Η τιμή των άλλων

Η σκηνή επαναλαμβάνεται σε πολλαπλές εκδοχές, άλλοτε για την αστυνομία, άλλοτε για τους πυροσβέστες, άλλοτε για κάποιον απλό άνθρωπο που χάθηκε στη γραμμή του καθήκοντος. Ενα ολόκληρο στάδιο ανθρώπων, με τα παιδιά τους, στο παιχνίδι της Κυριακής, χωρίς οπαδίστικες αντιπαλότητες και μίση, σε μια στιγμή κοινωνικής επαφής, τραγουδούν τον ύμνο του έθνους που ανήκουν, αποδίδοντας τιμή σε κείνους που έπεσαν υπερασπίζοντας το δημόσιο καθήκον.

Οι αστυνομικοί και οι πυροσβέστες που πεθαίνουν στο καθήκον, στην Αμερική θεωρούνται ήρωες. Ετσι νοιώθει η κοινωνία. Στους πεσόντες των σωμάτων ασφαλείας, τα παιδιά των σχολείων στέλνουν κάρτες με ευχές και καταθέτουν λουλούδια με τα σχολεία τους. Και οι γειτονιές, συγκεντρώνουν χρήματα για τις οικογένειές τους, τα ορφανά παιδιά τους.

Και σε μάς, ενώ συνειδητά και λανθασμένα αμφισβητούμε την τιμή των άλλων, μέσα στη θλιβερή παρακμή μας, μια ολόκληρη βιομηχανία έχει στηθεί για να υποστηρίξει την αλητεία των πανεπιστημίων, των γηπέδων, των σχολείων της κατάληψης, τους τρομοκράτες κάθε είδους, τα παιδιά με τις κουκούλες. Θάθελα μια μέρα να δώ και στην πατρίδα μια εκδήλωση κατά των καταλήψεων των πανεπιστημίων μας, ή υπέρ κάποιων αληθινών θυμάτων. Κάτι τέτοιο το περιμένω απο τα χρόνια της 17Ν. Ματαίως.

Γαλλικά και ωραία

Και μάσκες και πιστόλια, και άλογα και δακρυγόνα, και κάμερες και πλαστικές σφαίρες χρησιμοποιούν όταν αποφασίσουν οι Γάλλοι συνάδελφοι. Και ενώ μεγάλο μέρος της μπλογγόσφαιρας συχνά αναφέρεται στην Γαλλία ως μια χώρα στην οποία η αστυνομία διακριτικά παρακολουθεί τους διαδηλωτές χωρίς να επεμβαίνει (ενώ οι δικοί μας είναι κάφροι), να υπενθυμίσω την θερμή υποδοχή που επιφυλάσουν οι συμπαθείς Γάλλοι (και Γερμανοί) στους αυριανούς διαδηλωτές στο Στρασβούργο.

Διότι οι Γάλλοι είναι μέν δημοκράτες, αλλά δεν είναι και χαϊβάνια. Και όταν χρειαστεί χρησιμοποιούν όλες τις δυνάμεις καταστολης που διαθέτουν. Ειδικά σε θέματα που αφορούν την χώρα και το κύρος της. Αλλωστε στη Γαλλία, η χρήση της κάμερας ειναι ευρέως διαδεδομένη, η αστυνομία έχει μεγάλες δικαιοδοσίες σε θέματα έρευνας, και η χώρα, σύμφωνα με τον οργανισμό Privacy International, βρίσκεται στην κορυφή της αστυνομικής παρακολούθησης. Ατυχώς, διαβάζω, η χώρα παίρνει και βραβείο στην αστυνομική βία.

Οριστε και μια περιγραφή απο τον αριστερόφρονα (και κατα τα άλλα αντιπαθέστατο) Γιώργο Δελαστίκ. Και για να μην παρεξηγηθώ, να δηλώσω απερίφραστα την συμπάθειά μου προς την Γαλλία, την τέχνη της, τη θετική συνεισφορά της στην Ιστορία, τη Δημοκρατία της, και τον Πολιτισμό της. Απλά η Γαλλία είναι μια σωστή χώρα, που επιμελώς οι εν Ελλάδι αριστερίζοντες χρησιμοποιούν ανα καιρούς ως σημείο αναφοράς για σύγκριση με την Ελληνική δημοκρατία που υποτίθεται πως συνεχώς καταπιέζει τους Ελληνες πολίτες.

