Mario Vargas Llosa

Στην απόφαση της Σουηδικής Ακαδημίας για την απονομή του Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας, σίγουρα μετράνε τρία πράγματα. Το πρώτο είναι η αυθεντικότητα της θεματογραφίας στη συνολικότητα του έργου ενός συγγραφέα. Τί θίγεται στο έργο, τί αναδύεται σαν θεματολογία μέσα απο τα κείμενα του συγγραφέα.

Το δεύτερο, είναι η αυθεντικότητα του λόγου, το γλωσσικό ιδίωμα που πρέπει να ξεχωρίζει τον συγγραφέα. Ο βαθμός στον οποίον ο λόγος είναι μοναδικός, αναγνωρίσιμος, ποιοτικός.

Ο τρίτος λόγος, υποπτεύομαι, είναι πολιτικός και έχει να κάνει με την πιθανή επηρροή του έργου στην παγκόσμια σκηνή, ανάλογα με τις συγκυρίες της εποχής και την κρίση της Ακαδημίας. Αξίζει το μήνυμα το λόγου να προβληθεί διεθνώς;

Εχω μια ιδιαίτερη σχέση και αγάπη για τον εικονιζόμενο συγγραφέα, τον κύριο Mario Vargas Llosa. Η λογοτεχνία του κοσμεί την βιβλιοθήκη μου με ελάχιστες ελλείψεις. Με συνόδεψε για χρόνια πολλά σε ταξίδια της εφηβείας, μούδωσε μια τέρψη και μια αισθητική που προσωπικά είχα ανάγκη, με εισήγαγε σε ένα κόσμο που κάποτε είχα την τύχη να βιώσω και προσωπικά. Γνωρίζω καλά την ζωή του και έλκομαι απο τον ελιτισμό και την πνευματικότητα που αναδύει. Σοβαρός αλλά όχι σοβαροφανής, με χιούμορ, γνώση και καλή αντίληψη της Ιστορίας, ο κ. Llosa έχει κατα τη γνώμη μου αδικηθεί απο την Σουηδική Ακαδημία.

Η θεματολογία του ειναι αυθεντική, περιγράφει και προβάλει τη ζωή, ψυχοσύνθεση και σκέψη του ανθρώπου της Λατινικής Αμερικής, του ανθρώπου των Ανδεων που κουβαλάει μέσα του βαθιές τελετουργίες αιώνων, συμβολισμούς και δυσειδαιμονίες, αυτοσχεδιάζει επαναστατικά και πολιτικά σαν αντίδραση στον παρακμιακό του κόσμο, και συνδιάζει διάφορες ταυτότητες και μηχανισμούς αντίδρασης για να επιζήσει. Είναι ο ιστορικός άνθρωπος που η Μάνα Ευρώπη κατασκεύασε στην ήπειρο της Νότιας Αμερικής με στοιχεία ευρωπαίου, αλλα και με τη βαριά πολιτιστική κληρονομιά άλλων γηγενών πρωτογενών πολιτισμών, άλλοτε των Ινκας, και άλλοτε των ινδιάνων του Αμαζονίου.

Μέσα απο καταπληκτικούς παράλληλους διάλογους (χρονικούς και θεματικούς), συχνές εναλλαγές στη δομή του λόγου και στο πρόσωπο της αφήγησης, ο πρωτογενής άνθρωπος του Νέου Κόσμου παρουσιάζει μέσα απο τις αφηγήσεις του κ. Llosa την μικτή και υπο έρευνα ταυτότητά του, παράγωγο πολλαπλών ιστορικών διαδικασιών και μίγματος πολιτισμών. Κατασκευάζει χωριά σε τροπικές ζούγκλες, δημιουργεί πολιτικές επαναστάσεις και σκέψη, ενώ ταυτόχρονα ζεί όπως του όρισαν οι δυναμικές της μοίρας του – άλλοτε σαν περιθωριακό αποπαίδι του ευρωπαικού πολιτισμού, και άλλοτε ως αυθεντική οντότητα ενός αυτόνομου νέου κόσμου. Αγαπάει και ζεί με πάθος, πολεμάει συστήματα και δικτατορίες, βουτάει στις διαστάσεις της ιστορικής του ύπαρξης, κάνει παρέα με θεούς της ζούγκλας, πόρνες της σειράς και τραγικούς επαναστάτες της στιγμής.

