Τα ελληνικά πανεπιστήμια χρησιμοποιήθηκαν και πάλι για τρομοκρατικές επιχειρήσεις. Το συλλογικό αίτημα της πλειοψηφίας, να διατηρηθεί το Ασυλο για την διακίνηση των ελευθέρων ιδεών του τραμπουκισμού, δικαιώθηκε. Οχι οτι οι καταληψίες τα σεβάστηκαν. Αφού διέλυσαν εργαστήρια και έσπασαν ότι υπήρχε όρθιο, αφού αλλού χρηματίστηκαν για να μην καταστρέψουν, συνέχισαν ηδονικά τους εμπρησμούς άλλων κτιρίων. Ο πνευματικός κόσμος της χώρας, η ακαδημαική μας κοινότητα, απείχε απο όλες τις εκδηλώσεις. Οι λαλίστατοι ακαδημαικοί μας δάσκαλοι, τα ελληνικά PhDs, δεν έχουν γνώμη. Ούτε και οι καλλιτέχνες μας, που πρωτοστατούν σε θέματα διαμαρτυρίας και συναυλίες υπέρ του Κουρδικού, Παλαιστινιακού και Θιβετιανού λαού (με λεφτά του υπουργείου πολιτισμού).
Οι απανταχού της Ελλάδας διευθυντές σχολείων, σε μια έκρηξη δήθεν δημοκρατικής υπευθυνότητας, και κοινωνικής ευθιξίας, προέτρεψαν τους μαθητές των σχολείων να κατεβούν στις διαδηλώσεις. Το ίδιο μαθαίνω, έκανε και ο δημοφιλής κωμικός κ. Λαζόπουλος. Απεργίες που θα μπορούσαν να αναβληθούν, προχώρησαν για να εντείνουν τα πνεύματα. Το διεθνές αεροδρόμιο της χώρας έκλεισε. Θα μπορούσαν βέβαια να ήταν λίγο πιο συγκρατημένοι, να μην ρίξουν λάδι στη φωτιά. Αλλα συνειδητά, δεν το έπραξαν.
Η αντίσταση κατά των τραμπούκων που καταστρέφουν την Ελλάδα είναι ανύπαρκτη. Η γνωστοί επαγγελματίες της Αριστεράς και Δεξιάς, εμφανίστηκαν στα τηλεοπτικά παράθυρα αλλά όχι στους δρόμους. Στην επαρχία, άρχισε ανενόχλητα και ο τραμπουκοτουρισμός. Τουρίστες τρομοκράτες για κάθε επαρχιακή πόλη. Κανένας δήμαρχος δεν κάλεσε τον κόσμο να αντισταθεί στο απίθανο πλιάτσικο της περιουσίας του (εκτός απο τους πολίτες της Πάτρας). Ο Ζορρό της Θεσσαλονίκης δεν επικοινώνησε ακόμα με το «λαό του». Θα ετοίμαζε φαίνεται τον πόλεμο με τα Σκόπια, πού να βρεί χρόνο για τις μάχες της Θεσσαλονίκης. Ισως να μην είχε και στολή για την περίσταση. Να κατεβεί φουστανελάς, αντάρτης, Τσέ; Να ντυθεί Καζαντζίδης;
Συλλογικό φαίνεται να είναι και το αίτημα μεγάλης κοινωνικής μερίδας, να καταργηθεί και η Αστυνομία. Μερικοί ζήτησαν να καταργηθούν τα ΜΑΤ. Η Ελληνική Δημοκρατία δεν χρειάζεται εξουσιαστικούς θεσμούς. Τι να το κάνεις ένα σύστημα με Βουλή, Αστυνομία, Σύνταγμα, Νόμους; Τι χρειαζόμαστε οικονομικό σύστημα τώρα που πέθανε ο Αλέξης; Τι να τα κάνουμε τα μαγαζιά, τις επιχειρήσεις; Το λίκνο του Καπιταλισμού πρέπει να χτυπηθεί στη βάση του. Στην Πανεπιστημίου, στη Πατησίων, στους εμπορικούς μας δρόμους.
Ο «Ελεύθερος Τύπος» σε μια στιγμή δημοσιογραφικού παροξυσμού και διαφώτισης, μας πληροφόρησε πως κάποιος αστυνομικός πυροβόλησε στον αέρα κατα τη διάρκεια διαδηλώσεων. Πολύ δυνατή πληροφορία. Ενωτική. Ενας άλλος δημοσιογραφικός κολοσσός, η «Ζούγκλα», έτρεξε να πάρει συνέντευξη απο τον περίφημο δημοκράτη Χριστόδουλο Ξηρό. Ο οποίος μας πληροφόρησε πως αν ήταν έξω, θα βρισκόταν τώρα στα λαικά χαρακώματα των μαγαζιών της Πανεπιστημίου. Μαζί με το λαό του.