Ψήφος στους Απόδημους;

Εχουμε στην πατρίδα μας εναν περίεργο και άδικο κατα τη γνώμη μου εκλογικό νόμο, βάσει του οποίου όποιος έλληνας απόδημος τυχαία βρεθεί στην Ελλάδα την ημέρα των εκλογών, μπορεί να καταθέσει και την ψήφο του. Αν δεν βρεθεί, η ψήφος χάνεται. Κανείς απόδημος δεν μπορεί αλλιώς να συμμετάσχει στις εθνικές εκλογές εξ αποστάσεως. Οι απόδημοι έλληνες του εξωτερικού δεν έχουν δικαίωμα ψήφου.

Για χρόνια τώρα, οι ελληνικές ομογενειακές οργανώσεις μάχονται να δωθεί δικαίωμα ψήφου στους απόδημους του Ελληνισμού. Να ψηφίζουν δηλαδή όλοι οι ανα τον κόσμον Ελληνες στα εθνικά θέματα της πατρίδας. Χρονια τώρα, όσο θυμάμαι, το αίτημα αυτό ήταν έντονο και πραγματικό. Και σήμερα, μαθαίνω, το θέμα μπαίνει στην τελική του πορεία, με ένα νομοσχέδιο που θα κατατεθεί στην Βουλή, η υπερψήφιση του οποίου θα επιτρέψει στους έλληνες του κόσμου να συμμετάσχουν στις εθνικές εκλογές, καταθέτοντας την ψήφο τους στα τοπικά προξενεία.

Αποτελώντας ίσως μια εξαίρεση στην επικρατούσα στατιστική γνώμη των ομογενών μας, θα ήθελα να δηλώσω απερίφραστα, πως είμαι κατηγορηματικά κατά της Ψήφου των Αποδήμων και του νομοσχεδίου που κατατίθεται στην ελληνική Βουλή. Κατα την προσωπική μου γνώμη, όσοι δεν ζούν και βιώνουν την καθημερινότητα της Ελλάδας, και δεν βιοπορίζονται απ' αυτή, δεν θα πρέπει να έχουν συμμετοχή στα κοινά και το σύστημα διακυβέρνησης της χώρας μας.

Γιατί ψήφος σημαίνει συμμετοχή σε πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές αποφάσεις που επηρρεάζουν το σύνολο της κοινωνίας μας, και στο οποίο οι μετανάστες για διάφορους πρακτικούς λόγους δεν συμμετέχουν. Ζούν και βιοπορίζονται αλλού. Θα ήταν για μένα αδιανόητο, η σημαντική ψήφος των ελλήνων της Αμερικής, Καναδά ή Αυστραλίας (η μόνη αποδημία που πραγματικά έχει απομείνει) να καθορίσει τί είδους κυβέρνηση θα έχουμε στην Ελλάδα.

Γνωρίζω καλά την ψυχοσύνθεση των αποδήμων. Καθώς και τη σχέση της ελληνικής Πολιτείας μαζί τους. Ποτέ δεν ήταν ιδιαίτερα στενή, ιδιαίτερα παραγωγική. Η ελληνική Πολιτεία, ποτέ μέχρι σήμερα δεν είχε ένα οργανωμένο σχέδιο αξιοποίησης της Ομογένειας.. Ούτε και καταγραφής του δυναμικού της. Η σχέση μαζί της ήταν καθαρά τελετουργική, επιφανειακή και υποκριτική. Πέραν απο κάποιες επισκέψεις ελλήνων πολιτικών κατα την διάρκεια εθνικών επαιτείων και εορτών (φέτος είχαμε τον φουστανελά Ψωμιάδη), η πολιτική ελίτ και διανόηση της Ελλάδας αγνοεί παντελώς την ελληνική ομογένεια.