Ενα αντάρτικο για αυτονομία στα βάθη της Βραζιλίας, ενας οίκος ανοχής στη μέση της ζούγκλας, ένα χωριό με χρησοθήρες στις όχθες του Αμαζονίου, μια ομάδα που θυσιάζει μυστικά τουρίστες στο βωμό κάποιων αρχαιών θεών των Ινκας, μορφές και σύμβολα ενώνονται στο πανόραμα των αφηγήσεων του κ. Llosa με προσωπικότητες της σύγχρονης παρακμιακής πόλης, λούμπεν διανοούμενα στοιχεία της επανάστασης, ερωτικές κοκέτες της ηδονής και έφηβους που αναζητούν ταυτότητα μέσα στο τρομερό κατεστημένο του ισπανικού machismo.

Η ματιά του Ευρωπαίου που φτάνει στις ακτές του Περού, η αναζήτηση της ταυτότητας ενός πολιτισμού που ακόμα παλεύει για έκφραση, οι σχέσεις του αριστοκράτη του Νέου Κόσμου με τους υπηκόους του, ο ιστορικός παραλληλισμός της ζωής διαφορετικών γενεών σε διαφορετικούς πολιτισμούς και ηπείρους, η ζωή και σχέση με την εξουσία, ο πανεπιστημιακός καθηγητής που καμουφλάρει τη σκέψη του Μάο με ινδιάνικα πρόσωπα και αρχαίες τελετουργίες. Ο εφηβικός έρωτας σε μια εποχή που αλλάζει. Αυτά είναι τα θέματα του κ. Llosa.

Για όσους δεν τον γνωρίζουν, τον προτείνω για ανακάλυψη και προβληματισμό. Είναι εξαιρετικά απολαυστικός στο λόγο του, δυνατός στα μηνύματά του, μυστηριώδης εκεί που πρέπει, άξιος και σεβάσμιος εκπρόσωπος του ισπανικού κόσμου. Ισως η Σουηδική Ακαδημία να έχει θεωρήσει πως ο κόσμος των λατίνων και η θεματολογία του έχει βρεί και άλλες Νομπελικές εκφράσεις μέσα απο τα κείμενα του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες ή του Οκτάβιο Πάζ. Ισως επίσης, να θεώρησε πως κάποιες άλλες θεματολογίες έχουν τώρα προτεραιότητα (Ασία, Τουρκία).

Ισως ακόμα να αποφάσισε να τον αγνοήσει κάτω απο το βάρος της κριτικής των πολέμιών του, που τον κατηγορούν για ελιτισμό, και ευρωκεντρισμό. Ισως άλλωστε και ο ίδιος να καταναλώθηκε άσκοπα σε κάποιες μάταιες πολιτικές φιλοδοξίες του να γίνει Πρόεδρος του Περού, και αυτό να του στοίχησε.

Ο,τι και νάναι, δεν πειράζει. Η αξία του παραμένει διαχρονική και αναγνωρίσιμη. Και ο Νίκος Καζαντζάκης άξιζε αλλά έχασε το Νόμπελ (λένε πως η Ακαδημία διόρθωσε το λάθος της με την απονομή Σεφέρη), αλλά μένει για πάντα τεράστιος και σημαντικός. Οι αυθεντίες του λόγου και οι αφηγήσεις τους, θά έχουν για πάντα μια εξέχουσα θέση στη Λογοτεχνία. Και στην ψυχή μας.

Xρήστος Γιανναράς

Ενδιαφέρομαι για τη γνώμη σας για τον κύριο Χρήστο Γιανναρά.

Νομίζω πως τον γνωρίζετε. Είναι καθηγητής της Παντείου σχολής, αρθρογραφεί στην κυριακάτική Καθημερινή στη στήλη "Επιφυλλίδες", έχει σπουδάσει Θεολογία και Φιλοσοφία στη Γερμανία και Γαλλία, και εχει συγγράψει σωρεία φιλοσοφικών και άλλων βιβλίων.

Τον γνώρισα κάποτε απο κοντά στην Αμερική στα πλαίσια μιας επίσκεψής του εδώ, και μιας ανοιχτής συζήτησης προς ένα μικτό γενικά κοινό (φοιτητικό και μή). Μαζί του ήταν και ο κ. Παπαχελάς, διευθυντής νομίζω της Καθημερινής σήμερα, και μερικοί άλλοι. Η συζήτηση ήταν γενικής θεματολογίας. Το πάνελ δεχόταν ερωτήσεις απο το κοινό, και απαντούσε.