Μερικά απο τα υποσυνείδητα μηνύματα της στιγμής :
(1) Η αστυνομία δεν είναι μέρος του λαού, είναι άλλη κοινωνική τάξη. Είναι «μπάτσοι». Ο αστυνόμος που σκοτωσε τον Αλέξη, εκπροσωπεί αυτήν την κοινωνική τάξη. Είναι εχθρός του λαού. Επομένως η αστυνομία, ΟΛΗ η Αστυνομία, είναι εχθρός του λαού. Τα τυχόν θύματά της δεν μετράνε.. Δεν φτάνει να τιμωρηθεί ο ένοχος. Η κοινωνία μπορεί να ζήσει και χωρίς την Αστυνομία.
(2) Οι μαγαζάτορες, είναι επίσης μια ξεχωριστή κοινωνική τάξη, δεν είναι λαός. Είναι προνομιούχοι. Είναι Κεφάλαιο. Το τί θα χάσουν δεν έχει σημασία, δεν επηρρεάζει κανέναν. Η περιουσία σαν έννοια, είναι ενας άχρηστος οικονομικός όρος. Ο λαός, η μόνη αγνή κοινωνική τάξη που αξίζει να υπάρχει, δεν πρέπει να έχει καμμία σχέση με τους μαγαζάτορες.
(3) Τα πανεπιστήμια δεν είναι σχολεία γνώσης. Είναι μέρη κοινωνικού αγώνα. Υπάρχουν μόνον για πολιτικές αντιπαραθέσεις και κατασκευή πολιτικά συνειδητοποιημένων πολιτών, που θα παλέψουν κατά του συστήματος παραγωγής, του Καπιταλιστικού συστήματος. Ο εξοπλισμός τους, η Τεχνολογία τους, είναι αποδεκτώς καταστρέψιμη. Αποτελεί μέρος του αγώνα κατά της εκμετάλλευσης.
Δεν πείθομαι. Ποτέ η συλλογική συνείδηση της κοινωνίας μας δεν ήταν με τη μεριά των θυμάτων. Τέτοια συνείδηση δεν έχει ακόμα δημιουργηθεί. Μια κοινωνία που χάνει χιλιάδες σε αυτοκινητιστικά δυστυχήματα και δεν διαμαρτύρεται, μια κοινωνία που τιμωρεί τη μετακίνηση του ανάπηρου, μιά κοινωνία που καλλιέργησε ιδεολογικά την συμπάθεια για τα τρομοκρατικά χτυπήματα της 17Ν χωρίς να κάνει ούτε μια σιωπηλή διαδήλωση για τα θύματά της (μέχρι που ήρθε η κ. Σαντερς, που ήταν ξένη), μια κοινωνία που συμφωνεί να καταστρέφονται τα σχολεία της, που κλείνει τους εθνικούς της δρόμους και δεν μπορούν να πάνε οι άρρωστοι στα νοσοκομεία, μια κοινωνία που κλείνει τα φώτα στον πληθυσμό της και εγκλωβίζει γέρους στα ασανσέρ, μια κοινωνία που δείχνει επιλεκτική αγανάκτηση για τον θάνατο του Αλέξη αλλα όχι για τα θύματα της 17Ν, μια κοινωνία που καλλιεργεί τη συμπάθεια για τις καταστροφές της περιουσίας των Ελληνων, δεν μπορεί να είναι μια ευαίσθητη κοινωνία. Γιατί αν ήταν, θα εξωτερίκευε την αγάπη της σε όλα τα παραπάνω. Θυμωμένη ναι, είναι, λόγω κρίσης, φτώχειας, σκανδάλων, αμάθειας και ανέχειας. Αλλά κοινωνικά ευαισθητη οχι. Αντιθέτως, είναι μια αναίσθητη κοινωνία που δεν πείθει. Και που υποκρινεται πολύ.
Η αναισθησία της ελληνικής κοινωνίας, καλλιεργήθηκε απο ψηλά, και οπως όλες οι ιδεολογίες, χρειάστηκε μια γενιά για να στερειώσει στο συλλογικό υποσυνείδητο μιας μεγάλης μεριδας του πληθυσμού. Το ιδεολογικό και θεωρητικό πλαίσιο της υποταγής της ελληνικής κοινωνίας σε κομματικές δυναμικές και φόρμουλες, εκπονήθηκε απο τον Αντρέα Παπανδρέου, και ολοκληρώθηκε επι της Δεξιάς του κ. Καραμανλή. Ο οποίος χρησιμοποίησε το σάπιο λαικίστικο κοινωνικό υποσυνείδητο που είχε για χρόνια καλλιεργηθεί, και την ΠΑΣΟΚική δομή του κράτους, για να πλουτίσει τη διεφθαρμένη παρέα του.
Ο Αντρέας Παπανδρέου δεν ήθελε βέβαια να καταστρέψει την πατρίδα του (ήταν έλληνας της Αμερικής, είμαι σίγουρος πως την αγαπούσε). Ηθελε απλά να δημιουργήσει ένα απόλυτα μονοπωλιακό Κόμμα εξουσίας, εκμεταλλευόμενος τις συναισθηματικές δομές του Ελληνα. Κατέστρεψε όμως καθε έννοια αξιοκρατίας, ιεραρχίας και υπευθυνότητας. Και με τα χρόνια, δημιούργησε το τερατουργημα του λαικισμού. Ο επερχόμενος κ. Καραμανλής, διατήρησε και εξέθρεψε το τερατούργημα. Οι αποφάσεις του ήταν συναισθηματικές. Δημιούργησε μια αυλή διεφθαρμένων κωλλητών και απέτυχε.