Οι ομογενείς μας βέβαια αγαπούν την Ελλάδα, στρατεύονται εθελοντικά για τους εκάστοτε εθνικούς σκοπούς (Μακεδονικό, Ελληνοτουρκικά, κλπ), και παρόλο που αποτελούν σημείο συναισθηματικής αναφοράς των έσω για τους υπέροχους δήθεν έξω, η σχέση είναι ουσιωδώς ανύπαρκτη και ασθενής. Οι διάσπαρτοι έλληνες των χωρών του πρώην Υπαρκτού Σοσιαλισμού εχουν κατα πλειοψηφία επιστρέψει στην μοντέρνα Ελλάδα, ψυχολογικά και οικονομικά καταρρακωμένοι. Ο ελληνισμός της Ευρώπης (Γερμανία, Κάτω Χώρες, Σκανδιναβία, κλπ), μην έχοντας αφομοιωθεί επιτυχώς, έχει επίσης συρρικνωθεί σημαντικά, ενώ ο υπερπόντιος ελληνισμός της Αμερικής βρίσκεται τώρα στην τρίτη του γενιά, έχοντας απωλέσει σχεδόν ολοκληρωτικά πολλά ελληνικά βιωματικά στοιχεία, καθώς και τη γλώσσα.

Ποιοί θα ψηφίσουν λοιπόν; Οι έλληνες τρίτης γενιάς που αγνοούν παντελώς την Ελλάδα; Ποιοί είναι συνειδητά Eλληνες; Αυτοί που ήρθαν μερικά καλοκαίρια στην ελλάδα, γνώρισαν το χωριό του πατέρα τους και την εικονική Ελλάδα του καλοκαιριού; Mε ποιό συνδυασμό κριτηρίων θα γράφεται ένας πολιτογραφημένος Eλληνας στους εκλογικούς καταλόγους του εξωτερικού; Ποιοί θα οργανώσουν τα γραφεία και τις δομές που απαιτούνται; Με ποιούς ελεγκτικούς μηχανισμούς θα εγγυηθούν τα εκλογικά αποτελέσματα;

Τα ελληνικά προξενεία ανα τον κόσμο (για όσους δεν γνωρίζουν), λειτουργούν με την νοοτροπία, δομή και παραγωγικότητα των ελληνικών δημοσίων υπηρεσιών. Αγένεια, ασχετοσύνη, και βεντέτα κατά της εξυπηρέτησης, στελεχωμένα και εδώ με την νοοτροπία του κολλητού (που αποσκοπεί να ενταχθεί μελλοντικά στο ελληνικό δημοσιουπαλληλίκι). Ποιοί θα στήσουν τους απαραίτητους μηχανισμούς για την μαζική συμμετοχή των ελλήνων αποδήμων του εξωτερικού στις εθνικές εκλογές;

Ποιοί θα καταγράψουν του έλληνες της Αμερικής οι περισσότεροι εκ των οποίων δεν έχουν ούτε οικογενειακή ημερίδα στην Ελλάδα, ούτε ελληνικό διαβατήριο, ούτε ελληνικά χαρτιά, αλλά είναι και μπορούν να δηλώσουν έλληνες εδώ και τώρα, λόγω συγγένειας αίματος; Θα τους γράφουμε με συνοπτικές διαδικασίες; (δικό μας το παιδί). Πόσο πίσω θα πάει η καταγραφή; Και αν όλα αυτά γινουν σωστά, τότε ποιοί θα μετρήσουν τους Ελληνες της Τουρκίας και της Αλβανίας;

Θα έχουν δικαίωμα ψήφου και οι ορδές των Αλβανών, Πακιστανών, Αφγανών, Κούρδων και λοιπών που σήμερα έχουν πολιτογραφηθεί Ελληνες, αλλά αύριο θα αποδημήσουν για Λονδίνο και Παρίσι; Και τα παιδιά τους; Θα είναι Ελληνες; Η θα δούμε στο μέλλον και Ελληνες "μαιμούδες" σε εκλογικούς καταλόγους του Καζακστάν, της Γεωργίας και της Ρωσίας, κατα τα πρότυπα των ποδοσφαιρικών ελληνοποιήσεων, ή του παραδείγματος των Τούρκων της Γερμανίας που έφερναν 20 πιστοποιητικά παιδιών απο το χωριό οι καθένας, για να καρπωθούν τα χρηματικά βοηθήματα της Γερμανίας; Τα έχουν σκεφτεί όλα αυτά οι υπεύθυνοι; Ποιοί είναι, πόσοι είναι, και πού, τέλος πάντων βρίσκονται οι Ελληνες;