Στο τέλος της συζήτησης, μαζί με μια ομάδα φίλων, είχαμε μια σύντομη συζήτηση με τον κύριο Γιανναρά. Ηταν πολύ ευγενικός και πρόσχαρος. Ηθελα να μάθω γιατί στην αθρογραφία του καταφέρεται συνεχώς κατα της Δύσης, υπερασπίστηκα τον Αδαμάντιο Κοραή που ο κύριος Γιανναράς κατηγορεί για την εισαγωγή της Καθαρεύσας στην Ελλάδα, τον ρώτησα τι εννοεί με τον όρο “αναβίωση της Βυζαντινής αισθητικής” σαν μόνη ελληνική πολιτιστική αντιπρόταση, γιατί γράφει τόσο δύσκολα ελληνικά στα φιλοσοφικά του βιβλία. Οι απαντήσεις του ήταν άψογα δομημένες, σε υπέροχα ελληνικά, με ιστορικές και φιλοσοφικές αναφορές. Και ευγενικές.

Η συνάντηση έγινε σε εναν ιδιαίτερο χώρο, την Ελληνική Θεολογική Σχολή Βοστώνης, ένα μέρος άγνωστο στους περισότερους Ελληνες – (δεν έχω δεί ποτέ ούτε ένα άρθρο για αυτό, ένα μέρος που, θα ήθελα να παρουσιάσω σε κάποιο προσεχές πόστ). Ανέφερε ο κύριος Γιανναράς (στο ελληνοαμερικανικό κοινό), οτι στην Αμερική υπάρχει η εκκλησιαστική, παιδαγωγική και οικονομική υποδομή για ανάπτυξη ελληνικής ορθόδοξης παιδείας. Θεώρησα πως μάλλον κάνει λάθος. Τίποτα τέτοιο δεν υπάρχει. Η εικόνα εξαπατά. Μιλούσα με βιωματική πείρα. Εκείνος με τις εντυπώσεις του ορθόδοξου που ψάχνει κοιτίδες ανάπτυξης στο εξωτερικό. Προφανώς η ελληνική εκκλησία της Αμερικής έκανε καλή εντύπωση στον συμπαθή καθηγητή. Είχα τις αντιρρήσεις μου.

Μέσα απο την αθρογραφία του, ο κύριος Γιανναράς απλώνει μια δύσκολη και πολύπτυχη θεματολογία. Κριτικές για την πολιτιστική παρακμή της Ελλάδας. Για τον αμοραλισμό των τελευταίων 25 χρόνων. Για την έλλειψη πολιτικού λόγου στην ελλάδα. Για τις πολλαπλές πολιτικές και εθνικές ταπεινώσεις των τελευταίων χρόνων. Για την έλλειψη έργου της Ελληνικής Εκκλησίας. Για τον ηδονική αποχαύνωση της νεοελληνικής κοινωνίας. Γραμμένα σε όμορφα ελληνικά, ελληνικά της αρχοντιάς.

Εχω στην κατοχή μου μερικά βιβλία του. Μερικά είναι συλλογές επιφυλλίδων, αρθρων που κατα καιρούς έγραψε στις εφημερίδες. Το “Ρητό και Αρρητο”, ενα δύσκολο φιλοσοφικό βιβλίο, που μάλλον προυποθέτει φιλοσοφική παιδεία. Δεν το τελείωσα ποτέ. Το “Καταφύγιο Ιδεών”, ενα υπέροχο αυτοβιογραφικό βιβλίο, που με συγκόνισε. Μου αποκάλυψε το σχέδιο “Προτεσταντοποίησης” της ελληνικής κοινωνίας, κάτι που δεν είχα υποψιαστεί ποτέ. Βιβλίο όμορφο, βιβλίο προσωπικής εμπειρίας του καθηγητή, κατάθεση ψυχής.

Ανήκει λένε στο κίνημα των νεοορθοδόξων. Ενα κίνημα που αναμιγνύει τη θρησκεία και την πολιτική. Που περιέχει υπέρογκο εθνικισμό και βυζαντική νοσταλγία. Πολέμιος της Δύσης για την δημιουργία του ελληνικού κράτους πάνω σε δυτικές δομές.