Δεν είναι βέβαια όλος ο ελληνικός λαός συνυπεύθυνος. Ούτε αγόρασαν όλοι οι έλληνες την ιδεολογική αποβλάκωση του λαικισμού. Πολλοί αντιστάθηκαν, διαμαρτυρήθηκαν. Την αγόρασαν όμως πολλοί άλλοι.
Σήμερα, το τερατούργημα εκδικείται. Αυτοί που πράγματι τιμούν τον Αλέξη, το έχουν κάνει ήδη, σιωπηλά. Αυτοί που απαγοητεύτηκαν απο τον κ. Καραμανλή, το λένε ανοιχτά και τίμια. Γνωρίζουν πως δεν ζούμε σε χούντα, και την κυβέρνηση μπορούμε να την αλλάξουμε. Είναι εκείνοι που θλίβονται για την ιδεολογική κατάρρευση της χώρας μας. Οι άλλοι, οι κουκουλοφόροι όπως λένε, δεν νοιάζονται για κανέναν. Ούτε για καλύτερη δημοκρατία, ούτε για περισσότερη δικαιοσύνη. Ούτε βέβαια για τον Αλέξη. Καταστρέφουν ολοσχερώς ό,τι βρίσκουν γύρω τους, απο σύμβολα και επιχειρήσεις μέχρι σχολεία και αγάλματα.
Και ο λαός κοιτάζει ανίκανος να αντισταθεί, γιατί ιδεολογικά δεν καταννοεί πως η περιουσία και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε ανθρώπου. Δεν το έχει μάθει. Τους αφήνει να λεηλατούν, να ατιμάζουν, να τρομοκρατούν. Και δεν τους χαρακτηρίζει τρομοκράτες, γιατί ιδεολογικά δεν μπορεί. Το Τερατούργημα έχει πιά γεννήσει και άλλα μικρότερα τερατάκια στο σαπισμένο του μυαλό. Βαφτίζει Κίνημα και Επανάσταση το πλιάτσικο του μαγαζιού του γείτονα. Αλλος οραματίζεται τον έμφύλιο που χάθηκε, άλλος ενα νέο Πολυτεχνείο, άλλος απλά γουστάρει φωτιά, χαβαλέ και θάνατο. Και ο κ. Καραμανλής, στην τρίτη μέρα της λαίλαπας, ως νέος Νέρων, χάσκει στην αυλή του την καταστροφή της αξιοπρέπειας ενός ολόκληρου λαού.
-------------------------------------------------------------------------------
Δεν θέλω να σας κουράσω. Θα επιθυμούσα να συνέχιζα με λογοτεχνίζοντα κείμενα αντί για τις άκρατες πολιτικολογίες στις οποίες έχω λανθάσμένα διολισθήσει τελευταία. Αλλά, το μπλόγγιν έχει τις δικές του δυναμικές, το δικό του δρόμο. Με απορρόφησαν και μένα, τον ξενητεμένο μετανάστη, τον ελληνα του πάγκου, τα γεγονότα της πατρίδας, που πάντα αγαπούσα και που τώρα βλέπω να λεηλατείται. Σ’αυτό το πόστ, δεν έχω να σας προσφέρω λύση. Εκφράζω φυσικά την προσωπική μου γνώμη.Και παρακολουθώ σε απ’ ευθείας μετάδοση, τον τραμπουκισμό, που πολλοί θέλουν να μου πασάρουν για επανάσταση.
Κάποτε, λέει η Ιστορία, όταν ο μεγάλος Τσέ τέλειωσε με την Κούβα, έψαχνε για ένα νέο κατάλληλο μέρος, να μεταφυτεύσει την Επανάσταση. Μέσα του ήθελε την Αργεντινή, αλλά δεν μπορούσε. Σκέφτηκε λοιπόν την Αγκόλα (τελικά πήγε Βολιβία). Καθοδόν προς την Αφρική, σταμάτησε και στην Αίγυπτο, για να μιλήσει με τον πεπειραμένο στους εθνικισμούς πρόεδρο Νάσσερ. Εκείνος τον δέχτηκε. «Η Επανάσταση μπορεί να πετύχει στην Αγκόλα», του είπε ο Τσέ. «Οι συνθήκες έχουν ωριμάσει. Υπάρχει μεγάλη ανέχεια, καταπίεση. Το μόνο που χρειάζονται είναι οργάνωση. Εγώ θα τους οργανώσω». Ο Νάσσερ τον άκουσε προσεκτικά. Στο τέλος, τον κοίταξε και του είπε. «Να μην πάς. Δεν είναι δικός σου αγώνας. Θα είσαι ο μόνος άσπρος επικεφαλής μαύρων. Θα μοιάζεις με τον Ταρζάν».