Πολλοί θα πούν πως έτσι κάνει και η Γαλλία ή η Αμερική. Αφήνουν τους πολίτες τους να ψηφίσουν απο όπου και νάναι. Τα νούμερα όμως και οι ιστορικές διαδικασίες είναι διαφορετικές (και η νομοθεσία πολύπλοκη). Η Γαλλία είχε αποικίες και έχει ιστορικά εμπεδώσει στην εμπειρία της την έννοια της Κοινοπολιτείας. Η Αμερική δεν θεωρεί πως έχει μετανάστες, απλά overseas Americans, οι περισσότεροι των οποίων βιοπορίζονται απο αμερικανικά συμφέροντα. Και οι εναπομείναντες, και στις δύο περιπτώσεις, αποτελούν μικρά εκλογικά νούμερα που δεν επηρρεάζουν τα εκλογικά ποσοστά των Μητροπόλεων. Η Γαλλία έχει πάνω απο 60 εκατομμύρια, η Αμερική πάνω απο 300, και το σύστημα των Εκλεκτόρων είναι διαφορετικό απο το σύστημα της άμεσης ψήφου.

Η Ελλάδα απεναντίας, ειναι μια χώρα πληθυσμιακά μικρή με τεράστιο αναλογικά αριθμό ελλήνων μεταναστών. Η ελληνική παρουσία στον μητροπολιτικό Καναδά ( Μοντρεάλ και Τορόντο), ειναι τεράστια σε αριθμό. Στο Σικάγο επίσης. Η Βοστώνη έχει πάνω απο 100 χιλιάδες έλληνες. Η Νέα Υόρκη ίσως εκατομμύρια. Η Μελβούρνη της Αυστραλίας αναφέρεται ως η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας. Η συμμετοχή των αποδήμων στις εθνικές εκλογές, θα επιφέρει τεράστιες ανατροπές στα σημερινά δεδομένα.

Χωρίς να έχουμε έστω και στοιχειωδώς τολμήσει να αγγίξουμε το Μεταναστευτικό θέμα που μας καίει, ή το θέμα της Ιθαγένειας, ξεκαθαρίζοντας ποιός είναι Ελληνας, τι θα είναι τα παιδιά του, χωρίς καμμία μελέτη, αλλά με περίσσιο συναισθηματισμό, λαϊκισμό και κομματοσύνη, φτιάξαμε ένα νομοσχέδιο και γρήγορα το πάμε στη Βουλή. Με μελλοντικές συνέπειες τεράστιες. Εχω την εντύπωση πως το όλο νομοσχέδιο σχεδιάστηκε με τους έλληνες της Αμερικής κατα νού, στην απελπισία της ΝΔ να μεγαλώσει πιθανώς την εκλογική της βάση. Το νομοσχέδιο βρωμάει απο παντού.Και το καταδικάζω.

Ας αφήσουν λοιπόν οι έλληνες μικροπολιτικάντηδες της συμφοράς, τους απόδημους να αγαπούν και να βοηθούν την Ελλάδα όπως εκείνοι ξέρουν και νομίζουν. Δεν υπάρχει λόγος να εισαγάγουμε μικροπολιτικές και διχόνοιες στις μακρινές αποικίες των Ελλήνων του κόσμου. Που σήμερα είναι ενωμένοι, μορφωμένοι, και ευημερούν.

Springlets

Απο τα σπάργανα της γής, μωβιά ξεπεταρούδια, τα λουλουδάκια της πρωινού ανοίγουν το χαμόγελό τους στον ήλιο της ημέρας. Εβγαλε η κόρη μου μια κραυγή χαράς σαν τα είδε να μωβίζουν δισταχτικά στην άκρη του κήπου, μέσα απο μια γή καμμένη απο τους παγετώνες του χειμώνα. Πάσχισα και γώ να αποθανατίσω τη νέα ζωή της άνοιξης, τον σπόρο της ζωής που παραμονεύει να ξεπεταχτεί και πάλι στην ανακύκλωση της φύσης. Ενας μυστικός κώδικας ζωής που δεν θα μαθευτεί ποτές. Της αφιερώνω την ανάρτηση. Εκείνη, μου χάρισε τον τίτλο.

Μαζι της, και μια ανοιξιάτικη νότα έπαρσης.