Δεν συμφωνώ μαζί του σε πολλά. Αλλά με έλκει ο λόγος του. Οι "Επιφυλλίδες" είναι το πρώτο άρθρο που διαβάζω στην Κυριακάτική Καθημερινή. Πολέμιο, αισθησιακό κείμενο, με σαφή θέση στη διαγνωστική των προβλημάτων, αλλά όχι πάντα με σαφή αντιπρόταση.

Ενδιαφέρομαι για τη γνώμη σας.

--------------------------------------
Χρήστος Γιανναράς - Wikipedia
--------------------------------------

Μάνος Χατζιδάκης

Η μητέρα τρέχει στο δωμάτιό μου γεμάτη χαρά. Με πιάνει απ’ το χέρι και μου μιλάει ψιθυριστά. «Ελα μέσα, έχει στη τηλεόραση τον Μάνο Χατζιδάκη. Γράφει ένα τραγούδι».

Καινούργια η τηλεόραση στην Ελλάδα. Υπολειτουργεί, και εκπέμπει μια μαγία που γίνεται αισθητή παντού στην επαρχία. Το κράτος των Αθηνών στο σπίτι μας. Ο κόσμος όλος στο γυαλί. Η είσοδος στον κόσμο. Στην οθόνη της ασπόμαυρης τηλεόρασης, μια παρέα μιλάει και γελάει. Πέντε άτομα γύρω απο ένα τραπέζι, παντού χαρτιά, καφέδες.

Ο κύριος στο κέντρο είναι ο Μάνος Χατζιδάκης. Σκούρο πλατύ σακκάκι, ανοιχτό πουκάμισο. Καπνίζει. Δίπλα του μερικοί φίλοι. Ο Νίκος Γκάτσος. Συζητούν κάποιο θέμα με κέντρο τη ζωή της γειτονιάς. Μέσα στους απλούς ανθρώπους που περπατούν στο δρόμο, στο ντύσιμό τους, στίς συνήθειες και το ύφος τους, υπάρχει μια αισθητική, λέει ο κύριος Χατζιδάκης. Αυτή θέλει να συλλάβει, και να την κάνει μουσική.

«Η αρχική έμπνευση, το θέμα. Η νοητή σύλληψη μιας ιδέας που θα αποδωθεί σαν τέχνη. Το έναυσμα». «Υπάρχει αυτή η αισθητική εδώ στη γειτονιά;» ρωτάει ο δημοσιογράφος. «Υπάρχει παντού», απαντάει ο κύριος Χατζιδάκης. «Στα σπίτια του δρόμου, στα δέντρα του πεζοδρομίου, στην απέναντι ταβέρνα. Στους ανθρώπους που σταματούν για να χαζέψουν μια βιτρίνα. Στην εκκλησία και τα μυστήρια. Στη λαχαναγορά, με τους χωρατατζήδες, τους αργόσχολους, τους εμποράδες και τους αλητήριους. Στην όμορφη κοκέτα της γειτονιάς που στολίστηκε για να κατεβεί στο φούρνο για ψωμί. Στα πλοία που είναι δεμένα στο λιμάνι».

Η μητέρα φαίνεται γοητευμένη. Στα μάτια της βαθιά, μια μεγάλη αγάπη για τον μουσουργό της εκπομπής. Παρακολουθεί την εξέλιξη της συζήτησης με περίσιο ενδιαφέρον. Παρακολουθώ και εγώ σιωπηλός, χωρίς να καταλαβαίνω απόλυτα. Θέλω να μάθω και να δώ. Ο κύριος Χατζιδάκης συνεχίζει.

«Κρατώ την έμπνευση στο μυαλο μου, όσο μπορώ. Ψάχνω μια μελωδία. Την επεξεργάζομαι στο πιάνο. Ωρες ατέλειωτες. Μέχρι που μελωδία και θεματική να ταυτιστούν απόλυτα. Σαν ενα καλοραμμένο φόρεμα στο κορμί μιας όμορφης γυναίκας. Σαν εραστές που σμίγουν ερωτικά». Μια τέτοια έμπνευση «δουλεύουν» τώρα στην εκπομπή. Μια πρόχειρη μελωδία, άπαιχτη, άσμίλευτη, που κάποια στιγμή θα γίνει τραγούδι. «Και που βρίσκεται αυτή η μελωδία τώρα;» ρωτάει ο δημοσιογράφος. Προφανώς περιμένει τον μουσουργό να του μιλήσει για παρτιτούρες και μουσικά σημειωματάρια. «Την έχω γράψει στο πακέτο με τα τσιγάρα», απαντά ο συνθέτης.

