μια θάλασσα απο ορμητικά κύματα. Για τους λευκούς της δύσης που αυτονομήθηκαν στην Αφρική, τους χίππυδες κάθε μορφής που στέριωσαν στα νησιά της Καραιβικής. Για τους Γάλλους του Κεμπέκ που σε πείσμα όλων, μιλούν ακόμα τα γαλλικά τους. Για τους Ισλανδούς,, που κράτησαν γλώσσα, κουλτούρα και έναν ιδιαίτερο κοινωνικό σχηματισμό, κάπου μόνοι τους, ανεξάρτητοι.

Αυτά, και κάτι σχετικά ήρθαν στο μυαλό μου, καθώς άκουγα τα πρόσφατα θλιβερά νέα της Ισλανδίας. Στο κέντρο της πόλης, δίπλα στη λουθηρανική εκκλησία που κάποτε ήπια μερικές μπύρες αναλογιζόμενος πόσο πολύπλοκος και μεγάλος είναι αυτός ο κόσμος, έγινε πρόσφατα και μια εργατική διαδήλωση. Αναρωτήθηκα αν η κυρία του αεροπλάνου ήταν εκεί, και άν ακόμα είχε το σπίτι της και τη δουλειά της. Λυπήθηκα ειλικρινά για τα άσχημα νέα.

Φίλοι Ισλανδοί, καλή σας τύχη. Δεν είναι το οικονομικό σύστημα που χάσατε. Είναι η ταυτότητά σας.