Με οδηγό την Γνώση

Οταν η παγκόσμια οικονομία σταθεροποιηθεί και πάλι μέσα απο ένα καινούργιο σύστημα παραγωγής και κατανάλωσης (με την όποια μορφή πάρει), οι κερδισμένοι της κρίσης και αυριανοί ηγέτες αυτού του κόσμου, θα είναι εκείνοι που εν μέσω κρίσης, τη δύσκολη δηλαδή στιγμή της καταστροφολογίας, οραματίστηκαν κάτι το καινούργιο και το πρωτοποριακό.

Και το χρηματοδότησαν αδρά, προσαρμόζοντας όλους τους μηχανισμούς γνώσεις (πανεπιστήμια, οργανισμούς και εταιρείες) προς καινούργιες και επαναστατικές κατευθύνσεις.

Ενα λαμπρό παράδειγμα πρωτοποριακής σκέψης, έρχεται απο την πολιτεία της Μασσαχουσέττης, έδρα πενήντα τουλάχιστον καλά οργανωμένων και σοβαρών πανεπιστημίων, με στέρεη επιχειρηματική βάση, κουλτούρα γνώσης, νοοτροπία καινοτομίας, ρίσκου και οραματισμού, και πηγή παραγωγής σκέψης παγκόσμιας εμβέλειας και κύρους.

Πρόκειται για την χρηματοδότηση ερευνών σε θέματα Βιολογίας και Ιατρικής, που θα στηριχθούν πάνω στις έρευνες για τα Βλαστοκύτταρα. Η κυβέρνηση της πολιτείας της Μασσαχουσέττης, επεξεργάστηκε ένα σχέδιο επένδυσης και παραγωγής, που θα χρηματοδοτήσει πανεπιστήμια, νοσοκομεία και ειδικά κέντρα ερευνών, για μεγαλύτερες βιοιατρικές έρευνες.

Το κυβερνητικό σχέδιo ανακοινώθηκε πέρσι απο τον κυβερνήτη της πολιτείας κ. Deval Patrick, και συμπεριλαμβάνει ένα πακέτο χρηματοδότησης ύψους 1.25 δις δολλαρίων, στο οποίο συμμετέχουν κατα 25% και ιδιωτικές επιχειρήσεις (παίρνοντας το ανάλογο ρίσκο). Τα χρήματα θα καλύψουν εργαστηριακές έρευνες, εκπαιδεύσεις ερευνητών, και ειδικές Τράπεζες αποθήκευσης βλαστοκυττάρων.

Το σχέδιο εκπονήθηκε πριν την οικονομική κρίση του 2008, και επι προεδρίας Μπούς, ο οποίος μάλιστα είχε παγώσει τη χρηματοδότηση ερευνών πάνω σε εμβριακά βλαστοκύτταρα, με αποτέλεσμα η έρευνα να μεταφερθεί στην Ν. Κορέα και την Ιαπωνία. Με το σχέδιο αυτό, η Μασσαχουσέττη φιλοδοξεί να βρεθεί ισχυρά στην πρωτοπορία της Βιολογίας και της Ιατρικής του επόμενου αιώνα.

Παρόλους τους περιορισμούς της κυβέρνησης Μπούς και τα εμπόδια, η έρευνα συνεχίστηκε απο ανθρώπους όπως ο κ. Douglas Melton, παράγοντας βλαστοκύτταρα όχι μόνον απο έμβρυα, και κατορθώνοντας με τον καιρό να τα πολλαπλασιάσει σε τεχνητό περιβάλλον, καταργώντας έτσι και την εξάρτηση απο τα αρχικά κύτταρα.


Στο Stem Cell Institute (HSCI) του πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, η μάχη δίνεται σήμερα για την παραγωγή κυττάρων που θα μπορούσαν να μεταφυτευθούν σε έναν ανθρώπινο οργανισμό, αντικαθιστώντας γηρασμένα και άρρωστα κύτταρα με υγιή, παράγοντας τους φορείς αντισωμάτων που αντιστέκονται βιολογικά στην επιδείνωση κυττάρων με ασθένειες όπως το AIDS, Parkinson, και Alzeimer's.

Zώντας με το διαβητικό παιδί του (Τύπου Ι), ο κ. Melton έχει μια προσωπική βεντέτα με την ασθένεια του Διαβήτη. Μέρος της βιοχρηματοδότησης θα αφιερωθεί στην ήδη ελπιδοφόρα έρευνά του, για την παραγωγή κυττάρων που θα μπορούν να παράγουν Ινσουλίνη ματαφυτευόμενα στο Πάγκρεας ενός ανθρώπου. Θα είναι ένα ιατρικό θαύμα. Τα ασθενικά διαβητικά κύτταρα θα μπορούν να αντικατασταθούν με άλλα υγιή, γιατρεύοντας ετσι για πάντα τον «σιωπηλο δολοφόνο» (και καταργώντας διαπαντός τις ενέσεις Ινσουλίνης).