Οι Κυριακές στο σπίτι είχαν πάντα μια επισημότητα. Καλά ρούχα και επισκέψεις. Μυρωδιές απο κουλουράκια και γιουβέτσι. Καλογιαλισμένα κρασιά και σιδερωμένα τραπεζομάντηλα. Ο χώρος της νιότης μου. Και πάνω απ’ όλα αυτά, σαν απαραίτητη μουσική υπόκρουση, σαν απόλυτη προυπόθεση ζωής, η μουσική του Μάνου. Στη δισκοθήκη της οικογένειας, οι δίσκοι με το βινύλιο ήταν όμορφα τακτοποιημένοι σε ένα ειδικό χώρο. Και σαν έκρηξη ηφαιστείου, η αισθητική του σπιτιού άλλάζε τις Κυριακές, καθώς η μητέρα έβαζε τις μελωδικές δημιουργίες του μουσουργού της στο μικρό οικογενειακό πικ-άπ. Γέμιζε το σπίτι με τη μουσική του Μάνου.

Σε κάθε γωνιά του σπιτιού, στο ψηλοτάβανο οικογενειακό μας στέκι, στην γραφική οδό Βαλτινού, με τα πέτρινα σπίτια, τις αυλές και τα μπαλκόνια, υπήρχε η μουσική παρουσία του κυρίου Χατζιδάκη. Τα “Tραγούδια της οδού Αθηνάς”, “Ο Μεγάλος Ερωτικός», «Η Οδός Ονείρων». Ειδικά «Η Οδός Ονείρων». Ακόμα και τώρα, τη νοιώθω μέσα μου βαθιά να μου θυμίζει τις Κυριακές. Είναι μια μελωδία που σέρνει μαζί της φωτογραφικούς συνειρμούς ανθρώπων της νιότης μου, το ψηλοτάβανο σαλόνι του σπιτιού με τον πολυέλαιο, τα κεντητά κάδρα, τα ασημικά και τη βιβλιοθήκη.

Αγαπώ τη μουσική του Μάνου Χατζιδάκη. Οι μελωδίες του με συγκλονίζουν. Αγαπώ τα λυπητερά μινόρε του, τη κιθάρα που σιγοντάρει, τα πνευστά που ανεβοκατεβαίνουν ξεχωριστά τους μουσικούς δρόμους για να ενωθούν στο τέλος, το μαντολίνο που ξεχωρίζει στα έγχορδα. Οταν παιδί έτρεχα την ανηφόρα της γειτονιάς για να επισκεφθώ το δάσκαλο μουσικής που με έστελναν οι γονείς μου, τον Μάνο είχα στο μυαλό μου. Πως να του μοιάσω. Οχι πως τότε τον καταλάβαινα απόλυτα. Ηθελα όμως να γράψω μια μέρα κι’ εγώ ένα τραγούδι, έτσι απλά, όπως κι’ αυτός, σε κάποιο πρόχειρο χαρτί, σ’ ενα κουτί τσιγάρα. Χαραγμένη η εικόνα βαθιά στο θυμικό μου. Ακους εκεί να γράφει τραγούδι στο πακέτο με τα τσιγάρα!

Χρόνια πολλά πέρασαν απο τότε, πόλεις καινούργιες απο τα μάτια μου, άνθρωποι απο τη ψυχή μου. Μα η μουσική του Μάνου μου έμεινε, λάφυρο μοναδικό, ενα καταφύγιο οπου προσφεύγω τις στιγμές τις απόλυτης ανάγκης για να αδειάσω τη ψυχή μου. Καθώς μεγάλωνα, έμαθα τα πάντα για το συνθέτη. Είδα τη ζωή του, διάβασα τίς σκέψεις του.