Τις αρχές Μαρτίου, ο νέος πρόεδρος κ. Ομπάμα, υπο την καταιγιστική έγκριση της επιστημονικής κοινότητας, αντέστρεψε με ειδικό διάταγμα τις απαγορευτικές διατάξεις του νόμου Μπούς περι βλαστοκυττάρων, ανοίγοντας έτσι ξανά, την πόρτα για την αναβίωση της Βιολογίας του 21ου αιώνα.

Το κυβερνητικό σχέδιο του κυβερνήτη της Μασσαχουσέτης κ. Deval Patrick, εχει και αυτό εγκριθεί απο την τοπική Βουλή, και η χρηματοδότηση θα γίνει μέσα απο τον ειδικό οργανισμό The Massachusetts Life Sciences Center. Η κυρία Susan Windham Bannister, πρόεδρος του οργανισμού, είναι τώρα υπεύθυνη για να μοιράσει ένα δισεκατομμύριο δολλάρια, και να δημιουργήσει έναν πυρήνα έρευνας και εταιρειών, μέσα απο τον οποίον θα δημιουργηθούν πολλές μελλοντικές δουλειές, και φάρμακα για την ανθρωπότητα.

Δεν έχω παρα να καταθέσω τον θαυμασμό μου για το σχέδιο του κυβερνήτη κ. Deval Patick, και την όλη ολοκλήρωση του σχεδίου. Είναι ένα παράδειγμα στρατηγικής και χρήσιμης σκέψης προς μίμηση. Για τους ενδιαφερομένους, παραθέτω ενα αρθρο του ΤΙΜΕ για τα βλαστοκύτταρα, και ένα βίντεο με μια συνέντευξη της κας Susan Windham Bannister σε τοπικό κανάλι της Βοστώνης. Είναι ακριβώς η στρατηγική σκέψη και σοβαρότητα που θαυμάζω.

Ανοιξιάτικες επισκέψεις...

Θυμήθηκε φευγαλέα τη δροσιά του πρωινού, τα λουλούδια της αυλής, το αρχοντικό σπίτι με τη τη θέα στη θάλασσα. Τους εργάτες που περπατούσαν στον χωματένιο δρόμο, μισοξυπόλητοι, καθοδόν πρός τα ζαχαροκάλαμα. Και την αρχαία εκκλησιά των Ισπανών που ηχούσε την κυριακάτικη καμπάνα της σύναξης. Μια λουλουδιασμένη φυλακή το νησί του Κολόμβου, ένας κόσμος χωρισμένος στα δύο. Οι μαύροι της Αϊτής απεδώ, οι εκλεκτοί απόγονοι των Ευρωπαίων απεκεί. Θεσπέσιες μουσικές, φαγητά κι αρώματα. Και στο κέντρο, το αρχοντικό σπίτι με τα πολλά χρώματα, τα άλογα, τα εξωτικά φρουτόδεντρα. Μέτρησε τα προσωπικά του λάφυρα...

Κάποια ανησυχία τον ξύπνησε. Εγειρε το κορμί του να την αντικρύσει. Είδε την τηλεόραση να παίζει χαμηλόφωνα μέσα στη νύχτα, μερικά βιβλία στο πάτωμα. Σηκώθηκε ταραγμένος. Καθώς έβαζε τον πρωινό καφέ στο φλυτζάνι, κατάλαβε πως εκείνη είχε έρθει ξανά στο όνειρό του. Στο μυαλό του έπαιζε μια μελωδία. Τινάχτηκε για να αποφύγει τη μυρωδιά της που τον έκαιγε. Ενοιωσε ξαφνικά την Ανοιξη να πλησιάζει. Και το περίεργο συναίσθημα που κάθε τέτοια εποχή του χτυπούσε την πόρτα βίαια. Εμεινε σκεπτικός μες στο σκοτάδι...