Ωριμος πια αναρωτήθηκα από που αντλούσε την εμπνευσή του.
Απο πού ορμώμενος κύριε Χατζιδάκη συλλαμβάνετε την περίφημη «αισθητική» της γειτονιάς; Τι βιβλία διαβάσατε, πού ταξιδέψατε, με ποιούς κάνατε παρέα; Η μήπως όλα αυτά ήταν έμφυτα, ανεξήγητα και μυστηριώδη; Μήπως ήταν η ομοφιλοφιλία που διόγκωνε την ευαισθησία, το έντονο ερωτικό στοιχείο, ο έρωτας; Μήπως ήταν η παρέα, οι καφέδες στα πατάρια των ζαχαροπλαστείων, το ποιητικό ραντεβού σας με τον Νίκο Γκάτσο;

Στο ευρύχωρο σαλόνι του σπιτιού μου, οι φίλοι παίρνουν θέση. Κυριακή πρωί. Τέσσερα όργανα, πιάνο, τζουράς, κιθάρα και ακκορντεόν. Στο έναυσμα της έναρξης, η μελωδία ξεχύνεται γλυκιά και γεμίζει το σπίτι. Το μικρό μουσικό μας σχήμα είναι ιερό. Αναβιώνει τη μουσική του Μάνου σε μια άλλή περίοδο. Η «Η Οδός Ονείρων» της οδού Βαλτινού, αναπαράγεται τώρα σε κάποια οδό της Αμερικής. Οι πρωταγωνιστές παράγουν εδώ, κάθε Κυριακή, το δικό τους ζαχαροπλαστείο, με καφέδες, γλυκά, σκόρπια χαρτιά, φωνές και γέλια. Φιλοσοφούν και μιλάνε για «αισθητική». Και εκεί που η παρέα ζεσταίνεται, αρχίζει το τραγούδι. Η μελωδία δημιουργεί την αίσθηση. Στο τραγούδι η Νεκταρία. Φωνή μελωδική, που ξέρει να δίνει συναίσθημα στο στίχο, να ανοιγοκλείνει σωστά τα φωνήεντα, όπως οι τραγουδίστριες του Μάνου.

Δεν τον συνάντησα ποτέ. Δεν τον είδα κάν σε μιά του συναυλία. Είχα πολλές ευκαιρίες, αλλά τις έχασα. Η μορφή του όμως, μου είναι οικεία, σαν να τον είχα φίλο και δάσκαλο. Νομίζω πως αν με συναντούσε σήμερα, θα χαιρόταν για τη μουσική μου πρόοδο. Για την καφενόβια παρέα της Κυριακής, τη σύναξη των φιλων. Για τις μουσικές συζητήσεις του club της οδού Forest. Για τη συναυλία που ετοιμάζουμε στη παλιότερη εκκλησία της Θεολογικής σχολής του Harvard, με τα σκαλιστά χειροποίητα αετώματα, τους σκοτεινους ευλαβικούς χώρους, και τους ξύλινους πάγκους. Για τους τριακόσιους εκλεκτούς προσκεκλημένους μας. Για την αγάπη γηγενών και ομογενών για τη μουσική του.

Και εγώ θα τον ρωτούσα πως γράφεται ένα τραγούδι, πως πάς μια βόλτα στην αγορά και γυρνάς πίσω με την έμπνευση στη τσέπη. Πως απεικονίζεις την αισθητική ενός ολόκληρου λαού, μιας ολόκληρης εποχής, πως περιγράφεις τη θάλασσα, την εκκλησιά, την επίσκεψη στο σπίτι, το μάγκα της λαχαναγοράς, την όμορφη κοκέτα. Τον λυγμό, τον έρωτα, και την απελπισιά. Πως συνδιάζεις τα πνευστά, τα κρουστά και τα εγχορδα. Και πάνω απο όλα, διάολε, πως χωράνε όλα αυτα σ’ ενα πακέτο απο τσιγάρα;

Κύριε Χατζιδάκη σας ευχαριστώ. Και εγώ και η παρέα μου. Ολα τα παιδιά, τα όργανα της Κυριακής, η οδός Forest. Ολος ο ελληνικός λαός, η Ελλάδα. Και φυσικά η μητέρα μου.

Πάμε πάλι παιδιά.. «Μιά Θάλασσα Πλατιά»....απο λα μινόρε...

--------------------------------------------------------------------------
Τα λόγια στα εισαγωγικά είναι δικά μου. Θυμάμαι την εκπομπή στην τηλεόραση, ήμουνα τότε παιδί 14 χρόνων. Ο διάλογος έχει ξεφτίσει στο μυαλό μου, αλλά προσπάθησα να αναπαράγω τον τρόπο έκφρασης και την αισθητική του λόγου του κυρίου Μάνου Χατζιδάκη.

Η φωτογραφία είναι απο το επίσημο web site του κ. Μάνου Χατζιδάκη.
http://www.hadjidakis.gr/homeweb.htm
--------------------------------------------------------------------------