Ταξίδι στην Ιθάκη

Μια ομάδα φίλων της ομογένειας, μαζευτήκαμε κάποτε σε κάποιο σπίτι με σκοπό να μελοποιήσουμε τους στίχους ενός φίλου, που ενώ επίσημα ασκούσε το επάγγελμα του Χρηματιστή, για μάς ήταν απλά ένας καλός και αφανής ποιητής. Κανείς μας δεν ήταν επαγγελματίας μουσικός, κανείς μας δεν είχε πείρα απο συναυλίες και ηχογραφήσεις. Δεχτήκαμε τον όποιο ερασιτεχνισμό μας σαν πρόκληση για μεγαλύτερη μουσική μάθηση και παιδεία, και τον σκοπό σαν μια ευκαιρία για καλή παρέα και συζήτηση.

Και έτσι, γεννήθηκε το Ταξίδι στην Ιθάκη. Ενα μουσικό σχήμα πέντε φίλων, μεταξύ των οποίων και ο οικοδεσπότης σας, που μαζευόνταν τις κυριακές για πρόβες στα σπίτια μας, προσφέροντας εξαιρετικούς μεζέδες και καλή παρέα. Η μοναξιά της μετανάστευσης είναι μερικές φορές παραγωγική. Στις συναντήσεις ανταλλάσονταν βιβλία, μουσικές ιδέες, αστεία και άλλα ομογενειακά. Αλλος ενδιαφερόνταν για κάποια πανεπιστημιακή μουσική εκπομπή, άλλος για την τοπική τηλεόραση, άλλοι συμμετείχαν σε διάφορες ομογενειακές οργανώσεις. Κάποιος φίλος, ο Θανάσης (τραγουδιστής του σχήματος), τρομερός και ατρόμητος ιστιοπλόος και μεγάλος πλακατζής, μας μιλούσε απο τότε για το όνειρό του να περάσει τον Ατλαντικό με σκάφος.

Μετά απο μερικές συναντήσεις, το σχήμα απέκτησε καλύτερη κατευθυνση και σκοπό. Θα σχημάτιζε έναν νομικό μη κερδοσκοπικό οργανισμό, και θα έκανε διάφορες συναυλίες, τα έσοδα των οποίων θα τα μοίραζε σε διάφορους σκοπούς. Και έτσι έγινε. Σταδιακά, το συγκρότημα ενοικίασε τον δικό του χώρο σε κάποιο βιομηχανικό κτίριο, και εκεί, άρχισε να επανδρώνει ένα μουσικό στούντιο, που σιγά σιγά, εκτός απο το όμορφο σαλόνι, απέκτησε και συστήματα ηχογράφησης, καλά μικρόφωνα, και πληθώρα άλλων μουσικών αντικειμένων. Οι συναντήσεις εντατικοποιήθηκαν.

Κάποτε, το συγκρότημα χρειάστηκε έναν πιανίστα για μια συγκεκριμένη μουσική συναυλία. Βάλαμε λοιπόν μια αγγελία στην τοπική εφημερίδα, και ξάφνου, έγινε κατακλυσμός ενδιαφερομένων. Παιδιά απο την Ελλάδα και την Κύπρο που σπουδαζαν μουσική, διάφοροι άλλοι βαλκάνιοι ενδιαφερόμενοι απο τα κράτη που πολιτικά αντιμάχεται η Ελλάδα, και αμερικανοί γιάπηδες το πρωί και χίππυδες το βράδι, με ενδιαφέρον για την μουσική. Ετσι, μετά απο μερικές δύσκολες συνεντεύξεις, το γκρούπ επανδρώθηκε πλήρως μουσικά, καί άρχισε μια ενδιαφέρουσα πορεία. Η μουσική ενώνει.

Οι πρώτες συναυλίες σε ομογενειακό κύκλο, ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Ηταν τρομερό να βλέπεις πως απο το απόλυτο μηδέν, ένα μουσικό σχήμα μπορούσε να κάνει μουσικές συναυλίες με αρχικό κοινό 400 τουλάχιστον άτομα. Και οι ομογενείς μας, πολλοί απ αυτούς με ελάχιστη πλέον σχέση με τα δρώμενα της σύγχρονης Ελλάδας, έρχονταν με τα παιδιά τους, να ακούσουν τις έντεχνες μουσικές διαδρομές, πληρώνοντας το υπέρογκο εισιτήριο των 10 ή 20 δολλαρίων, ανάλογα με τον σκοπό.

Δεν υπερβάλλω, και είμαι υπερήφανος να πώ, πως με τον τρόπο αυτό, μαζεύτηκαν χιλιάδες δολλάρια, που δόθηκαν σε κάποιο σκοπό που άξιζε. Και δεν είναι μόνον αυτό. Εμφανίστηκαν σύντομα, μέσα απο τους ελληνικούς συλλόγους, εθελοντές κάθε είδους, άλλος για το πρόγραμμα της συναυλίας, άλλος για την οργάνωση, και πολλές μα πολλές κυρίες για εθελοντικές προσφορές φαγητού, και άλλων εδεσμάτων που προσφέρονταν στο τέλος της συναυλίας. Ολα δωρεάν και εθελοντικά.

Και έτσι συνεχίσαμε. Στα επόμενα μερικά χρόνια, πριν το γκρούπ διαλυθεί απο τις δυναμικές του χρόνου, έντεχνα μουσικά προγράμματα παρουσιάστηκαν σε υπέροχα πανεπιστημιακά θέατρα, άλλα μοντέρνα, και άλλα κλασσικά. Και μέσα απο αυτή την επαφή, γνωριστήκαμε και με τον ακαδημαϊκό και επιχειρηματικό κόσμο της ομογένειας, που ειναι τεράστιος, καλόβουλος και ευρηματικός.

Εγιναν πάνω απο 15 συναυλίες, δύο ηχογραφήσεις απο τις οποίες το γκρούπ ζημιώθηκε τα μέγιστα, και απίθανες συγκεντρώσεις και συζητήσεις. Επιστρέφοντας απο μια διαδήλωση κατα του πολέμου του Ιράκ στη Νέα Υόρκη, ο φίλος και ποιητής Μακης Εμμανουηλίδης, έγραψε ένα καταπληκτικό και βαθιά προβοκατόρικο πολιτικό τραγούδι, το οποίο τελειοποιήθηκε στο αυτοκίνητο, στον δρόμο της επιστροφής. Καποια δοκιμαστικά στάλθηκαν μαζί με μια αίτηση του συγκροτήματος, να συμμετάσχει το άσμα στη Γιουροβίζιον! Απορριφθήκαμε ασυζητί. Νομίζω πως χάσαμε απο τον κ. Καρβέλα.

Μουσικά, έγιναν όλων των ειδών τα λάθη. Και έτσι μάθαμε πολλά. Γιατί αν δεν κάνεις λάθη, δεν μαθαίνεις. Και ενώ κανείς δεν περίμενε να αναστατώσουμε τα μουσικά δρώμενα της πατρίδας με τις δημιουργίες μας, εμείς, αδιαφορώντας για την οποιαδήποτε μουσική εξέλιξη, συνεχίσαμε να κάνουμε το κέφι μας παίζοντας τη μουσική μας.

Το μόνο που θα ήθελα να δώ, είναι να γίνει μια έκδοση των ποιημάτων του φίλου Μάκη απο την Καβάλα, ο οποίος είναι πράγματι καταπληκτικό ποιητικό ταλέντο. Και να περάσει με επιτυχία ο φίλος Θανάσης απο τα Πετράλωνα, τον Ατλαντικό, ξεκινώντας απο τις Μπαχάμες με ιστιοφόρο. Κατα τα άλλα, θα ήθελα ολόψυχα να ευχαριστήσω όλα τα παιδιά για το υπέροχο Ταξίδι στην Ιθάκη. Για κείνους που μετα τις σπουδές τους επέστρεψαν στην Ελλάδα, να ευχηθώ καλή επιτυχία. Επιλέγω και μερικά ακούσματα απο μια μουσική μας ηχογράφηση.

-------------------------------------------
Δεν απεικονίζομαι στη φωτογραφία των παιδιών του συγκροτήματος. Το site φτιάχτηκε αργότερα, όταν το μουσικό σχήμα ήταν πλέον διαφορετικό. Μια μέρα, θα ανανεώσουμε την ιστοσελίδα με αναφορά σε όλα τα παιδιά που πέρασαν απο το συγκρότημα. Και ειναι πολλά.

Στίχοι, μουσική: Mάκης Εμμανουηλίδης
Τραγούδι: Θανάσης, Νεκταρία
Journey to Ithaca
All rights reserved